Snap ik.
Vond het bij de documentaire over Kees (die autistische man) ook zo ontzettend zielig dat zijn vader niet in zijn buurt kon komen, hem mocht aanraken of in dezelfde ruimte mocht eten.
Snap dat het aan de aandoening ligt, maar ik vond het zo zielig voor die man dat hij dan in een andere kamer moest lunchen in zn eentje want Kees wilde wel met zn moeder eten.


