Ik heb laatst een planktest gedaan met een aantal kinderen (9/10/11 jaar) en ze stonden allemaal minimaal 2 minuten. Een meisje zelf 7 minuten. Echt bizar dat kinderen dat zo lang kunnen
Zalig! Toch bizar hoe ze het probleem niet snappen tot je de situatie omdraait. Op mijn werk worden er nog wel eens vrouwonvriendelijke opmerkingen gemaakt onder de noemer âmaar dat is een complimentâ, tot een homoseksuele collega expres dezelfde opmerkingen maakt naar mannelijke collegaâs, dan is het plots wel iets anders. Haha. Ondertussen zijn de meesten daar nu wel aan gewend, maar het wordt vaak toch iets ongemakkelijker.
Dat vind ik ook bizar inderdaad, hoe kun je zo weinig inlevingsvermogen ontwikkelen? Lijkt me heerlijk om âs ochtends op te staan met het zelfvertrouwen van een middelmatige man 
Niet met een bekend persoon vergeleken maar ik liep 4 jaar terug stage en ik was bij een patient thuis. Zegt ze: âZo jij lijkt heel erg op mijn dochter, je had haar zo kunnen zijn.â Toen liet ze een foto zien en ik schrok ervan want ze was echt niet knap
dus dat was niet erg positief hahaha 
En ik was 19 en zij iets van 35 dus dan zag ik er ook nog veel ouder uitâŠ
Haha, inderdaad, lijkt me toch een stuk zorgelozer. Best wel erg.
Hoe kan dat?:o
Als ik 1 minuut haal, ben ik blij.
Kinderen hebben een bizar uithoudingsvermogen ofzo. Onvermoeibaar. Ik dacht eerst ook dat dat wat zei over mijn planktijd, maar uit de poll blijkt dat de meeste van ons het niet zo lang volhouden als die kinderen.
Ik sportte op die leeftijd ook veel meer dan dat ik nu doe, dat zal er ook wel mee te maken hebben.
Ja, vraag me af waar dat aan ligt. Al mân spieren trillen al na die minuut (eigenlijk al na een paar seconden).
Ja dat kan er zeker mee te maken hebben! Al denk ik dat iets aan het âkind zijnâ ook wel uitmaakt. Veel van die kinderen sporten âgewoonâ 1/2 keer per week, zoals veel van ons misschien ook wel doen. (buitenspelen dan niet meegerekend, maar staand werk ook niet meegereken)
Wat dat dan is (@Marsepein) zou ik niet weten. Verhouding met hun gewicht wellicht? Sneller trainen van buikspieren?
Dit is naar mijn idee echt een kloppende visie erop, nice. Nu kan ik aan anderen vertellen dat mijn pessimisme ook voordelen heeft. Erg optimistisch van me.
Soort van biecht: ik zeg op mân werk vaak optimistischere (?) dingen dan ik echt denk. Als ik alle kanten afweeg, voorzie ik de toekomst soms negatiever dan ik durf te uiten.
Van plank houding naar leunen op de knieën. Dus alleen de benen veranderen van houding. Natuurlijk wel je romp weer terug in de juiste houding, dus de juiste delen aanspannen.
Hahaha no way! Ik heb dat ook en ik ben nota bene niet eens zo actief, volgens mij zijn er veel meer forummers die mij niet herkennen dan forummers die een mening over me hebben, en tochâŠ
Snap ik 
Ik ervaar deze dingen wel, maar vind dat ergens ook wel heel leuk dat je elkaar dan wel een beetje kent ofzo? Helemaal icm mensen op instagram volgen
Ik zou mezelf wel een optimist noemen, maar ben niet perse iemand die altijd maar super happy-go-lucky door het leven gaat en ik blijf wel altijd (denk ik tenminste) een enigszins realistische blik houden. Het is niet dat ik er bij alles van overtuigd ben dat het sowieso goed komt (en dus ook heel veel teleurgesteld word), eerder dat als iets niet overduidelijk wel/niet gaat lukken, ik eerder zal denken ânou, dat zou wel eens goed kunnen komenâ dan ânah dat gaat toch niet lukkenâ. Heb het idee dat ik hierdoor ook meer onderneem en probeer dan wanneer ik pessimistisch zou zijn.
Een realist 
Dat was het ook. Vroeger had ik er geen problemen mee maar ik ging het na jaren weer doen naast mn ex, die bijna elke dag sport en ik wilde stoer met hem meedoen met mijn conditie van 80 jarige. Kansloos haha
Eind 2016 was ik voor het laatst bij de huisarts.
