Nee maar wel uit de kinderstoel, terwijl ik er naast stond. Eerste wat de huisarts zei was: niet jouw schuld, dit gebeurt zó veel. Was wel geruststellend
Ik weet dat het in het ziekenhuis gebeurde maar of het spontaan gebeurde of niet weet ik niet meer. Ik zat echt in een grote waas. Kreeg veel dingen niet meer mee.
1 keer in het ziekenhuis, niet spontaan.
2 keer thuis als start van de bevalling.
Voor de moeders met kinderen van 4+
Wat doet jou kind aan sport e.d.?
- Zwemles
- Sport, anders dan zwemles
- Muziekles
- Scouting, toneelclub, e.d.
- Niks
- Mijn kind is nog jonger dan 4, ik wil de stemmen zien
0 stemmers
Gisteren de tweede zwemles en ze vindt het geweldig. Ik vond kijken ook heel leuk; 4 kids in een bootje, blokken op een vlot brengen, heel erg spetteren. Intussen oefenen met op de rug drijven. Ziet er uit als een groot waterfeest.
Tot dit jaar alleen zwemles, maar ze is nu 6 en zit in groep 4 en gaat vanaf dit schooljaar beginnen aan hockey en introductie muziekles.
Leuke vraag. Ben ook altijd benieuwd welke sporten kinderen doen.
Ik wil mijn kind volledig zelf laten beslissen maar baal er wel van dat ze precies iets kiest waar ik echt he-le-maal niks mee heb: schaatsen.
Om nog even tijd te rekken en haar van gedachten te laten veranderen hebben we toen gezegd ga eerst maar leren skeeleren. En dat doet ze nu elke dag de hele dag en ze kan het supergoed dus nu moeten we wel vind ik.
Ik zou hockey of waterpolo leuker vinden maar zo werkt dat imo niet helaas
Of wel?
- Ik heb of ga kind sport/muziekinstrument/hobby laten kiezen
- Ik kies of ga sport/muziekinstrument/hobby kiezen
- Ik ga voor de middenweg, stiekem beetje sturen en fingers crossed
0 stemmers
Nu kan mijn kind het allemaal niet aan (ASS) maar alles waarbij enige dwang van mijn kant kwam kijken en kind dus zelf niet om stond te springen was echt een drama, en we hebben echt heel veel geprobeerd. Ook dingen als op kamp gaan wat ons een fantastisch idee leek op dag twee gebeld worden haal maar weer op enzo
Dus voor ons werkt het niet dat ik beslis maar als je kind openstaat voor ideeën zou ze natuurlijk altijd eens kunnen gaan kijken bij iets wat jij denkt dat past
Oh ja dat snap ik, dat je daar op een gegeven moment mee stopt. Dan komt het cliché “als m’n kind gelukkig is ben ik het ook” weer om de hoek kijken.
Zo sta ik er verder ook wel in. Het is juist ergens ook wel weer leuk om ze te zien als een wild plantje en nieuwsgierig te zijn naar welke kant die opgroeit .
Ik heb gelukkig nog 2 andere kids waarbij ik tzt misschien wel iets meer kan sturen, bij dochter ben ik nu te laat.
Straks is ze de nieuwe Jutta en houd ik dat tegen
Voetbal, ik wil graag over 15 à 20 jaar met pensioen kunnen.
Ik wil mijn kind in ieder geval op muziekles doen.
We hebben al een (silent) piano in huis staan, maar hij is zeker niet verplicht om dat instrument te spelen later. Er zijn wel een paar instrumenten waar ik nee op zou zeggen, zoals drums of trompet - vooral omdat we in een appartementencomplex wonen en de buren daar denk ik wel last van zouden hebben.
Qua sporten zijn we ook best open. Ik zou m’n zoontje graag op turnen zien gaan, mijn vriend kan zich eerder voetbal voorstellen. We zouden het ook allebei leuk vinden als hij gaat bouldern/klimmen. Maar het is afwachten waar zijn eigen interesses naar toe gaan en wat zijn vriendjes gaan doen.
Ben nu al benieuwd hoe hij zich gaat ontwikkelen; hij is pas 2!
Hij is pas net 4 dus ik wacht nog even. Wil straks eerst gaan beginnen met zwemles.
Ik vind vooral dat hij lekker moet kiezen wat hem leuk lijkt. Het lijkt me ook wel verfrissend als hij iets kiest dat niet heel standaard is. Maar ik denk dat het hockey of voetbal gaat worden. Ik vind het eigenlijk vooral belangrijk dat het een teamsport is, maar dan kan tennis bijvoorbeeld ook.
Ik zou vooral niet willen dat hij een enorme niche sport doet waar je voor wedstrijden heel NL voor door moet rijden, omdat er te weinig aanbod is.
Paardrijden lijkt me ook wel heel kut, daar heb ik echt niks mee. Dus dan zou ik gaan sturen
In de vlog van Mascha van vandaag (dacht ik) komt naar voren dat ze pas na 2,5 week haar eerste kraambezoek ontvangt. En dit zijn dan ook gewoon haar ouders, schoonmoeder & zwager & schoonzus.
Haar redenen:
- ze heeft alleen maar op bed gelegen en heel weinig gedaan
- ze wilde wachten tot het bloeden minder zou zijn, want ‘dat stroomt dan zo langs je benen, terwijl je een huilend kind aan je borst hebt en uit de andere spuit melk’ en ze kan het er dan niet bij hebben om kraambezoek te hosten (haar woorden)
- je hebt zo de tijd om te landen en meer jezelf te worden
En ze zegt wel 100x iedereen moet doen waar ze zich goed bij voelt, en ik geef haar helemaal gelijk wat betreft vriendin die wat verderweg staan, ooms/tantes etc…
Maar dat je je eigen ouders en broer pas na 2,5 week laat komen?
Benieuwd hoe jullie hier in staan…
Haar huid en haar leven
Waarom zo’n oordeel? Wij hebben onze ouders ook pas na een week laten komen. Er kwam zoveel op ons af. We wilden eerst zelf rustig een paar dagen wennen. Werd ons niet in dank afgenomen maar ik sta er nog steeds 100% achter.
Hmm… ja hangt misschien ook van de band af die ze met ze heeft? Lastig. In onze cultuur staat iedereen meteen op de stoep maar of dat nou zo fijn is haha
Vind het niet gek hoor. Familie van mij (aziatisch) die waren helemaal verbaasd dat je hele volkstammen ontvangt die eerste weken terwijl jijzelf als moeder moet herstellen en je baby ook nog mega kwetsbaar is. Daar is het gebruikelijk dat de moeder een maand echt rust neemt.
Dus misschien ook iets wat vanuit haar Russische achtergrond gebruikelijker is eerst echt op je eigen herstel te focussen?
Vond het zelf ook fijner om iets later kraamvisite te ontvangen, die eerste weken vond ik zo heftig. Dus vind het niet gek. Snap ook niet wat je er raar aan zou kunnen vinden.
Ik woon in Oostenrijk en hier is het dus normaal dat je minstens 2 weken, vaak ook een maand na de geboorte geen bezoek ontvangt. Hier worden ook geen geboortekaartjes verstuurd direct na de geboorte, maar bedankkaartjes na een maand of drie voor de gelukswensen/cadeautjes (die zien er hetzelfde uit als geboortekaartjes, maar je hebt dan dus niet de stress dat ze meteen verstuurd moeten worden).
Mijn vriend en ik hebben allebei geen familie direct in de buurt en hebben ook besloten het eerste bezoek pas na zo’n drie weken te ontvangen (onze ouders in dit geval).
Ik vond het heel fijn die eerste paar weken zo voor ons zelf te hebben.
Een Servische vriendin van mij heeft onlangs een kind gekregen en zij zei dat het in haar omgeving ook normaal is om de eerste 2/3 maanden geen bezoek te ontvangen. Haar ouders kwamen na 2 maanden pas op bezoek.
Ik vind het alleen maar dapper en goed eigenlijk dat ze zo haar eigen grens bewaakt heeft.
Wij kwamen op zaterdagochtend rond half 12 uit het ziekenhuis na de geplande keizersnede op donderdagmiddag, en kregen toen eerst mijn schoonmoeder die onze oudste terug kwam brengen, toen kwam de kraamzorg voor het eerst binnen, toen mijn vader en zijn vrouw, en einde middag mijn zwager en schoonzus, beide met partner en 1 kind erbij. Die laatsten bleven ook nog borrelen en eten bestellen. Gelukkig gebeurde dit allemaal beneden waar mijn vriend bij was en lag ik boven op bed met baby te chillen maar was wel blij toen ze rond 22u 's avonds allemaal naar huis waren. Gelukkig was dit het enige moment dat het zo ging, verder allemaal rustig aan gedaan. Voor mij was een middenweg tussen wat ik hierboven beschrijf en wat Mascha doet wel prima eigenlijk. Ik vond kraamvisite ook chill omdat het je wat invulling aan je dag geeft, en ik het gewoon fijn en leuk vind om mensen over de vloer te hebben.