Ik was 31 toen ik volledig vegetariër werd. Ik ben altijd gek geweest op vlees, als kind al. Maar naarmate ik ouder werd en er meer over na ben gaan denken ging het me steeds meer tegenstaan.
Toen ik het huis uit ging en mijn arme studententijd voorbij was ben ik er veel bewuster mee omgegaan, niet iedere dag vlees, en zeker geen plofvlees. Biologisch, van dieren die een goed leven hebben gehad. Dat is in de loop der jaren alleen maar minder geworden, en op een gegeven moment besloot ik er in ieder geval thuis helemaal mee te stoppen en alleen nog maar vlees te eten buiten de deur. Omdat ik het nog steeds wel ontzettend lekker vond, en omdat ik geen lastpak wilde zijn. Eigenlijk had ik toen nog helemaal niet het plan om echt vegetariër te worden.
Maar goed, bewustzijn schijnt te zorgen voor nóg meer bewustzijn, en de uitzonderingen kwamen steeds minder vaak voor, en zo besloot ik dat ik het eigenlijk wel heel hypocriet van mezelf vond om uitzonderingen te houden, een dier wat buiten de deur gegeten wordt wil tenslotte net zo goed niet dood. Dus ergens begin vorig jaar at ik mijn allerlaatste hap vlees.
Toen ik dat besluit eenmaal had genomen had ik het er eigenlijk helemaal niet meer moeilijk mee. Ik mis het vlees niet, er zijn veel lekkere vervangers en vega gerechten en ook buiten de deur is er steeds meer keus. In mijn omgeving houdt iedereen er ook rekening mee, zo lief. Het enige waar ik het nog wel eens moeilijk mee heb is als mijn gezelschap kipkluifjes of spareribs eet, dat was echt mijn lievelings.