Waarom sommige mensen niet zeggen “ik werk als…” maar “ik mag…”. Dus niet “ik ben interieurstylist” maar “ik mag met mensen meedenken over hun interieur”. Ik vind dat altijd zo overdreven klinken op de een of andere manier.
Zou dit nou liggen aan bepaalde beroepsgroepen of aan bepaalde mensen (vast een combinatie van de twee)? En waarom zou je het doen? Omdat je je echt zo geprivilegieerd voelt om dit te doen? Het is toch gewoon je baan? “Ik mag mensen hun boodschappen scannen” heb ik nog nooit horen zeggen ![]()