@Yzile @Evenveel
Dank jullie wel
Er is iemand overleden die ik kende van vroeger, niet heel goed ofzo maar we zaten bij elkaar in de klas op de middelbare. Ik werd veel gepest en hij was de enige die aardig tegen mij was. En ik was stiekem een beetje verliefd op hem haha, anyway hij was zo’n beetje de enige reden dat ik het nog een beetje vol hield (al hebben we maar 2 jr bij elkaar in de klas gezeten). Ik ben er heel erg verdrietig om, ondanks dat ik hem al 15 jaar ofzo niet gezien heb. Mag iedereen van vinden wat ie wil, ik voel wat ik voel denk ik dan. Maar mijn man is een houten hork die het echt niet snapt en dus niet echt van plan is me te steunen. Ik wilde naar de begrafenis maar omdat hij zei dat hij dat nooit zou doen bij iemand wat hij al zolang niet gezien had, ben ik niet gegaan. We gingen even wandelen vanmiddag toen we de rouwstoet tegen kwamen en daarop barste ik in tranen uit omdat het me gewoon enorm raakte. Denk maar niet dat mijn man iets deed, niet eens een schouderklopje. Hij deed net alsof hij het niet zag. En zo is hij me al de hele dag aan het negeren, en toen ik hem net vroeg waar dat eigenlijk op sloeg deed hij alsof ik gek was: huh er is toch helemaal niks? Ja nou als jij wil praten dan praat er gewoon over
ik zou willen dat ik kon zeggen dat het de eerste keer is, maar zo gaat het heel vaak als ik verdriet heb. Dan voel ik me bij hem eenzamer dan ooit. Ik weet ook gewoon niet wat ik er mee moet want ik heb hem al heel vaak gezegd hoe pijnlijk ik dat vind, maar het verandert niet 