Alleen maar leuk dan! Tenminste mijn dochter zou dit fantastisch vinden
@Ludo Ik zou voor de zekerheid vuilniszakken meenemen. Stel een ouder komt met de auto en is er niet op voorbereid kan een kindje daar op zitten.
1 like
En hoe was het feestje?
Hier regende het de hele ochtend maar vanmiddag klaarde het helemaal op!
Het was mega leuk! Het was hier vanochtend ook echt verschrikkelijk en ook nog met ophalen van school keiharde regen. Maar weer alarm beloofde dat het echt droog werd om half 1 en dat was ook zo!
Dus eerst thuis wat gegeten en cadeautjes en taart en toen naar buiten.
Voordeel was dat we de enige in de speeltuin waren. Iedereen had laarzen aan en dat was gewoon prima niemand is super goor naar huis gegaan en op het einde kwam de zon zelfs nog door.
34 likes
Gister was ik met mân tweejarige peuter buiten in het park. We hadden behalve zijn loopfiets geen speelgoed mee en hebben toen anderhalf uur fantasiespel gespeeld met een denkbeeldige paardenstal, paarden, ezels, ponyâs en iets verderop het denkbeeldige huis van opa en oma.
Een heel verhaal heeft ie toen bedacht en ik moest natuurlijk meespelen en ook zijn denkbeeldige dieren aaien enzo! đ«
Hebben/hadden jullie peuters ook van die imaginary friends waar ze fanatiek mee spelen/speelden?
- Ja
- Nee
- Niet dat ik weet
0 stemmers
En spelen/speelden jullie dan wel eens mee in hun wereldje en doen/deden dan alsof jullie ze ook kunnen zien?
- Ja, leuk!
- Ja, maar vind het wel een beetje raarâŠ
- Nee
0 stemmers
Ik was echt overtuigd van 1 kind. Mijn partner wilde altijd 2 maar na de geboorte van onze dochter wilde hij opeens ook nog maar 1. Ze is mega makkelijk, goede slaper & we hebben met 1 kind nog veel flexibiliteit voor ons eigen ding. Nu is mijn vader onlangs geopereerd en was het spannend of hij het zou gaan overleven. We hebben op de ic gezeten, en daar ben ik toch gaan denken. Ik heb ontzettend veel aan mijn zus gehad, en ik vond het ineens toch fijn dat ik iemand had om dit mee te delen.
Ik vind niet dat ik een kind erbij moet nemen voor het kind wat we al hebben, maar toch bekruipt me de vraag soms of ik haar iets ontneem door het alleen bij haar te houden?
Ergens voelt het enorm compleet en moet ik echt niet aan nog een kind denken. En toch ergens blijft die vraag spoken âecht niet meer?â
Is dit herkenbaar?
12 likes
Mijn oudste had altijd best veel moeite om zelf tot spel te komen, maar zodra haar âkikkersâ ineens verschenen, speelde ze best langere periodes alleen. Dus zodra haar denkbeeldige kikkers in beeld waren, hoefde ik juist even niet met haar te spelen (vandaar de stem op âneeâ). Vind het wel heel schattig trouwens 
2 likes
Ja, heel herkenbaar (volgens mij is hier ook een apart topic voor?). Toen ik zwanger werd dachten we al 1 kind is misschien wel prima. Inderdaad zodat je ook je eigen ding kan blijven doen, het is wat behapbaarder allemaal en we hebben nu zoân leuke baby. Een tweede kan toch nooit net zo leuk zijn 
Speelt ook mee dat ik een hele pittige bevalling gehad heb incl. vroeggeboorte & herstel wat nog steeds loopt, met risico op herhaling bij een tweede. Deze pittige periode wil ik echt echt echt niet nog een keer meemaken.
Aan de andere kant⊠lijkt het me ook super leuk om te zien dat onze baby grote broer wordt en die rol op zich neemt, en idealiter krijgen ze dan ook een goede band (maar ja dat weet je nooit). En denk ik ze zijn maar zo kort jong, op een gegeven moment gaan ze hun eigen ding doen en heb je je leven weer terug. Maar kan ik de moeder zijn die ik wil zijn als ik mijn aandacht over twee moet verdelen�
Gelukkig hoeven we voorlopig nog geen keuze te maken, maar merk dat ik er wel al mee bezig ben. Zo is de box al verkocht maar babykleertjes en zwangerschapskleding heb ik wel bewaard. Dus de deur staat op een kier, haha.
4 likes
Ik heb deze struggle heel lang gehad en nog. Ik heb zelf ook een broertje en heb daar een hele goede band mee. Vond het zelf een naar idee dat mijn dochter dan later alleen zou zijn. We hebben ook een hele kleine familie en er zijn geen andere kinderen in de familie.
Ik heb oa daarom wel besloten voor een tweede kindje te gaan.
Maar elke dag twijfel ik nog. Want we hebben het nu heel goed samen. Straks âverpestâ ik dat ofzo.
2 likes
Ja, en ik kan me bijna niet voorstellen dat het niet herkenbaar is, haha. Het krijgen van meer dan Ă©Ă©n kind is zoân uitgangspunt in onze samenleving en het is zoân afwijking van de standaard als je het bij Ă©Ă©n kind houdt (of moet houden).
Ik vond het zelf heel, heel erg lastig om weg te blijven bij allerlei verwachtingen voor de toekomst bij het nadenken over wel/geen tweede kind (dat ze elkaars beste vrienden worden enzo, natuurlijk nooit dat ze elkaars bloed wel kunnen drinken). Ik denk ook dat het voortkomt uit een wens om je kind tegen van alles te willen beschermen (verdriet, eenzaamheid, onzekerheid, weet ik het) en dat een broer/zus dan een soort vangnet zou kunnen zijn dat er altijd is. Zo van: als ik dan dood ga, hebben jullie in ieder geval elkaar nog. Of als je dan helemaal geen vriendjes hebt op school, heb je in ieder geval thuis je broer/zus nog. Slaat natuurlijk nergens op, want ze zouden niet op moeten groeien met het idee dat ze elkaar leuk MOETEN vinden. Bovendien ken ik zelf ook best veel voorbeelden van broers/zussen die echt niet elkaars vangnet zijn, die elkaar niet op zouden zoeken als ze geen familie waren geweest.
Dus ja, ontneem je je dochter iets als ze geen broer/zus krijgt? Ja wellicht, misschien had je haar best friend for life gebaard en waren ze later in dezelfde straat gaan wonen met hun partners die een eeneiige tweeling zijn, who knows. Misschien krijgt ze een broer/zus met wie ze alle dagen ruzie heeft, en die ze later ziet op verjaardagen maar verder nooit. Ik denk dat uiteindelijk de belangrijkste vraag is: wil JIJ (en je partner, natuurlijk) nog een kind? Los van wat je dochter wil of wat jij voor je dochter wil, want dat tweede kind zou niet een (ongevraagd) kado voor je eerste kind moeten zijn, maar iets wat JIJ wel of niet wil (maar het is lastig om die vraag te beantwoorden los van alle verwachtingen om je heen).
18 likes
Interessant, want ik ken eigenlijk veel mensen om me heen die het bij een kind hebben gehouden.
Wellicht ook omdat we in de stad wonen en het ook moeilijk is om een betaalbare woning met drie slaapkamers te vinden, te huren laat staan te kopen.
De mensen die ik ken die op dit moment een kind hebben, zouden op den duur moeten verhuizen als er nog een kind komt. Of accepteren dat er maar Ă©Ă©n slaapkamer voor twee kinderen is.
Bovendien ken ik nu veel mensen die hun eerste kind pas met midden 30 hebben gekregen en daarna ook bewust kiezen voor geen tweede kind meer. Heb wel het gevoel dat de standaard van twee kinderen aan het veranderen is.
4 likes
Oh ja misschien heb ik ook teveel vanuit mijn eigen omgeving gesproken hoor. Trends zijn natuurlijk ook wereldwijd wel aan het dalen wat betreft het aantal kinderen dat men krijgt per gezin. Maar goed, in mijn omgeving (en dat is niet schubbekutteveen) is die verwachting er echt nog wel behoorlijk sterk, maar ik heb wel het idee dat mensen heel bewust een keuze proberen te maken voor meer dan Ă©Ă©n kind (itt tot de generatie boven ons die soms met de meest achterlijke opmerkingen komen)
Mijn kleuter (net begonnen op school) komt net uit school met een ketting gemaakt van cadeaulint en korte stukjes plastic rietje. Ik zag het eigenlijk pas toen we thuis waren want het zat onder haar jas. Dit is toch best gevaarlijk of overdrijf ik nu?
1 like
Het is een plastic lint met vaste knoop wat niet makkelijk kapot gaat, ik denk dan aan mogelijk gevaar van verstikking als het ergens achter blijft haken.
Er is twee jaar geleden naar ongeluk met vredelijke afloop gebeurd op een kinderopvang waarbij een kind een lint om haar nek had, dat is me altijd bijgebleven en ben ik extra alert op.
1 like
Ik heb inderdaad ook nog een broer waar ik 0,0 mee heb en die me meer hoofdpijn dan plezier bezorgd. Dus ik ken allebei de kanten van de medaille haha. Ook deels mijn twijfel. Het blijft een moeilijke keuze. Ik hoop gewoon dat ik op een dag wakker word en dan denk of JA of NEE. 
En ik merk idd ook wel dat er een bepaald beeld heerst. Nu onze dochter richting de 2 gaat krijg ik al een jaar de vraag wanneer de volgende komt. Als we dan aangeven dat die wens er voor nu echt niet is en misschien ook niet komt krijgen we toch altijd vreemde antwoorden of adviezen.
1 like
Ik herken de twijfel ook heel erg. Mijn dochter is nu âalâ 3, en dacht dat ik wel de knoop kon doorhakken maar nee⊠bij mij ligt de twijfel vooral omdat ik een kind al behoorlijk pittig vind, en bang dat twee dan teveel is (mentaal, fysiek etc).
Merk ook dat iedereen om mij heen wel twee wilt, waarbij bijna iedereen waarmee ik tegelijkertijd zwanger was ook al twee heeft.
Ik heb zelf een prima band met mijn zus, maar zij woont vrij ver van mij vandaan dus we zien elkaar ook niet heel veel. Dus het is ook geen garantie voor een built in best friend.
Mijn vriend is enig kind en mijn zus wilt geen kinderen, dus ons kind gaat ook zonder neefjes/nichtjes opgroeien⊠dat vind ik dan wel een wat verdrietig en eenzaam idee. En op de lange termijn lijkt twee kinderen mij ook wel een gezellig idee, misschien ook ik zelf zo ben opgegroeid.
Ik probeer soms ook te denken, stel dat Ă©Ă©n kind de standaard was en iedereen dat had, zou ik dan alsnog een tweede willen? Dan denk ik weer van niet.
Nou ja, vrij onsamenhangend verhaal maar ik herken de twijfel zeker.
5 likes
Ja ik begrijp wel wat je zegt, maar ik denk eerlijk gezegd dat je op deze manier wel overal gevaar in kunt zien? Dan kan een kind ook met de boord/hals van zijn trui ergens achter blijven hangen. En je maakt de vergelijking met de kinderopvang, daar ligt de gemiddelde leeftijd natuurlijk lager dan in een kleuterklas.
Ik denk dat het zaak is dat jij als ouder dan thuis erop let wat je met die ketting doet, hem weggooit als je het niet vertrouwt of opbergt en ermee laat spelen als je toezicht hebt.
8 likes
Fijn om jullie gedachtes hierover te lezen! Vooral de post van @Victoria vond ik fijn om te lezen. Ik dacht altijd twee kinderen te willen maar na een lang fertiliteitstraject en een pittige zwangerschap, ben ik al zo gelukkig dat ik ĂŒberhaupt een kind heb kunnen krijgen. Mân man en ik hadden tijdens de zwangerschap al besloten dat we geen nieuw traject meer zouden beginnen, maar we hebben nog 2 embryoâs over en dus nog wel de optie om het nog een keer te proberen. En het voelt ook een beetje gek om daar niks mee te doen.
Alleen vind ik het ouderschap best zwaar, vooral het eerste jaar vond ik niet leuk. Mijn man staat er hetzelfde in en zei al vrij snel dat het voor hem goed is zoals het nu is. Ik voelde me wel schuldig tegenover mân kind dat ik mijn eigen belang zwaarder laat wegen dan dat van hem, alsof ik hem iets ontneem door het niet te proberen. Maar ik denk wel dat mân kind meer heeft aan twee gelukkige ouders dan een broertje of zusje, dus zolang de wens er vanuit mân man en mij niet is, blijft het bij een kind.
9 likes
Dit had ik wel. Na de geboorte van de eerste lang gedacht nee we zijn compleet (de drie musketiers 
) en we hebben het zĂł fijn samen. Ik heb alleen een halfzus en mijn man een broertje waar hij (in volwassen leven) niet veel mee heeft, misschien speelde dat ook mee?
Maar ineens was daar het gevoel van ja, ik zou dit zo graag nog een keer mee willen maken!! Gelukkig dacht mijn man er ook zo over. Dat ons zoontje een zusje krijgt is leuk maar niet dé reden.
Ik snap je gevoel over eenzaam opgroeien zonder neefjes/nichtjes. Wij hebben 1 neefje in NL en die zien we alleen met verjaardagen/feestdagen. Ons zoontje heeft een veel hechtere band met de kinderen van onze vrienden.
1 like