Tentijde van werkelijk zwanger en het vlak daarna is mijn leven (uiteraard?) meer veranderd al dat van hem. Bedoel, ik moet m’n sport afzeggen, omdat het fysiek niet meer kan, hij niet. Ik stop met werken, hij niet (als in, zwangerschapsverlof bedoel ik dan hè). Ik heb hormonen, hij niet.
Mijn leven is meer veranderd maar dat komt door een pittige bevalling met een redelijk zwaar mentaal herstel, vind het ook niet eerlijk om te klagen dat zijn leven niet zo veel is veranderd eigenlijk. Ik ben nog niet aan het werk dus alles draait voor mij nu om ons kind en dat is soms wel zwaar, alsof ik er zelf niet meer ben, maar ik zou het ook niet anders willen ofzo. Heel verwarrend af en toe haha.
Ja dit viel mij dus best wel tegen, vandaar de vraag erbij ook eigenlijk. Aan onze verdeling heeft het nooit gelegen, maar door complicaties in de zwangerschap en bij de bevalling lag ik totaal in de kreukels, kreeg ik slepend conflict rondom mijn re-integratie op werk en ga zo maar door, terwijl mijn man al die tijd gewoon fit is gebleven en in staat om te werken. Misschien naïef maar daar hadden we allebei niet zo bij stilgestaan van te voren.
Ik vind het minder pittig dan verwacht (ondanks mega slaaptekort) en vooral heel erg leuk. Wil heel graag een tweede, maar twijfel wel heel erg of ik het dan nog wel zo leuk vind of dan wel vooral heel erg zwaar.
Ja buiten die maanden om denk ik dat ons leven evenveel veranderd is. Maar met 4 kinderen in 7jr ben ik toch zo’n 6 van die 7 zwanger of borst voedend geweest denk ik haha.
Heftig besef ![]()
Ben jij een beige mom?
- Ja
- Nee
- Een beetje
- ABSOLUUT niet
0 stemmers
Ik kan alleen maar denken aan dat ik antwoord zoals ik antwoord vanwege het ontbreken van een stabiele relatie waarbij je samen een team vormt en verantwoordelijkheden deelt. Weet zeker dat ik het als veel minder zwaar had ervaren en meer had kunnen genieten als ik dit samen met iemand had kunnen doen en gesteund werd. Sorry one issue forummer maar dit invullen is confronterend.
Op beige zie je alle vlekken zo goed. Ben liever een all-black mom (maar daar denken mijn kids ook anders over).
Wel in de kamers. Ik word zelf namelijk onrustig van fel gekleurde muren enz.
Zoals de kinderkamers van Leonie ter veld. Ja super tof, echt oprecht, maar bij een ander en niet 24/7 in mn eigen huis haha
Ik vind het allemaal veel leuker en makkelijker dan verwacht, ook hoe makkelijk we beide nog onze dingen kunnen doen. Het scheelt zo enorm dat mn dochter een heel relaxte en blije baby is die slaapt. Ik denk als je me dit had gevraagd als mn baby niet zou slapen ik al heel anders zou antwoorden.
Vooralsnog geniet ik zo van het leven met baby en is het elke dag echt zo gezellig met haar.
Alles behalve, haha. Ik ben “allergisch” voor alle tinten wit en beige, haha.
Dit had ik ook maar vind de tweede ook heel leuk, ze samen zien vind ik heel leuk ook al vond de eerste het wel even pittig wennen en nu de eerste naar school gaat ben ik zo blij dat er nog een kleinere is ![]()
Hier hetzelfde. Het moederschap vind ik absoluut niet zwaar. Het alleenstaand moederschap wel. Je bent áltijd degene die alles moet regelen. En ik ben retetrots op mezelf dat het allemaal lukt (en op jou dat je deze enorme stap nu zet), maar man… ik wil met koorts niet nadenken over hoeveel schermtijd wel/niet oke is, en dat soort dingen. En dat is dan nog een simpel voorbeeld.
Ik was echt een beige mom toen ze baby was omdat dat haar het mooiste stond. Maar sinds ze een maand of 7-8 is draagt ze eigenlijk vooral kleur en ik vind het zo gezellig staan.
Ik heb niet veel beige/witte kleding omdat je zo snel vlekken ziet, maar mijn kind is ook vrij bleek dus het staat haar vaak ook niet top. Kledingkast is dus lekker kleurrijk en veel printjes & plaatjes (want dat vindt zij toch het leukst)
Qua kinderkamer en meubelstukken in de rest vh huis ben ik dan wel weer vrij ingetogen. Haar kamertje hou ik bewust een beetje rustig met vooral lichte en muted kleuren (vind ik vooral zelf fijner en mooier, denk dat zij er misschien prima op zou gaan als het pimpelpaars met stippen zou zijn
) en qua meubels in de rest vh huis zoals de leertoren, kinderstoel en bureautje vind ik het fijn als het ook nog een beetje in mijn eigen interieur staat. Ik denk ook dat niet alles van een kind kleur hoeft te hebben. Maar ik ben zeker geen beige mom.
Bij mij zit er echt een heel groot verschil in hoe zwaar ik alles vond met nog maar 1 kind of nu, met 2 kinderen.
Mijn eerste kind was erg makkelijk, sliep goed, rustig etc. Toen vond ik het ouderschap echt makkelijk en bijna nooit zwaar.
Maar nu met twee
Er is er altijd wel eentje die íets wil, ze beginnen nu soms ook ruzie te maken en ik ben gewoon zo vaak overprikkeld. Mijn tweede is ook gewoon een stuk drukker, sliep (slaapt) minder goed, meer driftbuien etc.
Ik zag van de week op Instagram nog de vraag wat je lastiger vond 0-1 kind of 1-2, maar ik denk dat dat dus ook heel erg aan je kind ligt.
Ik vind het zelf zowel zwaarder als leuker dan verwacht. Diepe dalen die ik niet had voorzien maar geniet ook zo erg van de kleine momenten.
Het ouderschap vind ik
- leuker dan ik had verwacht
- evenleuk zoals verwacht
- minder dan verwacht
0 stemmers
Ik vind vooral die intense liefde die je kunt voelen voor je kinderen zoveel meer dan verwacht. Vanmorgen over een van onze kinderen een oudergesprek op school, en als ik dan de leerkracht hoor praten over hem voel ik me zo intens trots
. Niet eens perse omdat hij het zo geweldig doet, maar gewoon kleine dingetjes.
Had voor ik kinderen had ook echt onderschat hoe je verbonden bent met je kinderen. Dat als er iets is met ze je dat zo diep in je ziel kan voelen.
Nouja ik hoop dat iemand het herkent ![]()
Ik herken dit absoluut. En nu die van mij wat ouder worden en er ook andere dingen kunnen gaan spelen (pesterijen, leerproblematiek etc.) voel ik die liefde alleen maar intenser. Zo’n kots uitspraak, maar je wil ze soms echt in een doosje stoppen om ze te beschermen, terwijl je weet dat dit ook bij hun ontwikkeling hoort. Een gevoel van intense liefde en beschermingsdrang, inderdaad tot diep in je ziel.
Mijn moeder zei vroeger weleens je mag niet stelen of anderen pijn doen: alleen voor jullie zou ik dat doen. En als kind dacht ik dan oohoooh mama, dat mag toch niet! Maar eenmaal zelf moeder begrijp ik het helemaal.
Ik had/heb niet heel veel met andermans kinderen dus ik kon mij ook moeilijk voorstellen dat je je eigen kind écht zoveel leuker zou vinden zoals je vaak hoort.
Nou en nu denk ik dat er geen leuker kind is dan die van mij😅
Ik had dat moedergevoel de eerste week nog niet en had zo het gevoel dat er iets mis was met mij. Gelukkig daarna wel gekomen, maar dacht echt dat er wat fout gegaan was.