Ja same. De hoofdpijn is zo intens dat ik ook misselijk word en dan moet ik echt liggen. De wereld vergaat op dat moment, en ook met overgeven meestal. Ibu werkt soms een beetje, als ik het binnenhoud, maar dan voel ik me alsnog heel duf (als een soort beroerte) met op de acbtergrond een doffe hoofdpijn.
Naast het lichamelijke merk ik ook altijd mentaal wel een flinke slag. Het voelt eenzaam en ik voel me eigenlijk altijd schuldig omdat ik mezelf de schuld geef van zo’n aanval (al slaat dat nergens op, want er is geen pijl op te trekken).
Gelukkig heb ik het nu stukken minder dan in mijn twintiger jaren. Ik vermoed dat het bij mij hormonaal was.




