Ik herken best veel dingen die jij hier regelmatig post qua temperamentvol kind en ik heb denk ik een half jaar geleden een soort ‘eyeopening’ gehad, toen was ons kind 2,5. Denk dat heel veel mensen misschien denken: nu pas?! Maar ze kan zo dwingend en bepalend zijn, dat ik dacht: nee, dit gaat gewoon niet. Ik bepaal. Nee niet gentle bla bla, maar ze heeft gewoon een HEEL duidelijke grens nodig. En ik geloof dat ze daar uiteindelijk een leuker mens van wordt en een makkelijker leven krijgt. Want de rest van de wereld en vriendinnetjes etc gaan ook niet precies doen wat zij wil.
Dus nee, ik til je niet meer op op de trap of wandeling (was toen zwanger van de tweede dus voor haar ook wel concreet dat ik met dikke buik niet kon tillen. Nee, geen 2 boekjes maar 1. Nee, geen extra cracotte. Nee, je gaat nu met papa/mama mee.
Natuurlijk is er dan een tantrum en gillen etc. Maar echt 2 Max 3 weken en het ging zo veel beter. En iedere keer dat ik dacht: ‘ze wil dit niet’, ‘ze accepteert dit niet’ etc mezelf eraan herinnert: het is zoals ik nu zeg dat het is. En tuurlijk, wil je het gezellig houden en pick your battles. Maar de grote lijn zetten wij uit ipv zij.
Nou misschien heb jij er iets aan
onze tweede is nu een half jaar en als ik terug denk aan het begin dan vond ik het ook echt pittig. Dus wees ook niet te hard voor jezelf, maar gezien je eerdere posts heb je misschien iets aan bovenstaande.
Oh en ik bedoel het goed en niet veroordelend, gewoon een tip
sorry als je er niet op zat te wachten