Ik heb hier wel eens aan gedoneerd. Weet niet of het dezelfde context was want ik ken de context van de actie van Vera niet. Maar als jij als vrouw bijv baarmoeder kanker of eierstokkanker hebt en net daarvoor (edit; voor je dit orgaan dus laat verwijderen of kapot laat bestralen ivm de kanker) embryo’s laat “maken”, heb je daarna een draagmoeder nodig. Zelfs als je die in eigen kring vindt- wat al uniek is maar dat was hier gelukt - kost het alsnog 30.000.
Die kosten zitten vooral in het terug moeten adopteren van jouw genetisch eigen kind. Want ook al is het genetisch jullie kind, de barende vrouw en haar man zijn de ouders. En dat is dus knetter duur.
Daar heb ik toen aan gedoneerd, omdat ik het belachelijk vind dat je je eigen kind moet terugkopen ofzo
Ik vind dit belachelijk en zou nooit doneren. Hoevaak wil je ivf proberen als het na 4 x niet lukt?
Voor mijn part doe je het 100 keer, maar ik ga er financieel niet aan bijdragen. Zeker niet als er wordt gesproken over toekomstig commercieel draagmoederschap.
Ik zie dat ze ook 2 ton nodig heeft voor een draagmoeder, dus wat moet ze dan met 25k?
ik krijg altijd zo’n ongemakkelijk gevoel voor mensen die geld inzamelen voor van die bevoorrechte onzin. sorry. dit is nog niet zooo erg maar ik ken zelf meerdere mensen die geld inzamelden voor een reis die ze wilden maken. maar ook dat boshuisje van die influencer. ik vind het gewoon zo dom dat daar dan geld voor binnenkomt terwijl dat bedrag ook gedoneerd had kunnen worden aan bijvoorbeeld een familie in gaza. en ik snap dat het dan een beetje whataboutism kan worden maar toch krijg ik hier plaatsvervangende schaamte van
Ja helemaal als ze vervolgens wel super dure spullen bezitten en het een luxe iets is en geen basisbehoefte waaraan ze gebrek hebben.
En een kind is geen basisbehoefte.
Een Amerikaanse die ik vrij goed ken had een fundraiser opgezet voor haar hond die geopereerd moest worden. Iets van 3k hadden ze nodig. Ik had toen ook wat gegeven want vond het zielig voor die hond en dacht dat lijkt me echt een nachtmerrie als je dier ziek is en je kan het niet betalen. Was allemaal goed gegaan. Vervolgens was ze 3 maanden later in Parijs op vakantie en vroeg of ik ook kwam. Zat ze daar in een hotel a 400 per nacht 
daar trap ik dus ook nooit meer in haha
Ik heb me van de week wel weer moeten inlezen over ‘catching print’
Oké dit kende ik ook niet doet me denken aan die hele oude meme over grey sweatpants season als iemand weet welke ik bedoel
Nu verkoopt ze tips hoe je ook een boshuisje kunt verhuren.
Ben jij ooit in Zeeuws Vlaanderen geweest?
- Nee
- Ja en ik heb een aanrader
- Ja en ik heb geen aanrader
0 stemmers
Hulst en Sluis zijn beide leuke plekken, het verdronken land van Saefthinge is een mooi natuurgebied, en de kust is natuurlijk ook mooi. Het is wel écht de periferie van Nederland.
Au.
Ik vind dit een lastige discussie altijd, want ik ben het in wezen met je eens, maar het kunnen stichten van een gezin en vrijheid van voortplanting zijn wél fundamenteel heel belangrijk (ze vallen ook onder de universele verklaring van de rechten van de mens). Dat recht is nodig, omdat je op die grond mensen kan beschermen tegen de schending daarvan zoals verkrachting, onvrijwillige abortus, eugenetica, etc.
Maaaaaaar de andere kant op is moeilijker, want waar trek je de grens? Op zich is er op maatschappelijk en op medisch niveau best veel voor te zeggen om mensen met een kinderwens te ondersteunen in het vervullen daarvan, want kinderen zijn nou eenmaal nodig voor ons voortbestaan, en de psychologische impact kan zo heftig zijn dat niet behandelen schade zou betekenen.
Maar op een gegeven moment houdt die medische indicatie ook op, en voor mij eigenlijk ook. Ik vind het bijvoorbeeld belangrijk dat homostellen ongediscrimineerd een gezin kunnen stichten, maar ik vind het veel belangrijker dat er wettelijke kaders zijn vastgelegd voor draagmoeders (en dat er al helemaal geen commerciële overwegingen bij zijn, dat vind ik echt niet te verdedigen). En dit soort initiatieven vind ik dan ook lastig, want je beroept je dan wel vanuit je gepriviligeerde positie op andere mensen om iets waar te maken wat voor de gemiddelde persoon simpelweg niet mogelijk zou zijn.
Er komt toch een punt waar acceptatie nodig is, en dit voelt dan als andere mensen naar voren schuiven om jou dat maar niet te laten gebeuren, terwijl de medische kaders juist hebben aangegeven dat dit niet meer binnen onze collectieve verantwoordelijkheid past (en die zijn vast niet perfect maar wel wat we hebben).
Uiteindelijk denk ik dat ongewenste kinderloosheid veel makkelijker bespreekbaar moet worden gemaakt zodat het verdriet makkelijker verwerkt kan worden, want je kan niet van iemand verwachten daarmee om te kunnen gaan als ze door de rest van de maatschappij vooral als permanent zielige of gefaalde vrouwen behandeld worden.
Ik denk juist dat ongewenste kinderloosheid steeds makkelijker bespreekbaar is geworden, zo makkelijk dat je een crowdfunding kan starten waarin je al aankondigt dat de next step een twee ton kostend draagmoederschap in een autoritaire staat is, met als motivatie dat meerdere van je vrienden daar positieve ervaringen mee hebben. Waarbij je vrienden in de tekst schrijven dat jij dit echt verdient!!! Onze nieuwe minpres begon met een interview waarin hij openlijk zei dat hij de kosten voor draagmoederschap bizar vindt.
Bespreken en openbreken is goed, maar in een situatie waarin je tot een hele kleine groep behoort zou ik er geen wonderen van verwachten. Zolang als dat we ons in Nederland het liefst terugtrekken in onze eigen kerngezinnetjes denk ik niet dat bespreekbaarheid een gapende wond heelt. Er zijn in dit soort situaties andere vormen van ouderschap denkbaar die veel beter te verantwoorden zijn naar het toekomstige kind, maar dan ben je wel afhankelijk van of je omgeving daar ook voor open staat en de wet dat faciliteert en nu zie je toch dat de omgeving veel liever geld voor je inzamelt dan zelf een stap doet en de wetgever hopeloos achterloopt. Denk verder dat jij en Daelyss hetzelfde zeggen.
Jezus wat lomp dit.
Ik heb recent pas geleerd dat ongewenst kinderloos zijn pas iets werd om je voor te schamen toen IVF mainstream werd. Daarvoor waren er ook koppels kinderloos, maar was het meer geaccepteerd. Nu is het toch de maakbare wereld. In de jaren 80 werd daardoor (buitenlandse) adoptie erg populair als het dan via IVF ook niet lukte. Ik denk dat die schaamte en maakbaarheid van de wens alleen maar groter is geworden waardoor de rouw nog ingewikkelder is als het niet lukt.
Dit is gewoonweg niet waar en zelfs totaal omgekeerd. Kinderloosheid is door de eeuwen heen altijd al taboeonderwerp geweest en sinds de jaren ‘80 bespreekbaarder dan ooit. Ik durf zo te zeggen dat dit de ‘makkelijkste’ tijd is voor mensen die geen kind kunnen krijgen. Het is bespreekbaar, de medische mogelijkheden zijn gegroeid, je kunt in vrijheid behandelingen ondergaan, er zijn meer kinderlozen en heel belangrijk: je wordt als vrouw niet meer als paria gezien als je geen kind krijgt.
Ik denk dat wij het ook met elkaar eens zijn hoor. Ik bedoel niet bespreekbaar als in, we moeten allemaal kunnen benoemen dat dit een probleem is en daar dan iets aan doen, ik bedoel bespreekbaar in dat er in de maatschappij ruimte moet zijn voor dat dit überhaupt kan bestaan. Want precies zoals jij zegt, juist omdat we zo gericht zijn op iedereens eigen kerngezinnetje én het in principe wel mogelijk is om dit niet mee te hoeven maken als je er maar genoeg geld tegenaan gooit, is het een individueel probleem geworden. Dan is er dus geen ruimte meer voor het gesprek over alternatieve invullingen van ouderschap, omdat de maatschappij de hele kwestie van zich af heeft geschoven. Ik doelde er niet op dat de pijn bespreekbaar moet worden gemaakt, want dat is juist het enige waar het over gaat, en dat dient weer als de rechtvaardiging voor de individualistische maakbaarheidsoplossingen waar we hier denk ik in grote lijnen allemaal over aan het vallen zijn.
Je mag best geen kinderen hebben, maar als dat niet je eigen keuze is en er zijn andere opties dan is het maatschappijke oordeel wel dat dat je eigen schuld is of dat je leven uitzonderlijk zielig is (maar ja we kunnen niet met iedere uitzondering rekening houden he!!1!1!!1!!!)