Ik heb een mail klaarstaan naar m’n leidinggevende met daarin dat ik al weken twijfel om het gesprek aan te gaan, omdat het niet meer gaat, maar dat ik de drempel zo hoog vindt. Dat ik nu alvast per mail wil aangeven dat ik een gesprek wil, zodat ik er niet meer onderuit ga komen. Ze is er maar één a twee keer per week en daardoor schuif ik het iedere keer op.
Nu moet van mezelf de mail gaan sturen, maar ik wacht denk ik toch even tot ik naar huis ga (zoals ik vroeger deed met sms’jes sturen naar jongens en dan m’n telefoon uitzetten). Dit alles, maar vooral het toegeven, voelt zo als falen, ik dacht dat dit me nooit zou overkomen. Ik ben al drie keer huilend naar de wc gelopen.