Voor mijn driejarige zoontje is Nederlands nu zijn tweede taal en Duits zijn eerste. Ik probeer het hem zo goed mogelijk bij te brengen.
Moet zeggen dat ik het wel heel moeilijk vind en er ook wel intensief mee bezig ben. Je hoort altijd dat kinderen zo makkelijk en vanzelf talen leren, maar als ouders moet je er wel echt proactief mee bezig zijn. Vooral als je niet een heel netwerk, familie, een gemeenschap om je heen hebt die die taal ook spreekt. Op dit moment ben ik de enige die met hem Nederlands spreekt en heel sporadisch zijn er dan de video-belletjes met familie.
Hij had op een gegeven moment ook een fase dat hij zelf zei dat papa’s taal zijn taal was en dat mijn taal niet zijn taal was. Ik heb hem er toen van moeten overtuigen, dat al zijn vriendjes ook een mama’s taal en papa’s taal hebben, en dat dat eigenlijk heel leuk is.
Ik vraag hem ook regelmatig of hij nieuwe woorden die ik gebruik kan herhalen, zodat ik tenminste een keer hoor dat hij het woord kan uitspreken.
Inmiddels zijn we op een punt aangekomen dat hij ook echt verstaanbaar Nederlands kan praten en goed kan articuleren.
Maar vier van zijn vriendjes die ook tweetalig opgevoed worden, kunnen de tweede taal alleen nog maar passief: ze begrijpen dus wel alles, maar spreken het niet.
Ben wel blij dat mijn zoontje opeens die klik maakte en het toch begon te spreken.
