Mijn ouders stonden hier wel redelijk vergelijkbaar in hoor, en ik ben helemaal niet zo calvinistisch opgevoed. Ik vind het ook een beetje oneerlijk om te doen alsof jij heel stellig zegt dat het óf dit óf verwende kinderen is, terwijl je dit al zelf hebt ondervonden met je eigen kind en het voor jullie zo te horen de boel ook een stuk makkelijker heeft gemaakt.
Ik denk dat het niet zo zeer is ‘eerst lijden en dan een beloning’ is, maar eerder rust + regelmaat tijdens het eten, waardoor je ook leert dat iets nieuws of iets waar je niet specifiek zin in hebt soms ook hoort in een gezond eetpatroon. En dat je als kind ook veiligheid voelt omdat eten als je iets echt echt echt heel vies vindt niet móet, en daardoor de ‘strijd’ ook minder op scherp wordt gezet. Misschien hebben mijn ouders geluk gehad hoor, maar wij waren alle thuis alle drie heeeeeel fussy als dingen verkeerd waren gesneden of doormidden gebroken, maar we zijn nu wel echt makkelijke eters en we hebben allemaal maar een paar dingen die we echt niet lusten. Terwijl onze ouders echt bleven herhalen: je moet niet tegen je zin eten.
Ik vind deze verhalen ook heftig en verdrietig en ik hoop dat jullie een goede relatie met eten hebben kunnen opbouwen 
En mijn vader bleef het maar faciliteren.
