Dit is echt extreeeem herkenbaar. Ik werk met veel vrouwen van verschillende leeftijden op een kantoor krijg ook altijd zo veel commentaar op mijn salade die ik als lunch eet, alsof ik een borrelplank aan het uitstallen ben daar. “Eet je dat echt elke dag? Ook thuis? En sta je dat 's ochtends dan helemaal te maken?” het is een fokking bak met een bol mozzarella, cherrytomaten en AH slamelange, Linda. Ik pleur het in drie minuten bij elkaar.
En ik eet inderdaad ook vaak nog rijstewafels met hüttenkäse ofzo in de middag en dan hoor ik weer getrompetter ‘oooo tweede lunch’? achter me terwijl ik bij het aanrecht sta te smeren, en dan een verhaal over hoe je na de overgang niets meer kan eten en kilo’s aankomt fuccckkk offff ik wil hier helemaal niet over praten! Met mijn collega’s van mijn eigen leeftijd heb ik het nooit over ons gewicht, en eigenlijk ook niet over eten behalve als we recepten voor avondeten bespreken ofzo. Ik vind het helemaal geen onderwerp om met collega’s te bespreken.
Ik probeer mezelf maar voor te houden dat het heel vervelend is voor mijn oudere collega’s dat ze decennialang in die dieetcultuur hebben gezeten, maar hallo, ik heb de 00s meegemaakt als tiener! Ik had een agenda die was volgeplakt met magere modellen uit de ELLE! En ik ben ook niet als een bloedhond over iedereens bord aan het kwijlen terwijl ik hijg ‘nothing tastes as good as skinny feeeeels’ dus als ik het kan loslaten dan kunnen zij het ook vind ik
