Even mijn persoon ervaring. Ik snap heel goed dat mensen zeggen van: Ohhh joh met twee jaar hoef je nog geen logopedist in te schakelen. Want ze zijn nog zo jong en vaak komen er reacties als âons Henkâ ging ook pas praten met 3.5 en hoor hem nu eens!
Maar je moet je wel realiseren dat taalstoornissen onder kinderen veel voorkomt. En dan wil je echt zsm de juiste hulp. Zeker als het bijv TOS zou betreffen. Als ik naar mijn kind kijk, wij hoefden ons zogenaamd met twee jaar zorgen te maken ookal liep zij achter. Uiteindelijk toch hulp gezocht en net na haar derde verjaardag kon ze behandeling krijgen. Daar is 9 maanden overheen gegaan en dan hadden we geluk dat er een plaatsje vrij kwam. Die behandeling was echt nodig en intensief. Maar heeft er oa voor gezorgd dat ze naar regulier onderwijs kan (niet dat er iets mis is met speciaal natuurlijk!!). Als wij nog.langer hadden gewacht, had ze hele noodzakelijke hulp (te) laat gekregen.
En nu wil ik niemand bang maken, maar het valt me wel altijd op dat mensen terugdeinsen voor hulp zoeken bij een vermoedelijke taalachterstand bij peuters/2 jarigen onder het mom van âhet komt wel goedâ. Terwijl a) taalontwikkelingsstoornissen veel voorkomen, b) de juiste hulp krijgen tijd kost (vaak doen ze bijv ook een psychologisch onderzoek), c) je geen tijd wil verliezen en d) een professional mee laten kijken geen kwaad kan.
Mijn advies zou dus altijd zijn om wel hulp in te schakelen. Misschien niet exact bij twee jaar, maar vanaf 2.5 zeker wel!
Overigens is het bij tweetaligheid zo dat het in het geval van tos zo zou zijn dat beide talen achterblijft in de ontwikkeling. Als het bij de een wel goed gaat en bij de andere taal niet, is er mogelijk iets anders aan de hand, bijv meer blootstelling aan de ene taal.