Oh die halfslachtige knuffel ook ai
Hier had ik het dus gister ook over met vrienden toen we dit zagen. Je hebt mega hard gewerkt, dit is een van de belangrijkste momenten in je leven en dan komt een MAN de situatie om hem laten draaien. Nou dan zou mijn antwoord gewoon nee zijn denk ik, je kent me duidelijk niet als je denkt dat ik dit kan waarderen hahah
Precies dit. En het leek ook echt tussen neus en lippen door.
Ik hou zo van ons smeg fornuis
maar wij hadden vroeger thuis een mint groene smeg koelkast en het ging mān hele jeugd alleen maar over wat een onding dat was dus ik heb mij echt ergens overheen moeten zetten toen we dit fornuis kochten (bang dat het kwalitatief toch kut zou zijn)
Leef jij naar je (/jullie) inkomen?
Ik bedoel daarmee dat je steeds iets luxer bent gaan leven naarmate je meer bent gaan verdienen als dat het geval is, en je levensstijl / auto / huis dus redelijk representeert welke financiƫle ruimte jouw huishouden heeft.
Gewoon gevoelsmatig. Dus je hoeft er geen hele wiskundige berekening op los te laten.
- Ja maar mijn inkomen is ook niet hoog dus ik kan niet veel anders
- Ja
- Eerder wel dan niet
- Eerder niet dan wel
- Nee, maar dit is niet per se bewust
- Nee, en dit is bewust
0 stemmers
Opgegroeid in armoede en nu loop ik echt niet te schrapen ofzo maar ik heb echt grote moeite met geld uitgeven
Ik heb hem gratis via mijn werk over kunnen nemen op het moment dat mijn kleine koelkast thuis op sterven na dood was, dus dat was goede timing. Maar zou er nooit de volle mep voor betalen. Dat is hij niet waard in vergelijking met andere koelkasten die net zo goed (of beter) zijn
Oeh welke heb jij?
Ik heb jaren deeltijds gewerkt en kwam daar altijd mee toe. Nu werk ik bijna 3 jaar fulltime maar leef wel nog altijd als mijn deeltijdse loon.
Niet in luxe producten (kleding / merken / schoenen / uit eten) maar onze woonsituatie is wel meegegroeid met ons inkomen zegmaar.
We wonen nu anders dan 8jr geleden met een veel lager inkomen - (los van dat de woonsituatie meegegroeid is met gezinsgroei zegmaar).
Maar geld uit geven aan dure merken, buiten de deur eten enz vinden we nog steeds onzin en doen we niet ![]()
Bij mij eerder andersom, de grote dingen (auto en appartement) zijn niet geüpgrade, en ik ben ook geen big spender aan luxeartikelen maar geef wel makkelijker geld uit aan dingen als luxere haar/verzorgingsproducten, duurzame kleding, een hotel op een betere locatie op vakantie ofzo
Nou ja ik ga nu (als kind nooit) inderdaad wel op vakantie, afgelopen jaar drie keer zelfs maar dat is ook een ontsnappen aan de buren (echt wat een treurnis), dus dat gun ik mezelf dan weer wel
Plus dat we allebei ziek zijn en steeds roepen āNu kan het nogā
Ik ben ānoodgedwongenā fulltime gaan werken na mijn relatiebreuk een paar jaar geleden. Hierdoor heb ik nu een eigen woning dus dat representeert wel mijn inkomen. Verder ben ik juist zuiniger gaan leven, omdat ik graag op termijn weer wat minder zou willen gaan werken.
Als ik kijk wat er bij ons netto binnenkomt, zouden we luxer moeten kunnen leven maar ergens gaat er toch iets niet helemaal goed.
Ja hier enigszins vergelijkbaar. Onze woonlasten (koophuis) zijn vrij hoog en passen bij onze inkomens, maar de meeste kleding, spullen etc. zijn tweedehands. Ook geven we weinig geld uit aan buiten de deur eten etc. hoewel dat qua inkomen wel zou kunnen. We hebben echter een huis dat we stapje voor stapje verbouwen (lees: wanneer er genoeg gespaard is), dus daar gaat het geld nu naartoe. Ik kan af en toe wel fantaseren over wat we allemaal kunnen doen qua geld als we ooit klaar zijn met het huis, maar ik heb totaal niet het idee dat we nu iets tekort komen en ben dankbaar dat we een huis hebben dat we stap voor stap af kunnen maken.
Ik leef geen enorm exorbitant leven
maar ik merk een grote shift in hoe ik boodschappen doe. Dat wordt in de jaren steeds meer eten kopen waar ik zin in heb, in plaats van mijn menu aanpassen aan wat het goedkoopste is. Dat voelt als zoān enorme rijkdom.
Dat kan ik ook wel goed naar mezelf verklaren; waarom zou ik in plaats van ingrediƫnt x ingrediƫnt y kopen terwijl ingrediƫnt x me veel lekkerder lijkt in het gerecht en ik daarmee een paar euro bespaar terwijl dat niet meer hoeft nu.
Qua culturele dingen leef ik ook wel anders. Ik vind nog steeds tickets duur en koop het dan soms niet om die reden, maar daarbij denk ik wel steeds vaker - dit kan ik betalen en ik geniet ervan, je leeft maar een keer, waarom zou ik het niet doen? Ik merk dat mijn houding steeds meer verschuift dus grote kans dat ik komende jaren daarbij veel makkelijker wordt qua uitgeven.
Maar qua kleding ben ik deep down nog hetzelfde als vroeger. Hoe ik ben opgegroeid. Wat ik 10 jaar terug duur vond, vind ik nog steeds duur. Een basic t shirt van ⬠37 vind ik nog steeds veel geld en dan moet ik mezelf overtuigen waarom ik dat wel kan of mag kopen. En dan is āhet is een goede aanbiedingā geen argument. Het blijft in mijn hoofd veel geld en die orginele prijs was al helemaal te gek voor woorden
Dan houd ik mezelf wel voor, nadat ik toch heb gecheckt of ik het ergens anders goedkoper kan krijgen en het antwoord nee is: je hoeft niet altijd het goedkoopste te kopen: je mag dit nu best kopen want je kƔn het kopen.
Daarbij zou ik wel wat losser willen zijn eigenlijk. Het zoeken naar koopjes op Vinted of online om het dan ergens ā¬10 goedkoper te vinden dan in de winkel, kost ook gewoon tijd en energie en dat is in dit stadium van mijn leven niet helemaal nodig.
Qua grotere gebruiksproducten heb ik het trouwens ook. Een wasmachine of gereedschap ofzo. Dan moet ik bedenken dat kwaliteit of gebruiksgemak komt met een prijskaartje en dat ik niet meer hoef te leven naar āgoedkoopste van het goedkoopsteā maar dat ik kan kijken naar prijs/kwaliteit.
En dan lees ik met veel verbazing het design tassen of sieraden topic. Dat mensen zoveel geld uitgeven aan een tas of sieraad en dan komen er vragen op als besteden zij dan inkomensgewijs zoveel geld aan een tas of zouden ze ook echt enorm veel geld verdienen, hoe normaal is dit voor hun, zouden ze veel gedachten hebben voor dat ze die aankoop doen etc etc.
Conclusie nadat ik dit heb zitten typen; ik (en velen met mij hier op dit forum) zijn geprivilegieerd qua rijkdom
En ook knaagt het dan ergens alsnog, dat is het erge: ik heb niks te klagen qua boodschappen etc en ervaar dat als rijkdom. Maar als ik over een koophuis denk, dat niet bereikbaar lijkt voor mij, dan baal ik alsnog. Ja ik heb het goed en ik mag eigenlijk niet klagen, maar ik klim niet op die vermogensladder zoals iedereen met een koophuis wel doet. Ik sta stil en hoe doe ik dat met mijn ontoereikende pensioen later? Ik heb geen koophuis dat ik kan verkopen.
Maar in vergelijking met andere huurders die wƩl op elke cent moeten letten zijn die gedachten weer ridicuul.
Smeg B95IMX9 inductie fornuis RVS ![]()
Heb jij iemand in je omgeving die gefocust is op veel geld verdienen/rijk worden?
- Ja
- Nee
0 stemmers
Hoe ga je daarmee om of hoe zou je er mee omgaan als je zo iemand in je omgeving had?
- We praten er open over
- We bespreken het soms
- Ik vermijd het onderwerp liever
- Anders namelijkā¦
0 stemmers
Ik heb dus iemand ontmoet waarmee het wel vriendschappelijk klikt maar ze heeft het zo vaak over manieren hoe ze zo snel mogelijk geld kan verdienen, is geïnteresseerd in ieders financiële situatie en ik vind het doodvermoeiend
Je brengt het nu als iets dat per definitie altijd negatief is? Je kunt daar toch gewoon over praten. Het is niet alsof ze pvv of fvd aanhanger is oid. Niet echt een onoverkomelijk iets. Tenzij ze plofkraken doet
mijn ex was zo maar die heeft 0 diplomas en hield geen enkele baan langer dan een halfjaar vol dus ik nam het met een redelijke korrel zout