Een hele goede vriendin van mij mis ik soms nog zo erg. Het heeft ook echt jaren geduurd voordat ik er echt ‘ok’ mee was dat ze er niet meer is. Maar ik kan nog steeds random momenten hebben dat ik denk oh ik ga haar appen oh wacht ze is er niet meer.
Ben jij iemand’s zus?
- Ja
- Nee
0 stemmers
En iemand’s tweelingzus?
- Ja
- Nee
0 stemmers
En iemand’s nicht?
- Ja
- Nee
0 stemmers
En iemand’s moeder?
- Ja
- Nee
0 stemmers
En iemand’s oma?
- Ja
- Nee
0 stemmers
En iemand’s kleinkind (van een levende grootouder dan specifiek) ?
- Ja
- Nee
0 stemmers
En iemand’s tante?
- Ja
- Nee
0 stemmers
En iemand’s peetmoeder?
- Ja
- Nee
0 stemmers
Teringraar om hier nu ja op te zeggen
ben het na een maand nog niet gewend
Wacht maar tot je hier (veel) later moet gaan invullen dat je oma bent!
Het went nooit kan ik je zeggen.
Zou jij technisch gezien 3 kinderen kunnen hebben?
- Ja hoor
- Als tiener moeder maar ja
- Nee onmogelijk
0 stemmers
Context: ik ging ergens binnen en toen kwamen er toevallig net drie kinderen naar buiten (6-10 denk ik?) en toen vroeg de persoon binnen of dat mijn kinderen waren en ik reageerde uit impuls super verbaasd en een beetje lacherig van hoe kan je dat denken haha?!?!? Ik?!? Ik ben toch veel te jong om 3 kinderen te hebben?! Maar toen ik weer naar buiten kwam en het aan mn wachtende vriendin vertelde zei ze “vriend je bent 35, hoezo zou je niet hun moeder kunnen zijn?” En dat moest echt even landen.
Ja echt vreselijk om dit te zeggen maar ik mis mijn kat echt heel erg. Denk dat ik dagelijks wel aan hem denk. Mijn opa ook, maar moet vooral door mijn werk heel vaak aan hem denken omdat hij op het laatst echt heel erg dement was en mijn bewoners doen me soms aan hem denken. Was vorige week een bewoner die precies op dezelfde manier GODVERDOMME!!! riep én dezelfde aftershave had.
Mijn vader is vrij recent overleden dus die mis ik nog heel erg. En mijn opa en oma zijn al wel heel wat jaren overleden en die mis ik ook nog regelmatig.
Een vriendin verliezen lijkt me ook zo heftig en ik had pas laatst een keer op een avond met 2 vriendinnen het besef dat ook 1 van hen/ ons zou kunnen overlijden. Ik weet niet waarom maar dat besef had ik daarvoor nog nooit gevoeld. Terwijl mijn partner al meerdere leeftijdsgenoten is verloren.
Voelt soms niet gepast oid maar m’n kickbokstrainer waar ik 1 of 2 keer per week 1-op-1 (of 1op2of3) mee trainde is plotseling overleden… drie of vier jaar geleden? En ik voel daar regelmatig nog verdriet over en ik mis hem.
Ach… dat is toch ook heel verdrietig?
Ik kan echt nog steeds verbaasd zijn dat mensen gaan trouwen/kinderen krijgen terwijl ik ook makkelijk al in een tweede huwelijk had kunnen zitten
(bij wijze van dan, zelfde leeftijd)
Ja het is best wel een heel erg persoonlijke en intieme relatie ofzo als je met elkaar traint? Maar toch voelt het soms niet in proportie want ik trainde pas een jaar oid met hem? Maar goed, het is gewoon heel verdrietig ja ![]()
Ik heb na 13 nogsteeds het idee dat mensen me eerder als de oppas zien
Ook dat ik verantwoordelijk ben voor iemand op de middelbare school?? Heel raar.
Na 13 jaar of na 13 kinderen?!?! ![]()
Ik doe het al 9 jaar zonder beste vriendin en ik kan je vertellen, dat went echt nooit. Vooral omdat we heel jong waren. Het idee dat ik haar nooit meer terug krijg in mijn leven kan echt nog mijn hart breken.
Hahaha godzijdank 13 jaar (en twee kinderen)
Heb jij een aangetrouwde oom die jou net iets te lang aankijkt of je op een andere, gelijkaardige manier ongemakkelijk doet voelen?
- Ja dat is jammer genoeg een universele ervaring
- Nee mijn ooms zijn geen viezeriken
- Nee ik heb geen tantes of aangetrouwde ooms maar ik wil toch stemmen
0 stemmers
Edit: kut die hoefde niet anoniem te zijn. Nou ja.
Aan beiden kanten van de familie zelfs
. Gelukkig zijn ze allemaal inmiddels gescheiden, dus de walgmomenten worden beperkt tot een minimaal aantal begrafenissen.
Wel alleen aan de schoonfamilie kant gelukkig