Ik heb een veelvoorkomende (relatief kleine) maat en absoluut geen rare lichaamsbouw maar omdat producenten geen hol meer geven om pasvorm pas ik niets nauwsluitend en moet ik er sowieso mee naar de kleermaker. Dat was 10 a 15 jaar geleden niet zo.
Mijn oma had echt altijd dag en nacht een noveen kaars branden. En dan woonde ze alleen in zo’n groot houten huis en was ze half blind.
Een bijna lege kaars is een keer uit elkaar gespat. Overal glas, kaarsvet en brandende stukjes lont. Gelukkig was ik er op tijd bij en was de schade minimaal - alleen de vensterbank waar het stond was kapot. Sindsdien ben ik veel te veel hiermee bezig.
Zo treurig, maar wel herkenbaar.
Het (ocd denk ik, maargoed in die tijd was het smetvrees ofzo) zit nogal in de familie en ik betrap mezelf soms ook op steeds ingewikkeldere controle routines en dan moet ik mezelf soms echt imprinten dat ik niet alles moet gaan controleren want het wordt bij mij ook al snel dwangmatig en vooral dat ik ontzettend de 100% zekerheid zoek die je gewoon vaak niet hebt.
Op een gegeven moment was het naast foto’s van het fornuis ook nog de foto’s van de voordeur en apps checken of ik niet per ongeluk ineens iets heel ergs naar iemand had gestuurd wat ook nergens op sloeg.
Maar heb mezelf toen gedwongen te leven met het niet zeker weten en nu maak ik alleen nog heel af en toe als ik echt lang wegga foto’s van het gasfornuis en verder niks. Wil echt niet in een soort spiraal van controledrang komen.
Ja mega herkenbaar ook voor mij hoor, wil ook echt niet net als hem worden want het belemmerde hem echt in het van huis weg gaan. Ik heb ook dat ik er echt op moet letten, had zelfs een tijdje dat mijn toenmalige vriend bij het slapen gaan niet alleen slaap lekker maar ook tot morgen terug moest zeggen omdat ik anders dacht ik echt dat er geen morgen zou zijn voor een van ons. Dat was vlak na het toch vrij plotselinge overlijden van mijn vader, maar heb mezelf toen echt moeten zeggen dat dat ging stoppen omdat ik echt dacht dan eindig ik echt straks met allerhande rituelen om te voorkomen dat er iemand doodgaat/brand uitbreekt/verzin het maar.
Ik vind op vakantie gaan ook lastig omdat ik dan bang ben dat er brand uitbreekt. Terwijl ik nota bene sprinklers heb in m’n appartement. Het liefst laat ik gewoon iemand op m’n huis passen.
Heb jij in enige mate last van dwangmatig gedrag/gedachtes? Dus de impuls, ongeacht of je eraan toegeeft of niet/deels
- Nee
- Ja rondom veiligheid (brand, is huis op slot)
- Ja rondom hygiëne
- Ja rondom voedsel (dus ook vreetbuien bvb)
- Ja rondom verslavinggevoelig iets
- Ja rondom gedachtes/gevoelens
- Ja rondom iets anders nog
0 stemmers
Het valt doorgaans mee, met als uitzondering dat ik bang ben voor brand door de accu van mijn fiets. Die stop ik eigenlijk altijd in een speciale brandwerende accutas.
Bovenkleding pas ik alles. Maar broeken zijn lastig. Boven past S vaak en broeken L, daardoor zit het bijna nooit goed in mijn taille.
dit verbaast me je geeft namelijk wel beetje pyromaan vibes
Hahahaha op welke manier?!
Zeg jij gedag tegen andere hardlopers (tijdens het hardlopen)?
- Ja
- Nee
- Nvt
0 stemmers
Heb daar helemaal de puf niet voor
Gedag is een groot woord. Maar wel een knikje.
Jaaa gezellig. Een keer zei zo’n andere meid/vrouw “lekker bezig!” En ze maakte een hartje haha ik vond dat echt zo leuk en lief!
Krijg je ook wel eens de hik en moet je boeren als je eigenlijk al vol zit maar toch door eet omdat het lekker is
- Ja
- Nee
- Ik stop gewoon met eten als ik vol zit
0 stemmers
Deze zin heeft interpunctie nodig
Ik zeg geen gedag maar doe vaak een knikje of m’n hand even opsteken.
Ik ben lang dus moet vaak broeken laten vermaken en relatief dun dus grotere maten die beter bij mijn lengte aansluiten zijn dan weer te wijd.
Vooral H&M en Costes is helemaal hoog water capri achtig voor mij
Ik vind openbare wc’s echt horror en veel te bewust van alles. Vooral als je dan al urine druppels overal ziet liggen of met je schoenen naast de pot staat op de urine.
Festivals lijken mij ontzettend leuk maar de angst voor de dixies is te aanwezig.