Hoe kinderen krijgen en daarover nadenken daarover zo ongeveer alles overneemt in de leeftijdsperiode van 30 tot 40 jaar. Zelf druk voelen om te beslissen wel of niet, vriendinnen die daar ook mee bezig zijn maar het doorslaat in een soort haat voor kinderen waar ik me dan ook weer dood aan irriteer, familieleden die wel kinderen krijgen waardoor alle dynamieken veranderen, postnatale depressies, medische dingen door moeite worden met zwangerschap, vriendschappen en vrienden die compleet veranderen (jaja is logisch en tijdelijk i know), heel veel oppassen omdat ik iedereen wil helpen en iedereen het it takes a village idee tegelijkertijd doorheeft (ja is ook iets goeds maar ik kan geen nee zeggen haha), verdriet door miskramen en andere medische ellende met kinderen, burn-outs door slaaptekorten en alles willen/moeten combineren, relaties die stranden na het krijgen van kinderen, collega’s die allemaal met zwangerschapsverlof gaan en waarvan de helft niet meer terugkomt door issues en dus mega druk op werk, alles qua plannen aanpassen op kinderen als je met iemand wilt afspreken, babyshowers. Ik word echt he-le-maal gek van al die ellende en het gedoe en de veranderende levens rondom kinderen terwijl ik ze zelf niet eens heb. En ik vind ze best wel leuk (of ja ik ben vooral heel erg dol op mijn neefjes) maar het zijn er gewoon zo veel en er is zo veel om je druk over te maken. En het is ook geen optie om dan mensen op te zoeken die geen kinderen hebben want ik heb geen behoefte aan nieuwe vrienden en dus ook geen tijd voor haha. Ik zou gewoon soms willen dat ik 45 ben in plaats van 35 en dat al dit gedoe dan een beetje voorbij is hopelijk. Ik wil gewoon lekker uit eten en praten over interieur en musea en niet over kinderen en alle ellende die erbij komt kijken