Ja maar ik heb zelf ook een oneindige fantasie en geen schaamte dus ik vond dat altijd heel gezellig
Ik laat nog wel levenloze dingen praten en een eigen karakter hebben ook nu kind groter is, ligt een beetje aan hoe het koppie staat of ie dat leuk vindt of juist helemaal niet haha
Ja, en ik kan me bijna niet voorstellen dat het niet herkenbaar is, haha. Het krijgen van meer dan Ă©Ă©n kind is zoân uitgangspunt in onze samenleving en het is zoân afwijking van de standaard als je het bij Ă©Ă©n kind houdt (of moet houden).
Ik vond het zelf heel, heel erg lastig om weg te blijven bij allerlei verwachtingen voor de toekomst bij het nadenken over wel/geen tweede kind (dat ze elkaars beste vrienden worden enzo, natuurlijk nooit dat ze elkaars bloed wel kunnen drinken). Ik denk ook dat het voortkomt uit een wens om je kind tegen van alles te willen beschermen (verdriet, eenzaamheid, onzekerheid, weet ik het) en dat een broer/zus dan een soort vangnet zou kunnen zijn dat er altijd is. Zo van: als ik dan dood ga, hebben jullie in ieder geval elkaar nog. Of als je dan helemaal geen vriendjes hebt op school, heb je in ieder geval thuis je broer/zus nog. Slaat natuurlijk nergens op, want ze zouden niet op moeten groeien met het idee dat ze elkaar leuk MOETEN vinden. Bovendien ken ik zelf ook best veel voorbeelden van broers/zussen die echt niet elkaars vangnet zijn, die elkaar niet op zouden zoeken als ze geen familie waren geweest.
Dus ja, ontneem je je dochter iets als ze geen broer/zus krijgt? Ja wellicht, misschien had je haar best friend for life gebaard en waren ze later in dezelfde straat gaan wonen met hun partners die een eeneiige tweeling zijn, who knows. Misschien krijgt ze een broer/zus met wie ze alle dagen ruzie heeft, en die ze later ziet op verjaardagen maar verder nooit. Ik denk dat uiteindelijk de belangrijkste vraag is: wil JIJ (en je partner, natuurlijk) nog een kind? Los van wat je dochter wil of wat jij voor je dochter wil, want dat tweede kind zou niet een (ongevraagd) kado voor je eerste kind moeten zijn, maar iets wat JIJ wel of niet wil (maar het is lastig om die vraag te beantwoorden los van alle verwachtingen om je heen).
Interessant, want ik ken eigenlijk veel mensen om me heen die het bij een kind hebben gehouden.
Wellicht ook omdat we in de stad wonen en het ook moeilijk is om een betaalbare woning met drie slaapkamers te vinden, te huren laat staan te kopen.
De mensen die ik ken die op dit moment een kind hebben, zouden op den duur moeten verhuizen als er nog een kind komt. Of accepteren dat er maar Ă©Ă©n slaapkamer voor twee kinderen is.
Bovendien ken ik nu veel mensen die hun eerste kind pas met midden 30 hebben gekregen en daarna ook bewust kiezen voor geen tweede kind meer. Heb wel het gevoel dat de standaard van twee kinderen aan het veranderen is.
Oh ja misschien heb ik ook teveel vanuit mijn eigen omgeving gesproken hoor. Trends zijn natuurlijk ook wereldwijd wel aan het dalen wat betreft het aantal kinderen dat men krijgt per gezin. Maar goed, in mijn omgeving (en dat is niet schubbekutteveen) is die verwachting er echt nog wel behoorlijk sterk, maar ik heb wel het idee dat mensen heel bewust een keuze proberen te maken voor meer dan Ă©Ă©n kind (itt tot de generatie boven ons die soms met de meest achterlijke opmerkingen komen)
Mijn kleuter (net begonnen op school) komt net uit school met een ketting gemaakt van cadeaulint en korte stukjes plastic rietje. Ik zag het eigenlijk pas toen we thuis waren want het zat onder haar jas. Dit is toch best gevaarlijk of overdrijf ik nu?
Wat is gevaarlijk dan?
Het is een plastic lint met vaste knoop wat niet makkelijk kapot gaat, ik denk dan aan mogelijk gevaar van verstikking als het ergens achter blijft haken.
Er is twee jaar geleden naar ongeluk met vredelijke afloop gebeurd op een kinderopvang waarbij een kind een lint om haar nek had, dat is me altijd bijgebleven en ben ik extra alert op.
Ik heb inderdaad ook nog een broer waar ik 0,0 mee heb en die me meer hoofdpijn dan plezier bezorgd. Dus ik ken allebei de kanten van de medaille haha. Ook deels mijn twijfel. Het blijft een moeilijke keuze. Ik hoop gewoon dat ik op een dag wakker word en dan denk of JA of NEE. 
En ik merk idd ook wel dat er een bepaald beeld heerst. Nu onze dochter richting de 2 gaat krijg ik al een jaar de vraag wanneer de volgende komt. Als we dan aangeven dat die wens er voor nu echt niet is en misschien ook niet komt krijgen we toch altijd vreemde antwoorden of adviezen.
Ik herken de twijfel ook heel erg. Mijn dochter is nu âalâ 3, en dacht dat ik wel de knoop kon doorhakken maar nee⊠bij mij ligt de twijfel vooral omdat ik een kind al behoorlijk pittig vind, en bang dat twee dan teveel is (mentaal, fysiek etc).
Merk ook dat iedereen om mij heen wel twee wilt, waarbij bijna iedereen waarmee ik tegelijkertijd zwanger was ook al twee heeft.
Ik heb zelf een prima band met mijn zus, maar zij woont vrij ver van mij vandaan dus we zien elkaar ook niet heel veel. Dus het is ook geen garantie voor een built in best friend.
Mijn vriend is enig kind en mijn zus wilt geen kinderen, dus ons kind gaat ook zonder neefjes/nichtjes opgroeien⊠dat vind ik dan wel een wat verdrietig en eenzaam idee. En op de lange termijn lijkt twee kinderen mij ook wel een gezellig idee, misschien ook ik zelf zo ben opgegroeid.
Ik probeer soms ook te denken, stel dat Ă©Ă©n kind de standaard was en iedereen dat had, zou ik dan alsnog een tweede willen? Dan denk ik weer van niet.
Nou ja, vrij onsamenhangend verhaal maar ik herken de twijfel zeker.
Ja ik begrijp wel wat je zegt, maar ik denk eerlijk gezegd dat je op deze manier wel overal gevaar in kunt zien? Dan kan een kind ook met de boord/hals van zijn trui ergens achter blijven hangen. En je maakt de vergelijking met de kinderopvang, daar ligt de gemiddelde leeftijd natuurlijk lager dan in een kleuterklas.
Ik denk dat het zaak is dat jij als ouder dan thuis erop let wat je met die ketting doet, hem weggooit als je het niet vertrouwt of opbergt en ermee laat spelen als je toezicht hebt.
Fijn om jullie gedachtes hierover te lezen! Vooral de post van @Victoria vond ik fijn om te lezen. Ik dacht altijd twee kinderen te willen maar na een lang fertiliteitstraject en een pittige zwangerschap, ben ik al zo gelukkig dat ik ĂŒberhaupt een kind heb kunnen krijgen. Mân man en ik hadden tijdens de zwangerschap al besloten dat we geen nieuw traject meer zouden beginnen, maar we hebben nog 2 embryoâs over en dus nog wel de optie om het nog een keer te proberen. En het voelt ook een beetje gek om daar niks mee te doen.
Alleen vind ik het ouderschap best zwaar, vooral het eerste jaar vond ik niet leuk. Mijn man staat er hetzelfde in en zei al vrij snel dat het voor hem goed is zoals het nu is. Ik voelde me wel schuldig tegenover mân kind dat ik mijn eigen belang zwaarder laat wegen dan dat van hem, alsof ik hem iets ontneem door het niet te proberen. Maar ik denk wel dat mân kind meer heeft aan twee gelukkige ouders dan een broertje of zusje, dus zolang de wens er vanuit mân man en mij niet is, blijft het bij een kind.
Dit had ik wel. Na de geboorte van de eerste lang gedacht nee we zijn compleet (de drie musketiers 
) en we hebben het zĂł fijn samen. Ik heb alleen een halfzus en mijn man een broertje waar hij (in volwassen leven) niet veel mee heeft, misschien speelde dat ook mee?
Maar ineens was daar het gevoel van ja, ik zou dit zo graag nog een keer mee willen maken!! Gelukkig dacht mijn man er ook zo over. Dat ons zoontje een zusje krijgt is leuk maar niet dé reden.
Ik snap je gevoel over eenzaam opgroeien zonder neefjes/nichtjes. Wij hebben 1 neefje in NL en die zien we alleen met verjaardagen/feestdagen. Ons zoontje heeft een veel hechtere band met de kinderen van onze vrienden.
Ik snap dat je het eng vindt door het verhaal op de opvang. Doodeng.
Maar een kleuter is qua gedrag en bewustzijn wel iets anders dan een tweejarige. Er zijn zoveel dingen gevaarlijk om te stikken. Touwtjes aan truien of snoeren.
En stel er gebeurt iets dan zijn er andere kindjes die een juf kunnen waarschuwen oid. Dat besef hebben ze vaak wel op die leeftijd. Verder hebben kleuters nog niet superveel inzicht denk ik, maar als ze samen in de klas aan het knutselen zijn zal t allemaal wel meevallen met de gevaren.
En thuis de ketting een mooie plek geven en als je wil een korte uitleg geven over gevaar. Maar misschien leg je er dan alleen maar nadruk op.
Ik ben misschien ook wel makkelijk hoor, hier in huis heeft kleuter gewoon kettingen en medailles op zijn kamer liggen. Eigenlijk heb ik daar nooit bij stil gestaan. Maar ik heb dan ook een ĂŒberbraaf kind. Dat merk ik elke keer weer als er vriendjes aan het spelen zijn. Ik laat bijvoorbeeld ook vaak gewoon een mes op t aanrecht liggen ofzo, die berg ik wel op als er andere kinderen zijn.
Hebben jullie vaak behoefte om op te scheppen over je kind?
0 stemmers
Niet opscheppen want ze is een vrij doorsnee kind 
maar wil wel graag over haar praten. Maar doe dat niet te vaak hoor alleen tegen oma haha
Geen idee waarom (en voel me er ook direct een beetje schuldig over haha) maar eigenlijk vooral over de oudste. Die was behoorlijk snel en slim met vanalles voor zijn leeftijd (zowel motorisch als cognitief als met praten) en ook nog eens een hele goeie slaper en dan had ik de hele tijd de neiging om te zeggen 'oh ja want -naam kind- doet al dit en dit en hij is nog maar -leeftijd-. En natuurlijk houd ik me dan in, probeer er gewoon een goeie balans in te vinden want ik denk ook wel als er iemand over zijn kind mag opscheppen dan is het de mama wel (of papa natuurlijk). Probeer gewoon met mate trots over hem te praten.
Op dat 24baby forum (ja vreselijk forum verder) is ook een schep op over je kind topic en dat vind ik eigenlijk wel wholesome, al die ouders die zo vol en lief en positief over hun kind praten. Heb trouwens ook echt moeite met ouders die hun kinderen alleen maar afdoen als terroristen en slopers en handenbinders en lastig en pff blij als je er even vanaf bent.