Van 1 naar 2. Ik vind de aandacht verdelen echt heel lastig, mijn oudste is bijna 2 dus die ‘eist’ gewoon de aandacht. Niet op een vervelende manier ofzo maar hij kan nog niet echt zelfstandig spelen en is nog te jong om bijvoorbeeld te snappen dat de baby soms moet drinken of slapen en dat hij dan even stil moet zijn of beneden moet blijven.
En qua zorg ja je hebt beide een kind de hele tijd, met 1 kind kom je makkelijker aan jezelf toe. Plus onze jongste is best een pittige baby die niet heel goed slaapt (onze oudste was en is héêl makkelijk met slapen en eten dus daar moet ik ook echt aan wennen).
Van 0 naar 1 omdat je helemaal moet wennen aan je nieuwe leven. Vond dat echt mega zwaar.
Ik zag in het begin heel erg op tegen een baby met een peuter erbij maar dat is me mega er meegevallen. Ik vind het nu wat “zwaarder” worden (na 6 maanden) omdat de baby niet meer in de wandelwagen slaapt en we dus wat meer gebonden zijn aan huis qua slaap. Hierdoor voelen de dagen soms zo opgesloten terwijl ik dan juist graag erop uit wil. Hierdoor is het spontane eraf en moet je wat beter plannen.
Ik ging van 1 naar 3 maar vond van 0 naar 1 toch echt heftiger. Ik had geen idee meer wie ik was.
Pff ik vind van 0 tot 1 echt loodzwaar en toch wil ik een tweede(?). Als dat nog zwaarder zou zijn dan dit, dan trek ik dat echt niet.
Oh @Malija dat stelt me wel gerust want ik voel me precies zo! Wie ben ik en waar ben ik??
Van 0 naar 1 vond ik zwaarder. Alles was nieuw en anders. Moest echt even een paar dagen of weken rouwen om alle vrijheid die ik vroeger had haha. Ik zei ook; ik houd het lekker bij een, het is zwaar genoeg zo. En rond 1,5 jaar begon het toch weer te kriebelen ![]()
Met de tweede die nu bijna 4 maanden is, weet ik al veel en weet ik wat/wel niet werkt, maar is het logistiek wat lastiger soms qua aandacht verdelen. Maar ik ben als moeder veel chiller en rustiger nu met de tweede dan met de eerste.
Dit is dus waarom een tweede me soms tegen staat. Ik vond de overgang van 0 naar 1 niet echt aanwezig waardoor ik doodsbang ben dat het tegenvalt naar 2😂
Van 1 naar 2 maar vooral omdat er maar 2 jaar tussen zat. Een peuter snapt niet waarom je geen tijd voor hem hebt. Ik heb ook een derde kindje met 5 jaar ertussen en dat is zoveel makkelijker omdat ze op die leeftijd ook dingen zelf kunnen en je kunt uitleggen waarom ze moeten wachten.
Ik vond van 0 naar 1 veel heftiger omdat de bevalling/herstel moeilijker was en ik geeeen idee had. Maar vanaf dat de jongste een jaar is vind ik twee ook wel pittig hoor. Zal met het leeftijdsverschil te maken hebben, maar ze kunnen niet met en niet zonder elkaar. De oudste heeft altijd wel zelfstandig kunnen spelen dus dan heb je ook nog heel veel chilltijd en dat is nu gewoon niet meer. Ik kijk er best naar uit dat de oudste vanaf januari naar school gaat zodat ik niet meer wekelijks een dag met twee kleine kinderen in de weer ben.
Van 1 naar 2 omdat ik zelf veel klachten had, maar ook omdat ik mijn partner voor mijn gevoel nooit meer zag. Ik was altijd met de baby en zij altijd met de oudste. Daarnaast voelde ik me ook schuldig naar de oudste (die was pas 1,5) en had ik voor m’n gevoel geen leven meer buiten de baby. Een kind nam je toch veel makkelijker mee, en dan had de andere partner even ‘rust’.
Ik vond de eerste maanden van 1 naar 2 echt oké omdat de tweede een super rustige baby was die eigenlijk relatief weinig aandacht nodig had. Pas rond een jaar vond ik het lastiger worden, tegen dat die tweede ook een eigen karakter begint te krijgen dat weet wat hij/zij wil. Maar ik kan me wel voorstellen dat als de tweede een “moeilijke” baby is dat het vanaf het begin lastig is.
Maar op zich, vanaf dat je 1 kind hebt weet je wel dat je leven gewoon anders is en dat je veel opofferingen moet maken (even cru gezegd) dus wat dat betreft is van 0 naar 1 echt de grootste verandering.
Ik ben nu zwanger van de 2e en ik ben best wel angstig. Ik herken dit vanuit mijn vorige zwangerschap en het 1e trimester, maar ik kan me opeens heel erg zorgen maken om de overgang van 1 naar 2 kindjes. Ik vind het nu namelijk ook opeens zwaar om voor 1 kind te zorgen, dus nu vraag ik me wel af waar we aan begonnen zijn en of ik dit wel aan kan. Ik had deze gevoelens niet voordat ik zwanger raakte, dus ik hoop dat het gewoon de hormonen zijn waardoor ik me zo voel. En dat dat gevoel dan dus ook weer weg gaat als dat vreselijke eerste trimester voorbij is.
Ik vond het bij alletwee op een andere manier zwaar. Bij de eerste het ‘opgeven’ van je oude leven. Je eigen vrijheid kwijt. Dat heeft een plek moeten krijgen. Bij de tweede helemaal geen last van gehad, maar had er toen ook rust in. Meer een motto ik zie wel wat te dag me brengt.
Van 1 naar twee vind ik zwaar, omdat je je aandacht moet verdelen. Heb altijd wel het gevoel een van beiden te niet te doen. En idd ook meer opsplitsen met mijn vriend. Allebei met een kind bezig.
Diep in mn hart zou ik wel een tweede willen als het ons gegund is, maar ik vind het mentaal zoooo’n ding. Mein god als ik alleen al denk aan de deur uitgaan met twee krijg ik nog net geen paniek ![]()
Scheelt wel dat er sws een leeftijdsverschil van 3/4 tussen gaat zitten. (Toch?!?! send help haha)
Er is een tijd dat je met zweet op je rug buiten staat na flink zwoegen maar er komt ook weer een tijd dat het soepel verloopt
. Ik vond het leeftijdsverschil van 3/4 jaar wel echt relaxter. Een (bijna) kleuter kan zelf de schoenen en jas aan doen, snapt wat je bedoelt etc. Maar goed veel is ook weer afhankelijk van karakter van je kind en hoe relaxed of gestresst je zelf bent
Ik ben bekend met angsten, helemaal onder invloed van hormonen en ik herken deze gedachten heel erg. Misschien heb je er iets aan dat het bij mij al snel na de bevalling beter ging en die gedachten verdwenen.
In de praktijk doe je al die dingen gewoon en vind je, net als bij 1 kind, daar je weg in en gaan dingen steeds makkelijker. En anders inderdaad dingen verdelen en het voor jezelf zo makkelijk mogelijk maken. Zoals ik al zei, vond ik zelf een baby en een peuter niet eens zo ingewikkeld omdat een baby verder zelf nog geen kant op gaat, maar dat is ook maar net hoe je kinderen zijn natuurlijk.
Ja same, ik vind het nu met momenten al intens met één kind van 2 jaar, en vanavond tijdens de avondrush terwijl ik een gillende peuter aan het achtervolgen was om haar in haar pamper te wurmen dacht ik echt ??ik verlies nu al mijn geduld, hoe zou ik dit moeten doen met een tweede erbij Maar ja, je doet het dan gewoon neem ik aan.
Ik wil het zoals jij zegt ook echt als ik naar mijn hart kijk, maar rationeel…
ik kan hier nog niet echt iets over zeggen, maar ik herken de angst tijdens de zwangerschap ook @Monito, al is mijn situatie net anders. ik ben nu zwanger van mijn eerste kindje, maar mijn vriend heeft al een kind dat de helft van de week bij ons woont en dat is soms al best ingewikkeld. ik ben heel blij met ze allebei en ons leven samen, maar tegelijk ben ik bang voor hoe het straks gaat zijn als er een baby bijkomt: wie heeft wanneer aandacht voor wie, hoe gaan we alles verdelen? de verhoudingen liggen nu soms al gevoelig. ik hoop dat het vanzelf zijn plek vindt als de baby er straks is.
Ik denk ook vaak vooral als mijn (bijna) 2 jarige ziek is, of weer super slecht slaapt, hoe doe je dit ooit met nog een baby erbij?? Of hoogzwanger?
Maar ja, ik had voordat ik moeder werd ook niet verwacht dat ik op weinig slaap toch nog redelijk goed kan functioneren. Je roeit uiteindelijk ook toch wel met de riemen die je hebt. Maar ik zie het niet echt voor me nog.
Mijn ervaring is dat kinderen zich een stuk ‘beter’ gedragen bij de oppas :). En als het die ene keer wat anders dan normaal verloopt, is dat nou echt zo’n ramp?
Wat eet/eten jullie kind(eren) meestal als ontbijt?
- Brood
- Crackers/maiswafels
- Havermout/brinta
- Kwark/yoghurt
- Banaan/ei/havermout pannenkoekjes
- Wrap
- Fruit
- Croissant
- Alleen nog melk (fles/bv)
- Iets zelfsgemaakt bijvoorbeeld (gezonde) muffins
- Wafels
- Mijn kind ontbijt niet
- Anders (vertel!)
0 stemmers