Ik deel deze ervaring ook en net als @Takkie willen wij zelf ook 1 kind. Ik heb vanaf mijn 17e wel een stiefbroer en vind dat heel gezellig maar heb het alsnog niet gemist of zo. Mijn stiefbroer heeft ook dezelfde ervaring met enig kind zijn evenals een goede vriend van mij.
Er is trouwens een heel topic hier over 1 kind willen.
Ik vind dit heel fijn om te lezen!
Kom zelf ook uit een omgeving waar 2 kinderen de standaard is, dus ergens vergelijk je onbewust toch. Als 1 kind de norm was, zou ik veel minder twijfelen en het gewoon lekker bij 1 kind houden. Heerlijk zo!
Wij dachten altijd 2 kinderen te willen, maar inmiddels is onze dochter 3 jaar en hebben we het gevoel dat wij beter zijn met zijn drieën, dan met nog een kind erbij.
Soms (vaak rond mijn ovulatie) kriebelt het nog en voelt het nog niet compleet, maar als ik rationeel denk, is het 95% van de tijd goed zo en wil ik geen 2e. Met 1 kind doe ik niemand tekort, ook mezelf niet. Zware zwangerschap gehad, zware babytijd, druk op de relatie, veel prikkels⊠Op deze manier kan ik 100% genieten en af en toe ook nog een beetje opladen.
Mijn moeder lag laatst in het ziekenhuis en toen vond ik het wel even fijn dat mijn broertje er ook was. Maar los hiervan, hebben wij nauwelijks een band. We leven allebei compleet andere levens en hebben een ander karakter. Ik mis hem eerlijk gezegd nooit en hij heeft me ook regelmatig stress gegeven. Alleen als kind hebben we samen gespeeld.
Dus ik herken de twijfels zeker! Alleen denk ik ook: voor die paar momenten in je leven dat een broer of zus echt fijn kan zijn, moet ik daar een heel nieuw leven voor creĂ«ren? Lijkt me nietâŠ
Ik hoop dat mijn dochter op moeilijke momenten steun kan vinden bij vriendinnen, of een partner.
Zeker fijn om te lezen, ook van @Takkie! Ik heb zelf een broer, mijn moeder is enig kind en ik heb altijd gehoord hoe vervelend ze dat vond dus dat zal mijn perceptie zeker gekleurd hebben. Verder weinig mensen in mijn directe omgeving die enig kind zijn of zelf 1 kind hebben, dus dan lijkt het al snel de standaard om wel broers of zussen te hebben. Extra fijn dus om te lezen dat het voor jullie niet als een gemis voelt!
Oh mijn moeder heeft dit ook heeeel erg gedaan! En ook toen voor ons al duidelijk was dat we 1 kindje wilden. Ik ben verzot op mân broer en zus, maar dat staat los van mijn wens voor 1 kind.
Ik vind het persoonlijk ook de grootste onzin dat veel mensen zeggen dat je een tweede âer wel even bij doetâ. Zeker nu de oudste naar school is en ik op die momenten alleen de jongste heb, merk ik weer hoeveel makkelijker 1 kind eigenlijk is.
Maar mijn lichaam houdt me ook weer voor de gek. Rationeel kan ik niet Ă©Ă©n goede reden bedenken om nog een kind te krijgen, maar ik heb de laatste tijd echt weer die rammelende eierstokken. Nu hebben we die knoop ook nog niet definitief doorgehakt, maar ik denk niet dat die redenen gaan veranderen. En ik denk ook, zelfs als ik een derde zou krijgen, dat dat gevoel op een gegeven moment misschien wel weer komt en dat die hormonen nu eenmaal iets zijn waar ik als vrouw zijnde mee moet dealen.
Wij hebben in december besloten voor een tweede te gaan, maar naast dat we allebei veel ziek zijn geweest en het er simpelweg nog niet echt van gekomen is heb ik een soort van koudwatervrees? Herkent iemand dit?
Ik had dit bij de eerste ook wel. Een oh shit weten we dit zeker gevoel. En elke keer als ik zwanger bleek dacht ik omg help
Maar eerlijk, als ik mensen met Ă©Ă©n kind zie, dus hun enige kind, zijn die vaak wel veel meer met het kind bezig dan als het een tweede of derde of vierde is. Of ja dat zie ik vaak, is vast niet altijd zo. Met een tweede word je toch makkelijker en je kunt je aandacht maar Ă©Ă©n keer verdelen, dus als 1 kind âwegvaltâ is het nog maar de helft.
Het geldt lang niet voor iedereen maar ik vond 1+1 niet 2 maar meer 1,5, qua moeite en tijd enzo. En dat was met een relatief klein leeftijdsverschil van 2 jaar en 3 maanden, als daar meer tijd tussen zit zal het nog makkelijker zijn misschien.
Ja & nee is mijn ervaring nu.
Die dicht op elkaar kan je dezelfde dingen mee ondernemen en zitten in hetzelfde ritme veelal. Qua; school of kdv. Binnenspeeltuin of klimbos. Etc.
Met verder uit elkaar in leeftijd moet ik voor mân gevoel 2x zo veel doen / managen. Wat die van 5.5&7 vinden niet dezelfde speeltuin leuk als die van 2, dus het is nooit goed ofzo. En hoe vaak ik nu wel niet âneeâ moet zeggen op de vraag âwil je di spelletje spelen?â Omdat er dan nog een uk bij is en het bijv kwetsbaar materiaal heeft.
Je hebt en lego en duplo beneden, maar die lego moet elke keer weg of omhoog. Terwijl met twee dicht op elkaar we als gezin met hetzelfde speelden want alle kinderen ongeveer in dezelfde fase haha
Maar het is wel weer handiger qua even zelfstandig je brood smeren, eten en jas aan trekken terwijl je met zoân jonkie bezig bent.
Alles heeft voor en nadelen denk ik haha
Heel herkenbaar! Het is nu bekend en fijn met zân drieĂ«n en dat gaat weer veranderen, dat is best spannend. Ik denk omdat je weet wat voor een impact een baby heeft, dat je er nu anders over nadenkt dan bij de eerste. Mijn tweede is nu een half jaar en ik ârouwâ soms nog wel om wat er niet meer is, terwijl dit ook geweldig is en (gelukkig) ook wel wat ik had verwacht.
Ja! Ik denk vooral omdat ik nu weet wat ik kan verwachten. Bij nr1 stond ik er veel meer onbevangen in. (Nr 1 was een huilbaby en sliep pas na 5 jaar door, dus dat helpt niet).
Daar zijn al vaker dit soort gesprekken over twijfels gestart maar dat werd dan toch telkens vervelend gevonden als daar reacties op kwamen van mensen met meer dan 1 kind/over afwegingen om wel meer dan 1 kind te krijgen, terwijl het in die twijfel wel fijn is om beide perspectieven te lezen.
Ik struggle met dezelfde twijfels trouwens @JustinBieber Als ik puur mijn hart volg, zou ik sowieso nog een tweede willen. Maar rationeel is het niet echt een optie met mijn gezondheid nu en hoe moeilijk het nu al is om alle ballen hoog te houden. En mijn partner wil het waarschijnlijk niet, dus zo is de keuze ook soort van voor mij gemaakt.
Wat je zegt over wakker worden met een duidelijke âJA!â of âNEE!â, dat heb ik wel gehad vorige zomer (toen mijn kind net 2 was) met plots een heel duidelijke ja. Dat heeft een tijdje aangehouden, maar intussen is dat toch weer twijfel/eerder richting nee gegaan. Ik denk dat het anders was geweest als mijn partner mee in de ja was gegaan. Dus het is wel met een verdrietig randje eraan. En een gevoel van wie weet, ooit toch nog.
Wij hebben ook 1 kind. En ik heb lang getwijfeld over een tweede. Bij ons was de keuze voor ons kind al een lang traject van eerst twijfel en later bleek dat het niet vanzelf ging en is het via de laatste iui poging gelukt.
Toen ik nog vol in de hormonen zat wilde ik graag nog een tweede. Vooral in het eerste babyjaar, terwijl ik dat ook als heel zwaar heb gevoeld. Dat was dus echt een hormonaal gevoelsding. Later ben ik meer rationeel gaan denken en ik vind een kind en alles wat erbij komt kijken best zwaar. Ik had een geweldige zwangerschap en dat zou ik zo weer doen. Maar de bevalling was erg zwaar en het herstel ook. Daarbij borstvoeding en een kind dat niet doorsliep (heel logisch maar wel zwaar), dat wil ik niet nog een keer denk ik.
Ik ben zelf enig kind en mis soms wel een broer of zus, dat zijn toch de mensen die je het langst kent en ook in zorgen om je ouders lijkt me dat heel fijn. Ik heb hierin heel veel steun van mijn vriend en vrienden en vriendinnen, ook een vriendin die ik al bijna mân hele leven heb, maar het voelt soms toch eenzaam. Daar heb ik veel gesprekken met mijn vriend over gevoerd, die wel broers en zussen heeft. Hij snapte mijn gevoel, maar gaf ook aan dat het niet gezegd is dat je een goede band hebt. En dat is natuurlijk waar.
Uiteindelijk hebben we eerst nog twee jaar zonder anticonceptie gekeken wat er gebeurde. Dus een kindje was welkom, maar we wisten dat de kans erg klein was. Inmiddels hebben we besloten het niet meer te willen. Ik vind mezelf te oud en ik wil geen bevalling meer. Ook zijn we heel gelukkig met zijn drieën en mis ik geen tweede kind. Ik ben nu blij dat er geen luiers en gebroken nachten meer zijn. We hebben veel meer tijd voor onszelf en een kind waarmee je prima kunt communiceren. Die tijd voor mezelf vind ik heel waardevol, ik kan me niet voorstellen hoe ik zou functioneren met drie kinderen bijvoorbeeld. Ik vind dit soms al heftig om de hele tijd aan te staan. Dat ligt ook aan mij hoor, ik heb adhd en dat speelt waarschijnlijk ook mee.
Ook met logeren bij familie en op vakanties vind ik 1 kind veel makkelijker.
Soms overvalt me het nog weleens en kan ik wel ârouwenâ dat er geen tweede is, maar rationeel voelt het goed zoals het is.
Ik vond 1+1 echt 3 of misschien wel 4 qua moeilijk. Maar ook echt geen enkele omstandigheid was gunstig bij ons.
Het werd er echt niet gelijk leuker op. En nu nog steeds maken ze ook best wel veel ruzie eigenlijk haha.
Als ik er 1 heb nu is het echt exponentieel makkelijker
Ik twijfel ook voor een tweede. Moest ik dezelfde baby opnieuw krijgen (goed slapen, makkelijke eter, âŠ) Dan zou ik morgen al zwanger willen zijn maar zoiets heb je natuurlijk niet te kiezen en ik weet niet of ik voldoende sterk ben (door mijn sikkelcel) om een kind te krijgen dat niet goed slaapt. Slaaptekort kan ik heel kort maar handelen
Ik zit ook in het keuzeproces over een tweede en neig naar het bij Ă©Ă©n houden (gemakkelijker, flexibeler en inderdaad @Tumtum een tweede baby kan toch nooit zo leuk zijn als het kind dat ik al heb?!).
Heel fijn om jullie ervaringen en overwegingen te lezen, ook van enig kinderen!
Sorry dat ik uitwijd, maar dit klinkt zo heftig, sikkelcel! Heb jij dan vaak aanvallen of valt dit volledig te voorkomen met medicatie? En hoe heeft slaaptekort hierop invloed?
Ik kan mij goed voorstellen dat dit je doet nadenken over een mogelijk tweede kind, lastig hoorâŠ
Ik heb gelukkig door mijn medicatie, die moet ik dan ook trouw nemen of mijn hemoglobine zakt naar een waarde van 4 Ă 6, niet te veel aanvallen. Met medicatie ga ik richting de 10 en geef ik mijn lichaam ook de beste bescherming tegen aanvallen. Voor de zwangerschap was dat 1 of 2 keer per jaar en dan was het makkelijk thuis te verzorgen met morfine. Maar met morfine een paar dagen te nemen ben je een zombie en breng ik dagen vaak slapend door.
Voor mij is het gewoon belangrijk dat ik mijn lichaam niet te veel aandoe. Vermoeidheid leidt tot een aanval, een slecht verzorgde verkoudheid kan een longontsteking worden en dat uit zich dan weer met een aanval, te groot verschil in temperatuur = aanval, niet genoeg water gedronken gedurende meerdere dagen = aanval.
Ik merk heel snel als ik te veel hooi op mijn vork aan het nemen ben en ik wil een ziekenhuisopname zoveel mogelijk vermijden. Mijn kind heeft een vader en hij is super met haar, maak me er geen zorgen over als ze met twee zouden zijn. Ik wil gewoon dat ze zo weinig mogelijk bij mama op bezoek zou moeten komen en mij in die staat moet zien.
Qua zwanger zijn met sikkelcel was het ook direct hoogrisico en moesten we zien dat de baby genoeg zuurstof kreeg zonder zelf met een tekort te zitten. Ik ben gedurende de kindwensfase moeten stoppen met medicatie en dat heeft dan geleid naar een opname op intensieve zorgen door een aanval en gelukkig op echoâs kunnen zien dat er een kleine longontsteking zich aan het vormen was. Ben uiteindelijk op 37 weken moeten bevallen omdat ik op vijf dagen twee aanvallen had en het risico op zuurstofgebrek te groot werd.
Wauw wat een verhaal zeg, mega knap dat je dat allemaal doorstaan hebt zonder medicatie, chapeau. Bijzondere ziekte is het, dankjewel voor de uitgebreide uitleg!