Wij hadden 2 jaar terug een georganiseerd survivalfeestje, in de stroooooomende regen. Vriendjes halen nog steeds aan hoe fantastisch het was om in de regen stokken te slijpen en een hut te bouwen. Ik had er zelf erg naar vooruit gekeken om ze (want hartje zomer) lekker in de natuurspeeltuin in het water te zien springen, maar ook water uit de lucht viel in de smaak haha
4 likes
Haha ja die verstoppen we in de bakfiets dus die ligt droog. En in de eieren zien ze dus dat ze daar moeten zoeken.
1 like
Lekker door laten gaan en vragen om reservekleding. Mijn kind moest recent zijn broek uittrekken op een feestje nadat ze buiten hadden gespeeld. Meerdere kinderen in tranen en waar ze het over hadden was dat ze hun broek uit moesten doen. Ik dacht echt wtf!
1 like
Haaha jeetje. Ik heb nog wel een extra regenbroek en neem anders wel wat oude broeken extra mee van mijn zoon.
Ik laat ze wel lekker daar ophalen dus vies naar huis.
2 likes
smart, very smart 
1 like
Neem ook extra handdoeken mee om eventuele speeltoestellen droog te kunnen maken!
Klinkt toch als een super leuk feestje, als het helemaal modderig is vinden veel kinderen dat toch fantastisch.
1 like
Zou het dan wel even melden vooraf bij de ouders.
Tenminste, ik zou niet blij zijn onaangekondigd een modderkind in mn auto te krijgen.
1 like
Uiteraard. Maar denk dat eigenlijk iedereen met de fiets wordt gehaald hoor.
4 likes
Alleen maar leuk dan! Tenminste mijn dochter zou dit fantastisch vinden
@Ludo Ik zou voor de zekerheid vuilniszakken meenemen. Stel een ouder komt met de auto en is er niet op voorbereid kan een kindje daar op zitten.
1 like
En hoe was het feestje?
Hier regende het de hele ochtend maar vanmiddag klaarde het helemaal op!
Het was mega leuk! Het was hier vanochtend ook echt verschrikkelijk en ook nog met ophalen van school keiharde regen. Maar weer alarm beloofde dat het echt droog werd om half 1 en dat was ook zo!
Dus eerst thuis wat gegeten en cadeautjes en taart en toen naar buiten.
Voordeel was dat we de enige in de speeltuin waren. Iedereen had laarzen aan en dat was gewoon prima niemand is super goor naar huis gegaan en op het einde kwam de zon zelfs nog door.
34 likes
Gister was ik met m’n tweejarige peuter buiten in het park. We hadden behalve zijn loopfiets geen speelgoed mee en hebben toen anderhalf uur fantasiespel gespeeld met een denkbeeldige paardenstal, paarden, ezels, pony’s en iets verderop het denkbeeldige huis van opa en oma.
Een heel verhaal heeft ie toen bedacht en ik moest natuurlijk meespelen en ook zijn denkbeeldige dieren aaien enzo! 🫠
Hebben/hadden jullie peuters ook van die imaginary friends waar ze fanatiek mee spelen/speelden?
- Ja
- Nee
- Niet dat ik weet
0 stemmers
En spelen/speelden jullie dan wel eens mee in hun wereldje en doen/deden dan alsof jullie ze ook kunnen zien?
- Ja, leuk!
- Ja, maar vind het wel een beetje raar…
- Nee
0 stemmers
Ik was echt overtuigd van 1 kind. Mijn partner wilde altijd 2 maar na de geboorte van onze dochter wilde hij opeens ook nog maar 1. Ze is mega makkelijk, goede slaper & we hebben met 1 kind nog veel flexibiliteit voor ons eigen ding. Nu is mijn vader onlangs geopereerd en was het spannend of hij het zou gaan overleven. We hebben op de ic gezeten, en daar ben ik toch gaan denken. Ik heb ontzettend veel aan mijn zus gehad, en ik vond het ineens toch fijn dat ik iemand had om dit mee te delen.
Ik vind niet dat ik een kind erbij moet nemen voor het kind wat we al hebben, maar toch bekruipt me de vraag soms of ik haar iets ontneem door het alleen bij haar te houden?
Ergens voelt het enorm compleet en moet ik echt niet aan nog een kind denken. En toch ergens blijft die vraag spoken ‘echt niet meer?’
Is dit herkenbaar?
12 likes
Mijn oudste had altijd best veel moeite om zelf tot spel te komen, maar zodra haar ‘kikkers’ ineens verschenen, speelde ze best langere periodes alleen. Dus zodra haar denkbeeldige kikkers in beeld waren, hoefde ik juist even niet met haar te spelen (vandaar de stem op ‘nee’). Vind het wel heel schattig trouwens 
2 likes
Ja, heel herkenbaar (volgens mij is hier ook een apart topic voor?). Toen ik zwanger werd dachten we al 1 kind is misschien wel prima. Inderdaad zodat je ook je eigen ding kan blijven doen, het is wat behapbaarder allemaal en we hebben nu zo’n leuke baby. Een tweede kan toch nooit net zo leuk zijn 
Speelt ook mee dat ik een hele pittige bevalling gehad heb incl. vroeggeboorte & herstel wat nog steeds loopt, met risico op herhaling bij een tweede. Deze pittige periode wil ik echt echt echt niet nog een keer meemaken.
Aan de andere kant… lijkt het me ook super leuk om te zien dat onze baby grote broer wordt en die rol op zich neemt, en idealiter krijgen ze dan ook een goede band (maar ja dat weet je nooit). En denk ik ze zijn maar zo kort jong, op een gegeven moment gaan ze hun eigen ding doen en heb je je leven weer terug. Maar kan ik de moeder zijn die ik wil zijn als ik mijn aandacht over twee moet verdelen…?
Gelukkig hoeven we voorlopig nog geen keuze te maken, maar merk dat ik er wel al mee bezig ben. Zo is de box al verkocht maar babykleertjes en zwangerschapskleding heb ik wel bewaard. Dus de deur staat op een kier, haha.
4 likes
Ik heb deze struggle heel lang gehad en nog. Ik heb zelf ook een broertje en heb daar een hele goede band mee. Vond het zelf een naar idee dat mijn dochter dan later alleen zou zijn. We hebben ook een hele kleine familie en er zijn geen andere kinderen in de familie.
Ik heb oa daarom wel besloten voor een tweede kindje te gaan.
Maar elke dag twijfel ik nog. Want we hebben het nu heel goed samen. Straks ‘verpest’ ik dat ofzo.
2 likes
Ja, en ik kan me bijna niet voorstellen dat het niet herkenbaar is, haha. Het krijgen van meer dan één kind is zo’n uitgangspunt in onze samenleving en het is zo’n afwijking van de standaard als je het bij één kind houdt (of moet houden).
Ik vond het zelf heel, heel erg lastig om weg te blijven bij allerlei verwachtingen voor de toekomst bij het nadenken over wel/geen tweede kind (dat ze elkaars beste vrienden worden enzo, natuurlijk nooit dat ze elkaars bloed wel kunnen drinken). Ik denk ook dat het voortkomt uit een wens om je kind tegen van alles te willen beschermen (verdriet, eenzaamheid, onzekerheid, weet ik het) en dat een broer/zus dan een soort vangnet zou kunnen zijn dat er altijd is. Zo van: als ik dan dood ga, hebben jullie in ieder geval elkaar nog. Of als je dan helemaal geen vriendjes hebt op school, heb je in ieder geval thuis je broer/zus nog. Slaat natuurlijk nergens op, want ze zouden niet op moeten groeien met het idee dat ze elkaar leuk MOETEN vinden. Bovendien ken ik zelf ook best veel voorbeelden van broers/zussen die echt niet elkaars vangnet zijn, die elkaar niet op zouden zoeken als ze geen familie waren geweest.
Dus ja, ontneem je je dochter iets als ze geen broer/zus krijgt? Ja wellicht, misschien had je haar best friend for life gebaard en waren ze later in dezelfde straat gaan wonen met hun partners die een eeneiige tweeling zijn, who knows. Misschien krijgt ze een broer/zus met wie ze alle dagen ruzie heeft, en die ze later ziet op verjaardagen maar verder nooit. Ik denk dat uiteindelijk de belangrijkste vraag is: wil JIJ (en je partner, natuurlijk) nog een kind? Los van wat je dochter wil of wat jij voor je dochter wil, want dat tweede kind zou niet een (ongevraagd) kado voor je eerste kind moeten zijn, maar iets wat JIJ wel of niet wil (maar het is lastig om die vraag te beantwoorden los van alle verwachtingen om je heen).
18 likes
Interessant, want ik ken eigenlijk veel mensen om me heen die het bij een kind hebben gehouden.
Wellicht ook omdat we in de stad wonen en het ook moeilijk is om een betaalbare woning met drie slaapkamers te vinden, te huren laat staan te kopen.
De mensen die ik ken die op dit moment een kind hebben, zouden op den duur moeten verhuizen als er nog een kind komt. Of accepteren dat er maar één slaapkamer voor twee kinderen is.
Bovendien ken ik nu veel mensen die hun eerste kind pas met midden 30 hebben gekregen en daarna ook bewust kiezen voor geen tweede kind meer. Heb wel het gevoel dat de standaard van twee kinderen aan het veranderen is.
4 likes
Oh ja misschien heb ik ook teveel vanuit mijn eigen omgeving gesproken hoor. Trends zijn natuurlijk ook wereldwijd wel aan het dalen wat betreft het aantal kinderen dat men krijgt per gezin. Maar goed, in mijn omgeving (en dat is niet schubbekutteveen) is die verwachting er echt nog wel behoorlijk sterk, maar ik heb wel het idee dat mensen heel bewust een keuze proberen te maken voor meer dan één kind (itt tot de generatie boven ons die soms met de meest achterlijke opmerkingen komen)