Zijn er hier meerdere ouders met extreem verlegen kinderen? Mijn dochter is heel erg verlegen. Ze is vier jaar en gaat dus nu naar groep 1 (sinds dit schooljaar, vorig schooljaar maar een paar weken omdat ze in mei pas vier is geworden), waar ze twee juffen heeft. De ene op maandag en dinsdag en de ander op de overige dagen.
Ze is haar hele leven al zo verlegen en het lijkt erger te worden door de jaren heen. Vooral de laatste jaren KDV had ze er erg last van, maar nu ook op school en de BSO. En waar ik een beetje moe van word is dat ik het al-tijd en overal te horen krijg. Terwijl ik ook geen oplossing weet. En ik wil het ook niet oplossen want dit is haar karakter, maar het zou het wel makkelijker maken als we hier iets van verbetering in kunnen aanbrengen. Uiteraard hebben we het hier wel eens over met de juffen en zij zeggen dat ze nu na die eerste weken nog geen verschil zien. Ik heb ook aangegeven dat ik het niet fijn vind dat het continu benoemd wordt in het bijzijn van mijn dochter, omdat ze het wel opvangt en thuis vragen gaat stellen als ‘vindt de juf mij niet aardig?’. Ik denk dat het met veel één-op-één aandacht het uiteindelijk wel beter kan gaan, omdat ze zich daardoor meer op haar gemak gaat voelen maar begrijp ook dat die tijd er niet is in groep met bijna 30 leerlingen.
Vandaag is er schijnbaar weer een ‘akkefietje’ geweest toen ze werd opgehaald (door mijn man) op school en dan moeten ze altijd bij de juf melden dat hun vader/moeder er is, maar dat durft ze dus niet te zeggen en toen mocht ze niet gaan van de juf waardoor ze helemaal dichtklapte en pas na drie kwartier thuis weer iets gezegd heeft (tegen mijn man dus, in haar ‘veilige’ setting). Ik voel me er enorm rot door en merk dat ze met steeds meer tegenzin naar school gaat en ik gun haar veel beter. We hebben ook weleens contact gehad met een pedagoog vanuit het ziekenhuis (het is een prematuur kindje, dus we komen niet bij het CJG) en die is ook twee keer bij ons thuis langs geweest maar thuis heeft ze er dus geen last van (ze praat dan niet tegen vreemden, maar speelt wel gewoon en praat met haar broertje) dus volgens de pedagoog is het iets waar ze vanzelf overheen groeit. Maar het breekt mijn hart een beetje als ik haar bij het ophalen van school altijd in haar eentje verloren en helemaal dichtgeklapt op het schoolplein zie staan. Ze zegt ook vaak dat ze met kindjes wil spelen maar die kindjes niet met haar (ik denk dat dat haar eigen interpretatie is hoor, maar ze durft het dus ook niet te vragen). Heeft iemand tips of misschien een verhaal van herkenbaarheid?