Met dingen op het gezicht ben ik áltijd bang dat ik dat het helemaal geen vuiltje is, maar een moedervlek, puist of iets anders wat je niet zomaar wegkrijgt.
Ik heb dat zo vaak gehad, denken te helpen, dat ik die niet meer doe.
————
Heb je ooit behulpzaam iemand gewezen op iets “vies” op hun gezicht/lichaam, waarna het iets (semi)permanents bleek te zijn?
- Ja
- Nee
0 stemmers
Indien ja, heb je wel eens dat moment van paniek gehad dat iemand begint te vegen/schudden en je er toen achter kwam?
- Ja
- Nee
0 stemmers
Indien ja, hoe loste je dit op?
- Toegeven dat je dacht dat iets wegkon
- Doen alsof het iets anders was, dat inmiddels weggeveegd is
- Zwijgen
- Weglopen
- Anders
0 stemmers
Daarom zeg ik er altijd wat van
dit klinkt trouwens ook alweer als een sneer? Ik vind je een leuke forummer mocht dat iets toevoegen.

