Ik betrap mezelf er steeds vaker op dat ik denk âik wil naar huisâ om me vervolgens te realiseren dat ik gewoon thuis ben. Volgens mij bedoeld mijn hoofd meer âik heb behoefte aan rustâ. Ik dacht dat ik geen last had van de lockdown, en het ging ook lange tijd goed maar begin steeds slechter in mijn vel te zitten. Ik woon nu fulltime bij mijn ouders en ondanks dat ze super lief zijn mis ik het alleen zijn zo erg. Ik heb bijna een hele verdieping voor mezelf, dus het is ook niet dat ik constant met ze opgehokt zit maar gewoon het altijd iemand in de buurt hebben, altijd geluid ookal is het zacht, begint echt aan me te vreten.
Morgen gaan ze eindelijk een paar uurtjes weg en ik kijk er zo naar uit!!! Hoop echt dat ik er van opknap.