Vanmorgen haalde ik mijn kleuter op bij de sportles. Na afloop geeft de trainer elk kind een high five voordat ze naar de kleedkamer gaan, waar de ouders wachten.
Eén kind werd door haar moeder vanuit de kleedkamer weer terug de zaal in gestuurd, omdat ze ook nog even “dankjewel” moest zeggen tegen de trainer.
Eerlijk gezegd had ik daar zelf nooit zo bij stilgestaan. Ik zou mijn kind er niet voor terugsturen, die high five voelt voor mij al als een afsluiting. Tegelijkertijd zet het me aan het denken. In dit soort momenten vraag ik me dan af: ben ik mijn kinderen ongemerkt aan het opvoeden tot onbeleefde etters?
- Ik vind dankjewel zeggen belangrijk en zou mijn kind ook terugsturen
- Een high five of zwaaien is voldoende
- Ik stimuleer het, maar dwing het niet af
- Ik heb hier ook nog nooit over nagedacht