Nee snap ik, ik bedoelde meer dat ik het gevoel van ‘een reactie zou mooi zijn’ herken
2 likes
Ja wel eens hoor. Ik weet nog dat mijn moeder ooit een compliment kreeg van de moeder van een vriendinnetje dat ik wel gewoon ‘goedemiddag’ en ‘bedankt’ etc zei tegen haar als ik bij dat vriendinnetje gingen spelen. Dat waren ze niet gewend van andere vriendinnetjes. Echt belachelijk eigenlijk, we waren toen ook al wat ouder, geen kleuters ofzo. Dat moet mijn kind wel gewoon doen.
Echter komen we bv als we samen zijn ook zovaak vreemde mensen tegen die een praatje maken etc. Ze kan nog geen gedag zeggen ofzo en ik zeg soms wel ‘ga maar zwaaien’ en soms doet ze dat heel vrolijk en soms heeft ze er geen zin in. Maar dat snap ik wel want ik heb er soms ook gewoon geen zin in hele gesprekken met de tigste vreemde hahah. En ze hoeft van mij dan ook echt geen handje te geven oid als ze dat niet wil. Als ze kan praten vind ik het wel netjes als ze gedag zegt natuurlijk. Maar wil haar juist leren dat iemand je echt niet zomaar mag/hoeft aan te raken, zoals nu soms wel gebeurd door die vreemden.
1 like
Nee natuurlijk niet dat is ook precies mijn punt, maar het zijn voornamelijk hele oude vertederde mensen die mijn dochter zo aanspreken, dus ik vind dat dan sociaal gezien toch wel ingewikkelder dan de zoveelste vervelende man die mij aanspreekt.
Ik maak geen excuses maar ik praat wel terug, alleen niet namens kind. Dus als een vrouw bijv tegen m’n zoon zegt “lekker aan het buitenspelen?” en hij zegt niks omdat hij verlegen is (niet altijd) dan zeg ik jaaa lekker weertje hè!
10 likes
Ja ook mijn tactiek! Kind zegt daarna altijd “wie was dat mama” - maar is dood stil op het moment zelf.
3 likes
Leuke oplossing, thanks!
2 likes
Ineens kunnen we onze baby (4 maanden gecorrigeerd) overdag niet meer overleggen in bed tijdens dutjes 
Wordt gewoon meteen wakker als je het probeert. Is dit iets wat bij de 4 maanden regressie hoort? Zelfstandig in slaap vallen lukt hem echt nog niet dus dat is geen oplossing. We proberen nu wel het wiegen af te bouwen, ik krijg hem nu meestal in slaap door een beetje te wiegen en ritmisch op z’n billen te tikken. Maar waar ik hem voorheen na 10 minuten over kon leggen en dan maximaal een half uur had om iets te doen, kan dat nu dus niet meer en zijn we terug naar contact naps. Ik krijg echt níks meer gedaan in een dag. Hopelijk is dit een 
fase en kan ik over een paar weken weer over wat anders komen klagen…
Ik wist dat de babyfase zwaar zou zijn, maar het is echt nog veel pittiger dan ik vooraf had voorgesteld. 🫠 En dan hoor ik van een vriendin die net haar tweede heeft gehad dat ze zich verveelt tijdens haar verlof. HOE DAN haha 
(ja een baby hebben die wel zelfstandig slaapt)
3 likes
Hier wel ja, duurde max een week of twee. 's Avonds duurde het ook wat langer dan normaal, maar als ze dan eenmaal sliep was het gelukkig nog steeds heel goed, dus dan maar even weinig doen overdag. Hoe slaapt jouw kindje 's avonds/'s nachts?
1 like
Pfoeh pittig he!
Ik snapte ook nooit als mensen in mijn omgeving deden alsof het zo makkelijk was. Zal ook wel per kind verschillen natuurlijk… Die van ons had (en heeft) altijd veel nabijheid nodig. Ze is nu 3 en wij wiegen haar nog steeds in slaap 
4 likes
Ik durf het bijna niet te typen want dan jinx ik het vast, maar over de nachten mogen we niet klagen! Zijn vaak wel de hele avond bezig met hem in slaap krijgen maar ergens tussen 20.30 en 22.00 uur ligt hij meestal in bed en gaat de nacht in. Er zitten ook nachten tussen dat hij heel vaak wakker wordt of ineens niet meer wil slapen na de nachtvoeding. Maar 100x liever dit dan goede dutjes overdag en rotnachten! Dat besef ik zeker.
Het niet neer kunnen leggen voor een dutje duurt al sinds kerst ongeveer. Een echte avond heb ik sinds z’n geboorte in augustus niet gehad… ik ga meestal na het eten met ‘m naar boven maar voordat hij klaar is met clusteren/voeden en meerdere pogingen om hem over te leggen gaan we zelf ook slapen.
@Shinshell Oef dat is pittig, ze worden ook steeds zwaarder om te tillen… Ons kindje heeft ook veel nabijheid nodig en dat wil ik hem wel bieden. Krijg allemaal goedbedoelde adviezen over in slaap laten huilen, maar zwaar ik het ook vind, dat gaat echt tegen m’n moedergevoel in. En ik probeer elke dag maar weer te denken dat het ooit overgaat. Als hij zo’n lange slungelige puber is wil hij vast niet meer knuffelen met z’n stomme moeder.
Gaat/ging jouw kindje naar de opvang? Hoe doen ze dat daar met slapen? Die van mij gaat volgende maand wennen, vind ik wel spannend…
1 like
Nou dan kun je nog goede nachten hebben, maar dit is toch ook gewoon zwaar!
Probeer jezelf niet teveel druk op te leggen met waar je allemaal niet aan toe gekomen bent overdag, ook al is het soms frustrerend. Mijn dochter slaapt ook het liefst bij mij overdag (ook al gaat het overleggen nu dus wel weer een stuk makkelijker) en ik wil haar dat ook bieden, ze is nog zo klein. Dus zolang het lukt en dat voor jou ook goed voelt, lekker blijven doen!
Mijn dochter valt ook niet zelfstandig in slaap thuis (ook niet uitgebreid geprobeerd moet ik zeggen), maar op de opvang gaat het eigenlijk best goed. Ze houden daar de wakkertijden aan die wij ook aanhouden, maar ik heb het idee dat ze door alle indrukken daar zo moe is dat het haar dan toch lukt om zelfstandig in slaap te vallen.
1 like
@Tumtum mijn dochter ging vanaf 4 maanden ook heel slecht inslapen overdag en ‘s avonds en die heb ik ook zo veel staan wiegen en alles 
het is echt pittig, maar houd vol want het is inderdaad ook een fase. De vraag is alleen hoe lang die fase dan is 
Mij heeft de app Huckleberry heel erg geholpen. Daarin hield ik bij wanneer ze sliep en hoe lang en dan berekende die app wanneer ze dan weer moest gaan slapen daarna. Is natuurlijk iets wat je zelf ook een beetje kan berekenen door te puzzelen met wakkertijden maar ik had daar destijds echt de headspace niet voor.
2 likes
Ik vind het super goed dat je naar je moedergevoel luistert! En ik herken alles wat je schrijft.
Hopelijk is dit inderdaad gewoon een fase. Zo’n slaapregressie hoor ik meer mensen over en 4 maanden was ook het moment dat ik er lichamelijk echt helemaal doorheen zat. (Toen zijn we op de fles overgegaan en konden mijn vriend en ouders ook wat meer helpen, echt zo’n opluchting was dat.)
Dat slapen gaat de eerste jaren heel erg in fases. Een poosje goed, dan weer niet, dan weer wel.
Onze dochter wordt inderdaad steeds zwaarder, dus het “wiegen” hebben we wel wat aangepast, waardoor het te doen is. Dat we het ook zittend kunnen doen.
Onze dochter ging vanaf 3 à 4 maanden ook al naar de opvang inderdaad, één dag in de week. Gelukkig is dat helemaal goed gekomen en ze heeft daar haar eigen bedtijdritueel / slaap associaties aangeleerd. Wel met iets meer huilen denk ik, maar als het echt niet ging gaven ze haar wel even nabijheid. Ze kan daar nu super goed zelf in slaap vallen, ze weet gewoon niet beter. Bij ons is ze meer verwend 
. Maar ik houd ook niet van laten huilen en ik ben nog altijd trots op mezelf dat we hebben volgehouden. Ik hoop dat ze nu een goede hechting heeft ontwikkeld. We hebben ook wel eens zo’n slaaptraining geprobeerd, maar dan ging ze huilen totaan overgeven toe. Toen ben ik gelijk gestopt.
Dus ja, als je er middenin zit is het inderdaad heel zwaar, maar als ik er nu aan denk hoe snel die 3 jaar eigenlijk voorbij zijn gevlogen… Dan is het het allemaal wel waard. 
We hopen nog steeds dat ze een keer zelf in slaap gaat vallen en we blijven het rustig proberen, maar de makkelijkste weg is gewoon even knuffelen en wiegen. Dan slaapt ze daarna meestal ook rustig de nacht door, dat is me ook veel waard.
Het wordt uiteindelijk echt makkelijker in ieder geval 
Wat jij ook zegt, als ze puber zijn dan hebben ze mama niet meer nodig.
Maar tot aan de basisschool moet je jezelf wel behoorlijk opofferen. Ik heb het er 100% voor over, maar het wil niet zeggen dat ik het soms niet heel zwaar vind om altijd ‘aan’ te staan. Maar het is ook zo leuk om je kindje te zien opgroeien.
6 likes
Ja ik zeg nu heel makkelijk dat ik naar m’n moedergevoel luister maar ondertussen laat ik me wel enorm beïnvloeden door alle meningen om me heen en ben ik elke dag aan het Googlen wat normaal is voor een baby van 4 maanden en heb ik al een paar keer op het punt gestaan om een slaapcoach in te schakelen 
Maar kom steeds terug op dat deze manier goed voelt voor ons en we ook echt al stappen gezet hebben. Als ik probeer hem te troosten in zijn bedje gaat hij inderdaad zo hard huilen dat hij bijna stikt in zijn eigen spuug, dat gaat me veel te ver.
Ik ben nu borstvoeding aan het afbouwen zodat we de flessen meer af kunnen wisselen, hoop dat dit ook wat verlichting gaat geven.
2 likes
Ja eens en een kind moet dit ook echt nog ‘aanleren’. Je modelt dit zelf als ouder en het gaat als klein kind echt niet automatisch hoe je deze omgangsvormen vormgeeft. Daar heeft een kind nog hulp + een voorbeeld in nodig.
1 like
Onze dochter had echt een monsterlijke sprong met 4 maanden. Wilde niet weg gelegd worden, hysterisch huilen als ze de trap al zag voor het slapen. Uren lopen wiegen met haar, de magie hier was het geluid van een föhn
Duurde 4 weken maar erna was het ineens over. Slapen is soms nog wel een dingetje, maar ze heeft dan alleen nog een handje vasthouden nodig en ze valt in slaap.
1 like
Sliep ze voor die sprong ook niet zelfstandig? Ons zoontje heeft dat namelijk nooit gekund, ook niet als newborn. En lukte het ‘ineens’ na die sprong of heb je wel iets van slaaptraining gedaan?
1 like
Ik heb in het eerste jaar (en zeker de eerste maanden) ook zoveel Gegoogled… Maar met het ouder worden, neemt dat ook weer af.
3 likes
Mijn zoontje is 6 maanden en ik heb me in die eerste periode ook suf gegoogled. Ik had wel vanaf het begin besloten zijn wensen/mijn gevoel te volgen, maar ergens was ik toch onzeker over of ik hem niet aan het “verpesten” was met mijn acties (waar je al niet onzeker van wordt als je moeder wordt, vond ik echt ongekend haha). Tot hij naar de opvang ging (met 4,5maand) viel hij altijd op mij in slaap en vond het daardoor ook spannend. Kon hem met wisselend succes slapend wegleggen, en hij sliep 's nachts wel goed (wel met voeding nog, maar dat is helemaal logisch voor zo’n ukkie natuurlijk). Op de opvang waren ze zo lief voor hem vanaf het begin, hij werd dan in een hangwiegje gelegd, in een ledikantje op de groep terwijl ze zn handje vasthielden en hij sliep die eerste week ook bij een leidster op schoot. Ik liet hem thuis nooit huilen. Na 2 weken legden ze hem daar gewoon in bed en nu thuis vallen zn oogjes al dicht als ik z’n slaapzak aan doe. Ik heb daar niks voor gedaan, het is gewoon zo gelopen. Nu als ie 's nachts wakker wordt pak ik hem ook gewoon nog bij me, soms slapen we veilig samen en soms ook niet. Als ie overdag niet wil slapen (slaapregressie was hier met 6 maand ook intens) dan deed/doe ik hem in de draagzak of wagen. Ik probeer altijd maar zo te denken: de wereld is zo groot voor zo’n kleintje, het is echt niet gek dat ze die nabijheid nog nodig hebben. En mijne is natuurlijk pas 6 maanden, maar alles in zn leven tot nu toe was een fase dus dat zullen alle lastige momenten die komen gaan ook wel zijn 
Edit: sorry lekker warrig verhaal eigenlijk maar tldr: ik denk dat er nog tijd genoeg is om een slaapcoach in te schakelen als het niet beter wordt, maar volgens mij vertoont je baby gewoon perfect typisch tijdelijk babygedrag!
7 likes
Nee helemaal geen warrig verhaal, vind dit echt fijn om te lezen! En ik hoop dat ik er over een paar maanden ook zo op terugkijk Ik herken het gevoel dat je denkt hem te verpesten. Soms heb ik denk ik de bevestiging nodig dat het bij anderen ook zo gaat en sommige kindjes dit nodig hebben.
En zelf slaap ik ook niet makkelijk. Als mijn man op zakenreis is slaap ik super slecht, dus wat dat betreft denk ik waarom verwacht ik dan wel van mn baby dat hij alleen in een ledikantje slaapt.
Thanks voor jullie reacties en herkenning 
4 likes