Ik vond van 0 naar 1 veel heftiger omdat de bevalling/herstel moeilijker was en ik geeeen idee had. Maar vanaf dat de jongste een jaar is vind ik twee ook wel pittig hoor. Zal met het leeftijdsverschil te maken hebben, maar ze kunnen niet met en niet zonder elkaar. De oudste heeft altijd wel zelfstandig kunnen spelen dus dan heb je ook nog heel veel chilltijd en dat is nu gewoon niet meer. Ik kijk er best naar uit dat de oudste vanaf januari naar school gaat zodat ik niet meer wekelijks een dag met twee kleine kinderen in de weer ben.
2 likes
Van 1 naar 2 omdat ik zelf veel klachten had, maar ook omdat ik mijn partner voor mijn gevoel nooit meer zag. Ik was altijd met de baby en zij altijd met de oudste. Daarnaast voelde ik me ook schuldig naar de oudste (die was pas 1,5) en had ik voor mân gevoel geen leven meer buiten de baby. Een kind nam je toch veel makkelijker mee, en dan had de andere partner even ârustâ.
6 likes
Ik vond de eerste maanden van 1 naar 2 echt okĂ© omdat de tweede een super rustige baby was die eigenlijk relatief weinig aandacht nodig had. Pas rond een jaar vond ik het lastiger worden, tegen dat die tweede ook een eigen karakter begint te krijgen dat weet wat hij/zij wil. Maar ik kan me wel voorstellen dat als de tweede een âmoeilijkeâ baby is dat het vanaf het begin lastig is.
Maar op zich, vanaf dat je 1 kind hebt weet je wel dat je leven gewoon anders is en dat je veel opofferingen moet maken (even cru gezegd) dus wat dat betreft is van 0 naar 1 echt de grootste verandering.
1 like
Ik ben nu zwanger van de 2e en ik ben best wel angstig. Ik herken dit vanuit mijn vorige zwangerschap en het 1e trimester, maar ik kan me opeens heel erg zorgen maken om de overgang van 1 naar 2 kindjes. Ik vind het nu namelijk ook opeens zwaar om voor 1 kind te zorgen, dus nu vraag ik me wel af waar we aan begonnen zijn en of ik dit wel aan kan. Ik had deze gevoelens niet voordat ik zwanger raakte, dus ik hoop dat het gewoon de hormonen zijn waardoor ik me zo voel. En dat dat gevoel dan dus ook weer weg gaat als dat vreselijke eerste trimester voorbij is.
7 likes
Ik vond het bij alletwee op een andere manier zwaar. Bij de eerste het âopgevenâ van je oude leven. Je eigen vrijheid kwijt. Dat heeft een plek moeten krijgen. Bij de tweede helemaal geen last van gehad, maar had er toen ook rust in. Meer een motto ik zie wel wat te dag me brengt.
Van 1 naar twee vind ik zwaar, omdat je je aandacht moet verdelen. Heb altijd wel het gevoel een van beiden te niet te doen. En idd ook meer opsplitsen met mijn vriend. Allebei met een kind bezig.
4 likes
Diep in mn hart zou ik wel een tweede willen als het ons gegund is, maar ik vind het mentaal zooooân ding. Mein god als ik alleen al denk aan de deur uitgaan met twee krijg ik nog net geen paniek 
Scheelt wel dat er sws een leeftijdsverschil van 3/4 tussen gaat zitten. (Toch?!?! send help haha)
3 likes
Er is een tijd dat je met zweet op je rug buiten staat na flink zwoegen maar er komt ook weer een tijd dat het soepel verloopt 
. Ik vond het leeftijdsverschil van 3/4 jaar wel echt relaxter. Een (bijna) kleuter kan zelf de schoenen en jas aan doen, snapt wat je bedoelt etc. Maar goed veel is ook weer afhankelijk van karakter van je kind en hoe relaxed of gestresst je zelf bent
3 likes
Ik ben bekend met angsten, helemaal onder invloed van hormonen en ik herken deze gedachten heel erg. Misschien heb je er iets aan dat het bij mij al snel na de bevalling beter ging en die gedachten verdwenen.
In de praktijk doe je al die dingen gewoon en vind je, net als bij 1 kind, daar je weg in en gaan dingen steeds makkelijker. En anders inderdaad dingen verdelen en het voor jezelf zo makkelijk mogelijk maken. Zoals ik al zei, vond ik zelf een baby en een peuter niet eens zo ingewikkeld omdat een baby verder zelf nog geen kant op gaat, maar dat is ook maar net hoe je kinderen zijn natuurlijk.
7 likes
Ja same, ik vind het nu met momenten al intens met Ă©Ă©n kind van 2 jaar, en vanavond tijdens de avondrush terwijl ik een gillende peuter aan het achtervolgen was om haar in haar pamper te wurmen dacht ik echt ??ik verlies nu al mijn geduld, hoe zou ik dit moeten doen met een tweede erbij Maar ja, je doet het dan gewoon neem ik aan.
Ik wil het zoals jij zegt ook echt als ik naar mijn hart kijk, maar rationeelâŠ
1 like
ik kan hier nog niet echt iets over zeggen, maar ik herken de angst tijdens de zwangerschap ook @Monito, al is mijn situatie net anders. ik ben nu zwanger van mijn eerste kindje, maar mijn vriend heeft al een kind dat de helft van de week bij ons woont en dat is soms al best ingewikkeld. ik ben heel blij met ze allebei en ons leven samen, maar tegelijk ben ik bang voor hoe het straks gaat zijn als er een baby bijkomt: wie heeft wanneer aandacht voor wie, hoe gaan we alles verdelen? de verhoudingen liggen nu soms al gevoelig. ik hoop dat het vanzelf zijn plek vindt als de baby er straks is.
3 likes
Ik denk ook vaak vooral als mijn (bijna) 2 jarige ziek is, of weer super slecht slaapt, hoe doe je dit ooit met nog een baby erbij?? Of hoogzwanger?
Maar ja, ik had voordat ik moeder werd ook niet verwacht dat ik op weinig slaap toch nog redelijk goed kan functioneren. Je roeit uiteindelijk ook toch wel met de riemen die je hebt. Maar ik zie het niet echt voor me nog.
4 likes
Mijn ervaring is dat kinderen zich een stuk âbeterâ gedragen bij de oppas :). En als het die ene keer wat anders dan normaal verloopt, is dat nou echt zoân ramp?
2 likes
Wat eet/eten jullie kind(eren) meestal als ontbijt?
- Brood
- Crackers/maiswafels
- Havermout/brinta
- Kwark/yoghurt
- Banaan/ei/havermout pannenkoekjes
- Wrap
- Fruit
- Croissant
- Alleen nog melk (fles/bv)
- Iets zelfsgemaakt bijvoorbeeld (gezonde) muffins
- Wafels
- Mijn kind ontbijt niet
- Anders (vertel!)
0 stemmers
1 like
Momenteel zitten ze in een cornflakes fase.
Maar dan wel zonder melk in het bakje ernaast drinken ze dan een beker (karne)melk
3 likes
Ohja tuurlijk heb je ook nog!
Verder bedacht ik me nog: omelet, krentenbol, eierkoek. Dit eet mân zoontje wel eens in het weekend (of worstenbroodje haha)
2 likes
Eigenlijk alleen het kunnen gaan en staan waar je wil.
Heb de afgelopen 3 jaar denk ik ook te weinig voor mezelf gedaan, maar ik word helemaal meegezogen in het leven van jongere kindloze collegaâs dus ik ga ineens weer geregeld uit en geniet daar echt van .
7 likes
Oh ik heb echt precies hetzelfde als je omschrijft. Voelt een beetje als een vroege midlife crisis soms haha. Helpt ook niet mee dat ik in 1 jaar tijd moeder en 30 ben geworden en dat ik van een stad naar een dorp ben verhuist.
Mân kind is nu bijna anderhalf jaar oud en ik was net bezig mân leven weer op te pakken, wat heel erg helpt bij dit âgevoelâ. Maar nu ben ik onverwachts weer zwanger geworden. đ«
4 likes
Gekke vraag misschien, maar wat doen jullie met gedragen ondergoed (peuter) wat te klein is? Verkopen of weggeven doe je niet zo snel met onderbroeken neem ik aan maar weggooien vind ik zo zonde omdat het allemaal nog in goede staat is. Of gooien jullie het in zoân kledingbak voor het goede doel / recyclen oid?
Die doe ik in zakken voor de kledingbank, samen met de andere dingen waar ze uitgegroeid is.
2 likes
Beschuit
2 likes