Je passeert langs de Duvel-brouwerij (en aan de 50 km ook aan die van Palm, tenminste, toen nog, volgens mij is dat veranderd) en daar krijgen wandelaars gratis Duvel. Geen idee of het over heel veel Duvel gaat, eerlijk gezegd, want ik ging voor de 100 km en wilde geen risico’s nemen met bier drinken, haha.
Ja, ik had vooraf tot 42 km getraind, maar op de Dodentocht zelf had ik het rond 3 à 4 uur 's nachts echt heel lastig (nog voor de 40 km). Toen zag ik het echt niet goed komen. Heel veel mensen staken me ook voorbij. Aan Duvel begon de zon op te komen (40 km) en dat was niet normaal hoeveel energie me dat gaf. Toen heb ik al die mensen terug voorbij gestoken, haha. Daarna ging het eigenlijk best wel vlotjes en ik had echt het gevoel dat ik dit prima kon klaren, tot er tussen de 70 en de 80 km bospaden tussen kwamen met allerlei oneffenheden en boomwortels die uitstaken e.d. 
. Mijn beste vriendin en mijn toenmalige vriend waren op zaterdag nog gekomen om me aan te moedigen, dus zij stonden bij iedere stop en hebben me erdoor gesleept. Telkens de volgende stop als doel houden. Na 80 km ging het weer ietsjes beter (het voelde ook echt idioot om dan nog op te geven) en na 90 km ging ik no way nog stoppen, haha. Al ging ik kruipend over de finish, ik moest en zou er geraken. Op 95 km een Red Bull gedronken en zeker de laatste kilometer heb ik euforisch gedaan, ik heb de laatste 500 meter zelfs gerend 
.
Ik heb het zelf eigenlijk totaal niet als saai ervaren. Je start op vrijdagavond en dat hele dorp leeft voor dit evenement. Je passeert ook 2 keer door het centrum (je doet namelijk een kleine en een grote cirkel) en overal zitten mensen op hun oprit. Sommigen hebben zelfs muziekinstallaties gehuurd e.d. Je loopt dan ook echt nog in een grote groep, die pas later uiteen getrokken wordt. Die ambiance gaat nog best lang door. Ik heb ook veel gepraat met andere wandelaars, want je loopt nooit echt alleen. Op zaterdag stonden er tafeltjes langs de weg met koeken en drank van random mensen (buiten de voorziene stops) en stonden er teksten op het asfalt geschreven. En de laatste kilometers staan er allemaal mensen te roepen en te klappen en dat is echt zó bijzonder.
) en daar lekker verse rauwe vis vreten tussen de Japanners die dat altijd gewoon doen.
