Zodra het fysiek kon. Eerst een klein rondje en dan steeds groter. Eerst even een paar boodschappen, dan steeds langer weg. Wij wonen idd ook in de buurt van terrasjes dus ook zo weer thuis mocht het niet gaan. Daardoor was de drempel ook heel laag.
En ik gaf borstvoeding dus ik dacht altijd als ie gaat huilen, dan voed ik en dan is het weer goed. Niet te moeilijk denken en in kleine stapjes!
Zoān twee weken na de bevalling kon ik alle dagelijkse dingen wel weer en ben ik ook gewoon gaan doen en proberen. Naar de stad, wandelen (nog niet te ver) en na 6 weken een midweek weg met ook wandelen en zwemmen (zwemmen terwijl baby bij opa en oma in het huisje was). Had ook heel erg de instelling: we zien wel en als het niet gaat (voor mij of de baby) gaan we weer naar huis. Goed gevulde luiertas mee en hebben veel.meer kunnen doen dan ik vooraf had gedacht. Maar ik ben ook echt geen thuiszitter en had zelf ondanks een knip, hechtingen en veel bloedverlies een redelijk snel herstel.
Thanks iedereen voor jullie reacties! Fijn om te lezen hoe jullie er mee omgingen, dat stelt me gerust. Ga het denk ik stapsgewijs proberen gezien mijn bekken ook en als die huilt dan komt dat dan wel inderdaad! Had al de tip gekregen van vriendinnen om in de newborn periode zo veel mogelijk op pad te gaan omdat ze dan inderdaad veel slapen en dat beamen jullie haha. Dus snel lekker koffie drinken dan maar!
Heel herkenbaar. Momenteel zelfde situatie. Alleen geen waterpokken, maar griep er bij. Echt de hel. Oudste dochter haalt het bloed onder onze nagels vandaan. En ja, ik weet het, ze kan er niets aan doen. Maar het is heel pittig. Ook de nachten zijn niet leuk. Denk dat we meer bezig zijn geweest afgelopen weken met haar in de nacht dan met de baby. En ze maakt ook zulke zielige opmerkingen. Als je even met de baby bezig bent, voeden bijv. āNou dan ga ik wel naar de gang, helemaal zielig en alleenā of āniemand troost mijā.
En we plannen iedere dag een op een tijd, maar dat maakt weinig uit. Ik ben benieuwd wanneer het wat beter wordtš
Heel herkenbaar dat het spannend is, zeker met een eerste kind. Hierbij geld wel echt: niets moet. Er is geen maatstaf om aan te voldoen want echt iedereen is anders. Als je niet wil hoeft het niet. Maar als je er uit wil: ga het gewoon een keer proberen. Als je baby de hele boel op stelten zet kun je gewoon weer gaan. Want het hoeft geen succes te zijn. Het is dan ook niet āmisluktā ofzo. Toen mn baby een week of 4 oud was oid wandelde ik haar in de draagzak in slaap naar de bushalte en nam ik de bus naar de stad om het gevoel te hebben dat ik nog iets van de samenleving gezien had die dag. En ook om mezelf een beetje af te leiden uit die eindeloze voeden-verschonen-slapen riedel.
Overigens was ik wel echt gesloopt na zoān uitje.
Ik ging op dag 5 voor het eerst een blokje om het huis. En op dag 8 voor het eerst met baby het terras op en naar een restaurant.
Vanaf dat moment ook alles weer opgepakt (boodschappen, huishouden, afspraken buiten de deur etc)
Maar ik ben alleen, dus als ik geen boodschappen/huishouden deed, deed niemand het haha.
Ik genoot heel erg van het buiten de deur zijn en lekker terrasjes doen etc.
Ze slapen nog zo veel in het begin dus vond dat juist de makkelijkste periode haha
Dit is bij mij dus niet het geval haha, of enkel de eerste twee weken. Wij gingen wel snel weer naar buiten en uit lunchen enzo maar ze werd al snel te actief voor de kinderwagen. In de draagzak sliep ze in het begin nog wel een stuk vaster dus dan gingen we wel stukken lopen. We zijn ook weleens uit lunchen geweest met de draagzak maar dan kan 1 iemand niet zitten haha. Als mijn baby wakker wordt is ze vaak heel snel klaar met de zak en gaat ze hard huilen. Ik kijk daarom nu echt wel beter naar wat ik wel of niet de moeite waard vind. Naar mijn ouders prima, want niet erg als ze gaat huilen maar ik vind nu uit lunchen met haar niet echt de moeite want je zit gewoon niet relaxed.
Denk dus ook echt dat het aan je baby ligt maar ik zou het inderdaad wel gewoon een aantal keer proberen.
Vanuit het herstel voor je lichaam (en zeker je bekkenbodem!) wordt vaak wel geadviseerd om juist rustig aan te doen de eerste weken. Dat betekent niet dat je niks kan doen, maar mogelijk wel dat je rustiger aan moet doen dan je hoofd zou willen. Geen idee hoe lang geleden je bent bevallen, misschien kan je ook even overleggen met een bekkenfysio of de verloskundige over wat verstandig is? Deze folder hieronder geeft ook goede info!
Herstel-bekkenbodem.pdf (181,1 KB)
Dit is een goede tip ja! Ik merkte dat ik in principe heel veel kon zonder directe pijn in die eerste tijd, zoals de trap op ārennenā, langer lopen, of iets huishoudelijks, maar dan de avond en de dagen erop een terugslag kreeg. Dus het was qua bewegen echt een heel experiment met rustig opbouwen.
Mijn baby ook niet hoor! Ben nog altijd verbaasd als ik mensen met een slapende kleine baby in een cafe of een winkel. Mijn baby was superalert buiten de deur en huilde dan grotendeels. Maar ze huilde sowieso erg veel.
Dus ik deed idd hetzelfde als jij. Naar mijn moeder prima, maar verder deed ik soms alleen een boodschap en ik bestelde vaker. Het consultatiebureau was al een uitdaging.
Dus idd wat uitproberen en dan merk je wel waar je je goed bij voelt en waar je liever nog even mee wacht. @Boondigga
Je lieve peuter is gewoon nog daar, maar ze heeft het even zwaar. Is toch ook een enorme verandering, ineens een baby in huis die de meeste aandacht opeist.
Dat boze klinkt alsof ze heel bang is je kwijt te raken en dat maar alvast zelf doet of juist aan het uittesten is of je wel echt blijft. De m dat dit een hele normale reactie is. Ik weet er niets van hoor en ik heb makkelijk praten, maar ik denk dat je vooral moet proberen haar angst en onzekerheid te zien en haar te laten merken dat je er ook echt nog steeds voor haar bent door iedere dag even 1-op-1 tijd met haar door te brengen. En je niet af te laten leiden door haar boosheid.
Ja tuurlijk, dit is helemaal waar en heb je 100% gelijk in. Maar dit is wel de ātheorieā en niet altijd de praktijk.
@Howth hier eenzelfde soort situatie. Ben ook afgelopen maand bevallen en een peuter die erg moet wennen. Ze is heel lief met de baby maar test ons enorm uit. Ik irriteer me soms echt dood aan haar en het contrast met zoān rustige, serene baby is enorm. Voel me daar ook wel schuldig over, maar hoor gelukkig van vriendinnen dat het wel herkenbaar is en vanzelf beter wordt (merk ik hier ook al).
Ik zoek een maillot (maat 104 of 110) met ijsjes of snoepjes erop. Iemand een idee of dat ergens te koop is? Al even zitten zoeken
Ik heb pas leuke maillots gekocht bij Next, veel keuze dus misschien ook wel met de print die je zoekt.
Thnx, helaas geen snoep of ijsjes
Geen maillot maar een legging:
Vraagje: ons kind slaapt ineens weer moeilijker in. Hij is nu 2 maanden en een paar maanden. Een van ons brengt hem op bed (standaard ritueel) en vervolgens krijst ie het uit. Echt hysterisch. Dan gaat de ander erheen en knuffelen we nog en een boekje. En dan is het -gelukkig- 9/10 keer klaar.
Best prima als je met zān 2en bent maar er zijn genoeg momenten dat dit niet kan en het wordt nu zoān standaard riedeltje. Afgelopen donderdag was ik niet thuis en is mn vriend tot bijna 21 uur bezig geweest 
iemand tips hierin? Want het is natuurlijk totaal niet handig als dit een nieuw ritueel wordt zoā¦
Ik ga binnenkort mee op schoolreisje en vervoer dan 6 kinderen. Vorig jaar (toen groep 3) was ik de enige ouder met kinderzitjes (dus boosters of bijv maxicosi kore (100-150cm stoel). Die kinderen gingen compleet steigeren want āik ga echt niet in zoān babystoel!ā
Voor mijn kind het minst leuk, ik zei gewoon; prima dan ga je niet mee 
ā¦ maar mān zoon vond het heel vervelend.
Dit jaar mag ik dus weer 6 kinderen vervoeren, 8 jarigen inmiddels, en ik heb nu niet 6 stoelen meer (toen wel). En ik vraag me af hoe anderen dit doen? 8 jarigen zijn geen 135 toch? Gemiddeld gezien?
Mijn eigen kind is net 6 en net 110 dus ook wel kleiner en tengerder dan die andere 5. Maar dan nog? Ik zie ze het liefst gewoon minimaal op een booster 
. Ja in het midden tussen 2 stoelen mag zelfs vanaf 3 zonder stoel, maar dat lijkt me echt niet 100% zo veilig als een stoel, of overschat ik de stoelen 
Zitten jullie 8 jarigen allemaal nog in āveiligeā kinderstoelen of gewoon los op de bank? En hoe doen jullie dit soort dingen? Het is bijna 45min rijden.
Ik zelf niet maar een collega wel. Zij zijn best wel strikt geweest in de ene avond mama en de andere avond papa. En diegene doet ook alles, ook het terug gaan. Ze zei ook dat het soms wel zwaar is en lang duurt maar dat het wel steeds beter gaat.
