Ja, dit is een pijnlijk onderdeel van mijn leven, maar ik ging ooit op date met een jongen waarna we besloten om fwb te worden. Maar hij wilde echt friends with benefits zijn, met misschien 1 keer seks op drie keer afspreken. Dus toen werd het een soort van beste vriend!? Ik zag hem vaak en we appte de hele dag door. Hij is mee geweest naar vrienden in het park, spelletjes bij mijn zusje en hij kwam op mijn verjaardag. Toen kreeg hij een vriendin en gingen we niet meer afspreken, maar bleven we de hele dag appen. Hij reisde veel voor werk en ik ging toen naar dezelfde plek, dus we besloten een weekend samen te spenderen (in Seoul). Ook dat was weer ontzettend gezellig en leuk! Hij zij dat zn vriendin het niet erg vond en vanaf daar was hij nog bloemen aan het regelen omdat ze 6 maanden samen waren, haha.
Maar 2 maanden daarna werd het ineens stil. Toen heb ik eerst nog een keer geappt en toen daar na dagen geen reactie op kwam maar een berichtje op insta en toen kwam de aap uit de mouw: zijn vriendin had niet echt gerealiseerd wat onze achtergrond was en vond het toch niet chill. Maar ik was zo boos dat hij dat na al die jaren (denk dat de hele periode 2 jaar was) niet gewoon eerlijk vertelde, maar dat hij me negeerde en ik het uit hem moest trekken. Ik snapte die vriendin ook wel, maar had het gewoon gezegd! Ik had die maand daarvoor nog mee gedacht over een cadeau voor haar verjaardag?
Toen stuurde ik iets van: als je zo doet hoeft vriendschap van mij ook niet.
En toen nooit meer wat van die jongen gehoord ??? Ik heb me er echt heel rot om gevoeld, en me lang afgevraagd of hij ook nog wel eens aan mij dacht en spijt had hoe hij het had aangepakt.
Oh waar ik net nog aan dacht is wel dat hij de standaard voor daten wel heeft gezet, want na een leuke eerste date appte hij me al toen ik in de trein zat en toen hebben we de hele avond nog doorgeappt tot we gingen slapen. Ik vond het zo leuk dat hij gewoon al appen ipv bang te zijn dat je te overkomt alsof je teveel wilt.