Je kunt je brief ook bij de ambassade inleveren hè, dat maakt het misschien wat makkelijker (als je idd nog steeds in Berlijn woont). Ik werk daar vlakbij, dus ideaal.
Ik ga zeker ook stemmen, vooral nu. Ben ook al bijna 13 jaar weg en geen plannen om terug te gaan, maar door familie en vrienden nog steeds betrokken bij NL en wil idd ook mijn Nederlandse nationaliteit niet opgeven.
Misschien goed om je te bedenken dat personen met een dubbele nationaliteit vaak in beide landen mogen stemmen, ook wanneer ze nog nooit in het land gewoond hebben. Ik zie geen reden om geen gebruik te maken van je recht, zo lang je je maar goed inleest in de politiek ter plaatse.
Nee logeren willen ze echt niet want ik heb een eigen appartement en ze willen niet dat dat een jeugdherberg wordt dus ze maken gewoon geen uitzonderingen. Verder mbt het afspreken, het blijft gewoon lastig voor mij. Ik ben super sociaal, assertief en spreek mensen aan maar veel mensen hebben gewoon ook hun eigen leven. De meeste au pairs hier zijn ook 21 22 en ik ben 26 dus dat klikt gewoon niet zo goed. Maar ik kom er wel hoor, dankjewel voor je reactie!
Jeugdherberg jezussss wat overdreven, ik vind het echt heel raar dat je gewoon nooit vrienden van thuis bij je kan laten slapen 
Heb je niks aan maar ik vind het stom
Hmm ja ik snap het wel hoor
Toen ik au pair was (14 jaar geleden wel 
) liep ik hier in het begin ook echt tegen aan. Ik volgde zelf a-levels aan de lokale “college”, maar al die mensen hadden al hun eigen vriendengroepen. Uiteindelijk bevriend geraakt met een Zweedse au pair die echt super veel vrienden had gemaakt via een Engelse taalcursus die ze volgde. Ze had mij toen geïntroduceerd aan iedereen en ik had echt spijt dat ik niet zelf ook een taalcursus was gaan volgen. Er zaten veel au pairs, maar ook internationale studenten/expats in de groep, ook mensen die eind twintig waren. Ik weet niet of een Duitse taalcursus in je planning staat? Zij gingen met z’n allen echt ieder weekend stappen en ook Engeland doorreizen. Ik geloof dat in Engeland de gastgezinnen een dergelijke taalcursus ook verplicht moeten financieren, als onderdeel van de au-pair experience.
Die heb ik al gedaan! Leuke mensen leren kennen maar helaas niks voor de lange termijn
Ooh overheen gelezen dan! Jammer 
Ik zit er echt weer niet lekker in.
Problemen met mijn telefoonprovider, pijn aan mn tanden, moe… blehhh
Ik zit nu op die 3 maanden mark dat je een beetje het eerste spannende gedeelte hebt gehad en dat het normale leven inkickt en dat… bevalt me niet echt? I mean sure ik doe veel leuke dingen maar vraag me de hele tijd af waarom ik hier ben en wat ik hier kwam zoeken? Hebben jullie dat ook gehad?
Is je werk wel heel leuk?
Misschien tijd voor een nieuwe uitdaging? Of een kleine aanpassing maar wel iets nieuws
Ja ben ik druk mee bezig (bijbaan en vrijwilligerswerk en freelance opdrachten) maar tot nu toe verhoogt dat mn levensgeluk nog niet
Kan ook gewoon een conclusie na een tijdje zijn toch, dat je het een beetje gezien hebt? Je hebt het avontuur opgezocht, kan natuurlijk ook dat het ‘normale’ leven toch een beetje anders is dan je had verwacht. Ik zou voor nu gewoon proberen te focussen op die leuke dingen die je doet, de bijbaan die je hopelijk krijgt en dan zonder teveel te focussen op of je wel het juiste doet gewoon maar eens lekker ‘zijn’ en zien wat er gebeurt? Of lukt dat nu juist ook even niet?
Ja, het was voor mij een goede (en harde) manier om uit te vinden wat belangrijk voor me is en op welke manier je dit voor jezelf kunt invullen. Ik miste mijn familie, vond het lastig om te zien dat zij elkaar vaak zagen en ik niet even voor koffie kon binnenspringen. Maar bedacht ook dat als ik in de buurt zou wonen onze relatie niet plots helemaal goed zou zijn. En ik miste Nederlanders om me heen (dat kwam onverwachts voor me haha) dus heb Nederlandse vriendinnen hier gezocht.
Wat mij rust gaf is - dit gaat pessimistisch klinken - dat waar ik ook woon ik ontevredenheid zal ervaren. Ik woon immers altijd met mezelf. Altijd vrienden te kort, altijd wel een soort van niet thuis voelen, altijd iets op het werk. De plek waar ik woon is gewoon een goede plek. Veel kansen. Goede relatie. En daar maak ik het beste van. Het heeft tijd nodig om iets op te bouwen (bij mij zeker 6 maanden) en je blijft altijd dingen missen (en dat is oké).
Maar als ik hier (10 jaar geleden) geen relatie had, zou ik terug zijn gegaan naar NL.
Nou ik weet wel dat dat weer gaat lukken en dat ik even door deze week heen moet snapje. Maar ik heb het nu gewoon best zwaar en ik woon zo dichtbij Nederland dat ik in principe nu de trein nog kan pakken. Dus dat is wel kut.
@Lidwien dankjewel voor je reactie, fijn om te lezen. Ik date ook niet, dat zou ook nog een dimensie toe kunnen voegen. Maar daar ben ik niet mee bezig.
Je hoort velen meestal enthousiast en positief over hun lange of korte buitenlandverhuizing. En ook daarin kan ik meespreken hoor. Maar het is regelmatig ook zwaar. En dan weer een hele poos niet. En soms dan toch weer wel. Bekijk wat jou momenteel comfort geeft. Misschien is op en neer wel een goed idee. Of merk je dat het niet nodig is als je het begint te plannen. Je mag sowieso onder de indruk zijn van hoe sterk je bent, niet iedereen durft zo’n stap te maken.
Ik herken het zelf niet, maar ik weet dat anderen die ik ken dit wel hadden. Het is denk ik best normaal om dat te voelen.
Ik heb altijd wel een bepaalde rusteloosheid waar ik ook ben, maar dat zal altijd blijven.
Wat had je eigenlijk verwacht? Je zegt zelf dat je je afvraagt waarom je daar bent, maar je zult er vast met een bepaalde reden of verwachting heengegaan zijn. Je hebt het per slot van rekening zelf helemaal geregeld en er moeite voor gedaan het voor elkaar te krijgen.
En vergeet niet dat je altijd gewoon terug kunt komen. Permanent als het klaar is (er is echt geen reden om te blijven als je dat niet heel graag wilt) maar ook gewoon voor een weekendje om je familie/vrienden te zien.
Hier ben ik heel zenuwachtig voor, als ik naar het buitenland verhuis om met mijn partner te wonen. Nu mis ik hem zo erg dat ik elke nacht wel huil. En mijn ouders kan ik dagelijks opzoeken als ik zou willen. Maar toen ik voor langere tijd weg was en mijn ouders niet gemakkelijk kon zien, was ik ook heel verdrietig dat ik ze niet spontaan kon zien. Hopelijk vind ik ooit wel die rust. Hoe heb je nieuwe vriendinnen gevonden eigenlijk?
Ik herken het wel een klein beetje. Op dagen dat ik me gewoon niet helemaal top voelde, begon ik soms te twijfelen. Maar in Nederland had/heb ik ook wel eens van dat soort dagen en als ik daar bij stil stond terwijl ik in het buitenland zat, vond ik het gevoel van twijfel minder vervelend. Soms gaat het gewoon niet zo lekker, waar op de wereld je ook bent. Als je dat gevoel lange tijd blijft dan lijkt het me goed om iets te veranderen.
Daarnaast lijkt het allemaal heel leuk om in het buitenland te wonen, maar uiteindelijk ga je daar ook gewoon naar werk en krijg je soms te maken met de nadelen van het land.
Die rusteloosheid zoals @LaPetiteRobeNoire aangeeft is heel herkenbaar voor mij trouwens. Ik ben nu weer een paar jaar in Nederland, zelfde woning en werk, en zit nu weer zo vaak om me heen te kijken naar andere dingen.
Ik begrijp je zenuwen daarvoor, zoiets blijft ook wel een beetje verdrietig. Maar het went ook. Je vindt andere manieren om (waardevol) contact te hebben.
Nieuwe vriendinnen vond ik via (creatieve) cursussen, internet, studie, werk en buren. Ik ben iemand die redelijk veel en graag thuis is, maar op de plekken waar ik kom, ben ik in de loop van de tijd veel leuke vrouwen tegen gekomen. Soms zijn het vriendschappen voor een paar maanden, soms voor een middag en met wat geluk voor jaren. Handig om erbij te vermelden: ik ben vanuit noord NL naar België verhuist. Het lijkt me een stuk lastiger om connecties te vinden als de taal niet je moedertaal is en je je gevoelens en grapjes niet optimaal kunt uitdrukken.
Nou ja België is ook een eindje vanuit Noord Nederland en toch wat anders qua cultuur.
Ik ga naar Engeland, ook niet ver weg maar ja even heen en weer is ook niet zo simpel.
Ik heb ook een klein trauma overgehouden aan toen ik een jaar in Tsjechië woonde en mijn oma overleed en ik er niet naar toe kon, vluchten waren geannuleerd door sneeuwstormen en flixbussen enz reden ook niet, uitverkochte treinen. Ben dan zo bang dat er iets met mijn ouders gebeurt en ik er niet heen kan, en nu dat er iets met mijn vriend gebeurt.
Hoe heb je dan Nederlandse vriendinnen daar gevonden of gewoon per toeval tijdens de cursussen etc.?