Ben de oudste thuis (broertje die 2 jaar jonger is) en ik was een stuk zelfstandiger maar toch wel een beetje het zorgenkindje thuis. En wat ik lees in de reacties hier was bij ons het tegenovergestelde eigenlijk, omdat ik het zorgenkind was was het ook ‘makkelijker’ om de focus meer op hem te leggen. Ook omdat ze meer ‘hoop’ vestigden op hem.
Mijn broertje heeft zijn studie kunnen afronden terwijl hij nog thuis mocht wonen en daarna een aantal jaren kunnen werken en thuis wonen. Dus hij heeft nu net een huis gekocht in zijn eentje en een auto en rijbewijs had hij al toen hij nog thuis woonde.
Dus ja het voelt soms best oneerlijk omdat ik gewoon zo’n typische millennial ben die een beetje vast zit, lastig aan vast contract kunnen komen, vast op de woningmarkt en nooit mijn bachelor kunnen afronden en tot nu toe nog geen rijbewijs. Ik denk dat een aantal dingen anders waren gelopen als ik meer aandacht en (financiële) steun had kunnen krijgen vanuit mijn ouders.
Als ik het vergelijk met mijn vriend en mijn schoonzus is dat zo anders. Mijn vriend en ik hebben geen kinderen maar de tijd die mijn schoonouders in de kinderen van mijn schoonzus stoppen hebben ze ook weer gestopt in het klushuis van mijn vriend. Ook de aandacht en energie die mijn zwager en ik krijgen is heel gelijkwaardig.