Schril contrast met mijn verhaal:
Toen er bij mijn toenmalige vriend in 2019 een agressieve kanker werd vastgesteld (type âje hebt 40% kans om de volgende 5 jaar door te komenâ) was ik een tijdje out. Na 2 maanden (eerste verminkende operatie achter de rug, net gestart met chemo en bestraling) werd ik uitgenodigd op kantoor voor een gesprek.
Het begon prima, ik vertelde hoe alles ging, hoe zwaar het was. En toen zeiden ze: âVicky, we hebben het gevoel dat je niet echt gemotiveerd bent om terug te komen.â
Ik viel nog net niet van mijn stoel. Ik kan me nu weinig van dat gesprek (nee, van heel die periode) herinneren maar ik ben inderdaad nooit teruggegaan lol.
PS voor wie dit verhaal in realtime heeft meegemaakt (ik vertelde er veel over op het forum - geen idee of dat toen nog het EGF was) en nieuwsgierig is: hij is ondertussen stabiel, getrouwd én ze verwachten een kindje samen en ik ben heel gelukkig voor hem 