Het zijn fases maar wel lange fases. Ze zijn hier nu 4 en 6 en ik ben het gezeik over het eten hélemaal beu. Ze krijgen nu gewoon hun bord met wat de pot schaft en eet je niet dan eet je niet en heb je maar honger. Er komt ook niets meer na het eten en geen alternatief en néé je mag ook niet een bak yoghurt pakken als je niet je normale maaltijden op zijn minst probeert op te eten. Ze zijn oud genoeg om te begrijpen dat maaltijden er gewoon bij horen en dat als je die goed op eet je ook vrijheid hebt in tussendoor snacks te pakken en dat het niet andersom werkt. Bij 2 jaar gaf ik ze wel nog als ze niet mee wilden eten met de pot gewoon een boterham of een bakje yoghurt als alternatief. Ze mogen trouwens wel altijd komkommer, tomaat en appel pakken tussendoor.
Het gaat momenteel vrij oké. De jongste heeft wel een handje van te blijven klagen over het eten tot wij klaar zijn met eten en als ik dan zeg dat ik ga opruimen dán pas te beginnen. Dan moet hij dus ook snel een paar happen naar binnen schuiven, want je gaat niet onze gezinsmaaltijd verzieken door te klagen en vervolgens het alsnog op je gemakje mogen opeten. Ik verwacht respect voor het eten wat op tafel staat en voor de persoon (papa of mama) die het voor je heeft klaargemaakt. Het bord wegnemen is bij de jongste de grootste factor tot mega huilbuien, want dan beseft hij ineens dat hij dus geen eten meer zal hebben. Vaak krijgt hij het dan nog één keer terug en dan gaat het heel snel leeg, maar eigenlijk zou ik over willen gaan op het ook gewoon niet meer terug te geven omdat hij het nu als laatste waarschuwing ziet en dus iedere keer dit patroon laat zien. Maar het voelt zo hard om hem dan écht geen kans meer te geven op zijn eten als hij dan roept NEE MAMA IK HEB NOG HOOOONGERRRRR! IK GA FLINK ZIJN! IK GA ETEN!!! Dan kan ik dat niet over mijn hart verkrijgen.
We zijn dus heel streng geworden. Je eet wat de pot schaft op het moment dat we aan tafel zitten. Kies je om niet (meteen) te eten, dan is je bord weg en je kans voorbij.