Boomer-ouders die een hele waslijst kunnen opnoemen met gedragingen/eigenschappen die ik als klein kind had die duidelijk wezen richting vorm van neurodiversiteit en als ik dan vraag waarom ze daar nooit iets mee gedaan hebben/naar een arts zijn gegaan, hun antwoord is: “Maar je was toch niet ziek?” I can’t.
Terwijl dit simpel opgelost kan zijn door een prullenbakje naast de slagboom te zetten. In Frankrijk moet je je ticket insteken en dan krijg je die terug. De slagboom gaat ook niet open zolang je dat ticket neemt. SLIK HET VERDOMME IN!
Hebben ze/heeft één van hen zelf gedragingen van neurodiversiteit? Aangezien het erfbaar is?
Want dan zijn ze er wss blind voor, van ze hebben zelf toch ook gewoon normaal leren doen etc etc. Net als een roker die niet kan ruiken dat andere mensen roken zeg maar. Mijn moeder had dat heel erg, hoe zie je iets wat je zelf ook hebt en waar niemand je ooit op heeft gewezen.
In mijn moeders familie zitten een hoop ( voor een groot deel niet-gediagnostiseerde) neurodiverse types.
Bij mijn moeder zie ik het niet echt en ik ben niet opgegroeid met mijn biologische vader dus dat weet ik niet.
Het is gewoon best wel frustrerend dat ik hier op zo’n late leeftijd achter kom en dan zulke reacties thuis krijg…
Ik kan de frustratie begrijpen want het zal je vast in de weg hebben gezeten als ik je post lees. Tegelijkertijd was het 20 / 30 geleden wel anders met wat er bekend was en hoe de maatschappij er tegen aan keek en wat er mogelijk was. Dus als het kan zou ik toch proberen ook met mildheid naar je moeder te kijken. Edit: en mijn eigen ervaring is dat erkennen dat je iets misschien beter had kunnen doen best pijnlijk kan zijn en lastig is voor ouders. Dat gaat ook niet over één nacht ijs. Als ze al inmiddels voelende weten en snappen waar het over gaat.
Je gaat sowieso een heel proces doorgaan van een soort rouw over het nu pas weten, dat is ook heel erg lastig. En als ze dan ook nog anders reageren dan je had gehoopt is dat dubbelkut.
Ik weet niet wat je precies hebt, hoef je ook niet te delen maar op bijvoorbeeld Reddit zijn er super veel communities (ik zoek altijd naar de women versie want vind die anderen vaak gericht op man) met mensen die hetzelfde hebben. Heeft mij toen wel geholpen met accepteren en uiteindelijk ook milder kijken naar mn ouders want ik voelde eerst ook van wtf gaven jullie überhaupt wel om me, hoe hebben jullie dat niet gezien?
Dat iemand net mijn fietstas gejat heeft met daarin enkel een zelfgemaakte vaas. Gun ze een collectie ernstige ziektes.
Mijn oudste broer heeft asperger en kon altijd op het begrip en de steun van mijn ouders rekenen. Ik toonde ook tekenen van neurodivergentie maar ik was gewoon een moeilijk kind en moest maar gewoon normaal doen ![]()
die tampon reclame met die Belgische vrouw bij het wc-hokje, omg wat een infantiele kutreclame
![]()
Wat ze uit dat doucheputje trekt!
Alle ouders die klagen over de wintertijd. Ik open net mijn Instagram en letterlijk de eerste vier stories van verschillende mensen gaan over het drama dat de wintertijd is als jonge ouder.
Hierop aanhakend, mensen die de komende twee weken niet op de gebruikelijke tijd willen eten of afspreken ‘want het is eigenlijk nu zo laat’ Gewoon de tijd op de klok gebruiken en niet zo piepen
En vooral niet die eerste nacht. Half 6 ziet er misschien vroeg uit, maar je nacht is er niet korter van geworden.
Ik sta al 24 uur in de whatsapp wachtrij van de KLM. heb gisteren ook geprobeerd te bellen met de klantenservice, maar na een uur in de telefonische wachtrij heb ik dat opgegeven. Duurt echt lang
Dat uitslapen mij niet meer lukt. Niet vanwege de klok maar altijd.
Sliep pas rond 4 en werd alweer klaar wakker om 7. Kan dan ook niet meer slapen.
Ja vreselijk. Zo’n drama is het echt niet, het is maar net hoe groot je het zelf maakt
M’n duim breken 2 dagen voor m’n vakantie
Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?
Uitglijden door regen