OMG ik voel dit zooooo erg. Een vriend van me kan echt op de meest onnodige momenten beginnen over iets als een obscure Armeense film gemaakt door 6 blinde monniken over de tumor van een Shetland pony die dan eigenlijk symbool staat voor postnatale depressie.
Mijn god waarom kijk je niet gewoon films van simpel vermaak zoals normale mensen?