Ik moet voor mijn werk veel videobellen. An sich vind ik dat geen enkel probleem.
Alleen ik heb vrij grote borsten en hoe ik m’n laptop ook neerzet, ze zien er op beeld altijd nog 20x groter uit en ik erger me er zo aan. Dus nu zit ik steeds met hoek van onderen in meetings en ziet m’n hoofd eruit als een vormloze duim. Ugggh.
Kan je de laptop niet wat verder van je af zetten en een daardloze muis oid gebuiken mocht je die nog nodig hebben?
Heb ik allemaal al, ook een laptopstandaard, maar het maakt niet zoveel uit helaas.
Ik ben ziek en had maandag de huisarts gebeld. Die gaf toen telefonisch aan: bel woensdag maar terug indien je geen verbetering ziet. Helaas geen verbetering dus ik belde vandaag weer terug. Werd ik net teruggebeld dat ik een antibiotica kuur kan gaan ophalen. Ik erger me er aan dat ze me niet eens even willen zien. Het is zo onpersoonlijk.
Ik weet natuurlijk niet wat voor klachten je hebt en ben geen arts, maar een ABkuur voorschrijven zonder iemand te zien vind ik best… bijzonder.
Ja dit heb ik ook…heel irritant.
Soms maak ik de fout om de camera toch te willen stellen ( heb ook een losse camera) maar dan is het nog meer in you’ re face.
Deze artikelen. Het idee erachter is prima, maar:
Ja gaf ik ook aan. Misschien heb ik wel een virus waarbij AB waarschijnlijk niets uithaalt. Maar volgens de huisarts was het niet nodig om langs te komen. Mocht ik vrijdag geen verbetering zien, kon ik weer bellen…
Die reactie van die vrouw ook op het laatste:
“Ik ben geen fan van medicatie en Paul heeft dat gelukkig niet nodig. Ik kan me indenken dat medicatie soms nodig is voor rust in het hoofd. Verder is het allerbelangrijkste om je partner te respecteren om wie hij is.”
“Ik ben geen fan van medicatie en Paul heeft dat gelukkig niet nodig”, ik vind dat niet echt getuigen van je partner respecteren. Zou ze dit ook zeggen over iemand met diabetes of een hartaandoening die daarvoor medicatie gebruikt? Denk het niet.
Ik heb zelf adhd en ik voel me juist niet goed neergezet in een serie, veel te stereotype druk jongetje, terwijl het meer is dan dat. Dus een serie met een jankende moeder is anders dan het verhaal van een partner uit het echte leven ipv gescript. Ik vind het juist goed dat er steeds meer aandacht komt voor dit soort dingen, het mag allemaal best wat zichtbaarder worden.
En net als @Dombo erger ik me dan wel weer aan de laatste alinea, dat er weer negatief over medicatie gesproken wordt. Dat zou ook echt moeten veranderen. Ik wil me niet meer hoeven ‘‘schamen’’ voor mn medicatie.
Julie & Julia vind ik een fijne film als voorbeeld waar adhd niet als stereotype druk jongetje wordt neergezet! Het is maar een klein stukje in de film maar het gaat over een vrouw die moeite heeft met dingen afmaken en daarom een deadline voor zichzelf stelt. Ze benoemt in de film terloops ook “I have ADD, that’s why I’m so bad at household.” Het speelt verder geen grote rol, maar het is wel aanwezig en ze is verder gewoon een persoon dat haar ding doet.
Ik heb me al minstens 15x uitgeschreven voor de douglas nieuwsbrief, maar ze blijven maar komen.
Van die kledingmerken met zo’n fuckin stomme naam als Live Fast Die Young. Vind dat gewoon sneu en waarschijnlijk door een jongen van 20 ofzo bedacht. Heel cool hoor 
Een bedrijfje dus.
Dat ik niet, voor ik enthousiast een hoop planten ging snoeien, heb gecontroleerd of de aanhangwagen leeg was.
Dat is hij dus niet, dus nu zit ik met een berg snoei afval die nog lekker tot zaterdag door mn tuin kan waaien 
Mijn reïntegratie op het werk verloopt zo amateuristisch, zoals bijna alles daar. Ik heb gesprekken met de bedrijfsarts, een reïntegratiespecialist en mijn teamleider en ze praten allemaal langs elkaar heen en er wordt niet naar mij geluisterd. De bedrijfsarts en ik zitten wel op 1 lijn maar mijn teamleider en die specialist wijken hier weer compleet van af. En ik erger me dan ook weer aan mezelf omdat ik het allemaal maar weer laat gebeuren en ik verbaal niet sterk genoeg ben om er tegenin te gaan.
Ik heb dat met in gold we trust.
Al die pubers die ermee rondlopen.
Ging kijken op de site, hele hippe omschrijving hoe speciaal ze zijn maar zijn gewoon basic hoodies. Zoals de gsus truien van vroeger maar dan niet in felle kleuren.
Ik ben sinds vandaag uit quarantaine en ben gelijk naar school gegaan. Maar ik voel me zo nog verschrikkelijk warrig en raar. Echt geen idee hoe ik zo 3 uur Arabisch ga overleven terwijl ik al een paar lessen achterloop op de rest.
Dat ik een parkeerboete heb in mijn vergunningsgebied…
Ik heb dat met Boys Lie, ik weet niet maar vind het echt een stomme naam.