Zouden jullie solliciteren terwijl je zwanger probeert te worden? Van mijn eerdere zwangerschappen (eentje eindigde onlangs in een miskraam) werd ik best ziek, dus ik ben super huiverig, maar mijn huidige baan is loodzwaar en de werkomstandigheden worden alleen maar slechter.
0 stemmers
Ik zou ergens wel huiverig zijn, zeker als je een tijdelijk contract krijgt, maar aan de andere kant heb je ook geen zekerheid dat je binnen een paar maanden zwanger bent dus ga je dan in het slechtste geval nog jaren bij je huidige baan blijven?
Ik heb nee gestemd omdat ik zo ziek wordt dat ik meestal meteen niet meer kan werken. Dat is alles behalve fijn, ook voor mezelf.
Anders zie ik geen reden om het niet te doen
Wat naar zeg. Zo ziek word ik niet, maar wel dusdanig dat het heel moeilijk is om mijn werk (onderwijs) nog op een normale manier te doen. Dus het houdt me echt wel tegen.
Maar idd @Spaarlamp wie weet hoelang het duurt en mijn huidige baan is wel echt een donkere wolk.
Ik heb onlangs gesolliciteerd terwijl ik op dat moment bijna 20 weken zwanger was. Ik start daar na mijn verlof. Hoewel het iets minder spannend is omdat ik binnen de organisatie blijf (dus contract blijft hetzelfde) vind ik het wel spannend dat ik na m’n verlof aan iets totaal anders begin, in een nieuw team etc. Maar ook heel veel zin in!
Aangezien jij in het onderwijs werkt: zou je dan nu solliciteren voor een formatieplek voor volgend schooljaar (waardoor je pas daadwerkelijk zou starten als je misschien al zwanger bent en de ergste ziekte door bent)? Banen die energie zuigen drukken een enorme stempel op je welzijn, dus ik zou het nog steeds wel doen denk ik.
Wat leuk!
Ja klopt, maar in mijn eerste zwangerschap ging de misselijkheid vrij natuurlijk over in bekkenklachten en harde buiken en ik heb een wat verhoogd risico op vroeggeboorte, dus echt een veilige termijn is er voor mijn gevoel niet. En geen idee natuurlijk of ik nu misschien al zwanger ben, of dat het nog meer dan een jaar gaat duren.
Ik snap soms echt niet hoe andere vrouwen het (aanstaande) moederschap zo moeiteloos lijken te combineren met een carrière.
Ik heb ook ja gestemd, maar inderdaad wel met het idee dat ze op 1 onderdeel (namelijk cognitief) voorloopt. Ze is 3, dus of het tijdelijk is weet ik nog niet.
Met dingen als fietsen en zindelijkheid loopt ze juist wat achter, maar dat heeft vooral met angst en perfectionisme te maken. En de grove motoriek is gewoon niet zo soepel als de fijne 
Ze praat bovengemiddeld goed, heeft echt een hele grote woordenschat, kon al vroeg lange goede zinnen maken en daarnaast heeft ze een enorm sterk geheugen. Dit denken we niet alleen zelf, maar hoor ik vaak terug van mensen uit onze omgeving.
Ze stelt veel vragen een speelt graag met volwassenen.
Ik kan nog niet zeggen of het HB is. Autisme en HSP vermoed ik ook nog steeds bij haar, ze is denk ik wel anders dan de meeste leeftijdsgenootjes. Ze is extreem gevoelig en overdenkt alles, wat sommige dingen in het leven best uitdagend kan maken. Als ik ergens tegenaan loop krijg ik vaak goedbedoelde tips van vriendinnen bijv., maar dat werkt dan vaak niet bij haar. Maar als mijn dochter op haar gemak is, kan ze gelukkig ook heel enthousiast, vrolijk en ondernemend zijn. 
Ik snap je twijfel. Ik had bij mijn zwangerschap HG en heb niet veel gewerkt die 9 maanden. Toen we nog overwogen om voor een tweede te gaan heb ik wel eens gedacht: Laten we dit dan maar proberen bij mijn huidige werkgever, want ik ga waarschijnlijk toch weer de ziektewet in en ze kunnen wel vervanging voor me vinden. Ik heb niks te verliezen met mijn vaste contract. Dan kan ik na mijn verlof rustig oriënteren op wat nieuws en daar ook goed beginnen.
Tegelijkertijd weet je natuurlijk niet hoelang het duurt voordat je zwanger bent etc. Dus ja, blijft lastig.
Ik denk dat dat vooral een kwestie is van goed werkgeversschap. Ik had zelf nog een tijdelijk contract toen ik net zwanger was, tot 20 weken heel ziek geweest en tot het einde niet volledig kunnen werken (thuis werken is in mijn functie geen optie), maar daar was alle begrip voor. In mijn zwangerschap liep het tijdelijk contract ook af maar is toen direct omgezet naar vast. Mijn leidinggevende zei: als je een vrouw tussen de 20 en de pak m beet 40 aanneemt moet je er rekening mee houden dat die misschien kinderen willen en krijgen, dat moet je ook faciliteren als werkgever. Een van mijn collega’s werd zwanger aangenomen en zij is nu ook terug van verlof en met een positief gevoel opgestart. Wij zijn ook netjes vervangen dus er lag ook geen berg ellende op ons te wachten. Als je werkgever zo is als de mijne, dan gaat dat inderdaad met weinig moeite.
Dat heeft echt zoveel te maken met je werkplek vind ik! En met hoe je leidinggevenden ermee omgaan.
Ik werk ook in het onderwijs en heb nee gestemd. Dat heeft vooral te maken met mijn baan. Ik geef geen tekortvak en heb nu een vaste aanstelling. In dat geval zou ik met een actieve kinderwens toch blijven zitten en kijken of er een mogelijkheid is om andere (leukere?) taken te doen. Ik weet dat dat makkelijker gezegd dan gedaan is, maar als ik uit mijn huidige baan stap zit ik de komende jaren continu in de flexibele schil (zoals ik zei, geen tekortvak en een krimpregio). Die stress zou ik zwanger/in een jong gezin absoluut niet willen.
Dat gezegd hebbende… met een tekortvak zou ik de stap wel aandurven. Sommige vakdocenten zijn zo schaars, dan loop je absoluut geen risico.
Absoluut geen risico als docent in een tekortvak vind ik een beetje te kort door de bocht. Je moet gewoon nog steeds goed presteren en een goede beoordeling krijgen. Zo gaan er bij ons twee docenten Nederlands uit omdat de leiding niet tevreden is over hun lessen etc.
Maar er zijn in tegenstelling tot andere vakken wel meer vacatures voor tekortvakken dus de kans dat je op een andere school weer aan de slag kan is wel groot.
Dat laatste bedoel ik inderdaad. Nederlands is inderdaad zo schaars… hier worden er trouwens in de omgeving echt super snel vaste aanstellingen aangeboden voor Nederlands. Alsof scholen tegen elkaar opbieden voor personeel. Best bizar en het zorgt ook wel voor scheve gezichten…
Absoluut geen risico is inderdaad wat te kort door de bocht. De kans dat je snel weer wat op een andere school vindt is dan natuurlijk wel aanzienlijk groter.
Wat fijn zeg! Dan is het een ander verhaal idd.
@Hedwig ik werk in het basisonderwijs en waar ik woon is sowieso altijd wel werk te vinden, maar of het dan een fijne plek gaat worden is een andere vraag. Aan de andere kant, erger dan nu kan vermoedelijk haast niet 
dus ik ben opzich niet heel bang om zonder werk te komen te zitten. Meer om een slechte start te maken.
Dacht eerst ‘ja’, maar ik heb in beide zwangerschappen constant migraines gehad. Dat wil ik een nieuwe werkgever niet aandoen
Maar in theorie vind ik dat dat normaal gesproken prima kan!
Als je de tijd die je doorbrengt met je kind(eren) beschouwt. Is die tijd gemiddeld gezien dan overwegend meer fijn/leuk/gezellig dan vervelend/moeilijk/frustrerend? Of andersom.
0 stemmers
Het is meer fijn en leuk, maar die frustrerende momenten zijn wel slopend. En sochtends en savonds zijn echt veel momenten zo dus op een werkdag is t alleen maar verliezen
Ik vind moeder zijn overwegend leuk en de fijne en gezellige momenten wegen echt zwaarder. Maar er zijn ook veel dagen met misschien één kort, leuk moment en heel veel tantrums en gedoe. Dus zou niet echt zeggen dat de tijd die we samen doorbrengen overwegend leuk is op het moment (en zeker niet op opvangdagen).
Wat @kusjessoldaat zegt herken ik wel.
Ja, ik herken wat jullie beide zeggen ook. Ik hoop hier wat herkenning te vinden. Vind het moeilijk om over na te denken, maar ik hoop nog op het moment dat het ouderschap gaat voelen als een mooie/fijne rol. Mijn kind is 3.
Na het krijgen van kind(eren) ben ik:
0 stemmers
Is mijn partner:
0 stemmers