In mijn moeders familie zitten een hoop ( voor een groot deel niet-gediagnostiseerde) neurodiverse types.
Bij mijn moeder zie ik het niet echt en ik ben niet opgegroeid met mijn biologische vader dus dat weet ik niet.
Het is gewoon best wel frustrerend dat ik hier op zo’n late leeftijd achter kom en dan zulke reacties thuis krijg…
Ik kan de frustratie begrijpen want het zal je vast in de weg hebben gezeten als ik je post lees. Tegelijkertijd was het 20 / 30 geleden wel anders met wat er bekend was en hoe de maatschappij er tegen aan keek en wat er mogelijk was. Dus als het kan zou ik toch proberen ook met mildheid naar je moeder te kijken. Edit: en mijn eigen ervaring is dat erkennen dat je iets misschien beter had kunnen doen best pijnlijk kan zijn en lastig is voor ouders. Dat gaat ook niet over één nacht ijs. Als ze al inmiddels voelende weten en snappen waar het over gaat.
Je gaat sowieso een heel proces doorgaan van een soort rouw over het nu pas weten, dat is ook heel erg lastig. En als ze dan ook nog anders reageren dan je had gehoopt is dat dubbelkut.
Ik weet niet wat je precies hebt, hoef je ook niet te delen maar op bijvoorbeeld Reddit zijn er super veel communities (ik zoek altijd naar de women versie want vind die anderen vaak gericht op man) met mensen die hetzelfde hebben. Heeft mij toen wel geholpen met accepteren en uiteindelijk ook milder kijken naar mn ouders want ik voelde eerst ook van wtf gaven jullie überhaupt wel om me, hoe hebben jullie dat niet gezien?
Dat iemand net mijn fietstas gejat heeft met daarin enkel een zelfgemaakte vaas. Gun ze een collectie ernstige ziektes.
Mijn oudste broer heeft asperger en kon altijd op het begrip en de steun van mijn ouders rekenen. Ik toonde ook tekenen van neurodivergentie maar ik was gewoon een moeilijk kind en moest maar gewoon normaal doen 
die tampon reclame met die Belgische vrouw bij het wc-hokje, omg wat een infantiele kutreclame
Wat ze uit dat doucheputje trekt!
Alle ouders die klagen over de wintertijd. Ik open net mijn Instagram en letterlijk de eerste vier stories van verschillende mensen gaan over het drama dat de wintertijd is als jonge ouder.
En vooral niet die eerste nacht. Half 6 ziet er misschien vroeg uit, maar je nacht is er niet korter van geworden.
Ik sta al 24 uur in de whatsapp wachtrij van de KLM. heb gisteren ook geprobeerd te bellen met de klantenservice, maar na een uur in de telefonische wachtrij heb ik dat opgegeven. Duurt echt lang
Dat uitslapen mij niet meer lukt. Niet vanwege de klok maar altijd.
Sliep pas rond 4 en werd alweer klaar wakker om 7. Kan dan ook niet meer slapen.
Ja vreselijk. Zo’n drama is het echt niet, het is maar net hoe groot je het zelf maakt
M’n duim breken 2 dagen voor m’n vakantie
Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?
Uitglijden door regen
Ingang bij een concertzaaltje, lag een plaat een dat was geen lekkere combi. Morgen terug voor een spalk. En dit is onhandig (haha) maar beter dan m’n voet, en gelukkig kunnen we wel gaan want day was nog spannend en we wachten door corona a 5 jaar op deze reis
Oh nee! Moet je nu ook tot je elleboog in t gips?
Gelukkig niet!! Krijg een vlinderspalk , er was kans op gips of operatie maar dan kwam de reis in gevaar
Oh das echt zoveel beter
Op maandagochtend realiseren dat je je paspoort kwijt hebt. Ik heb over twee weken Londen gepland en ik moet nog een ETA.
Vanavond hele huis over de kop halen. 