Yes. Dankje voor de samenvatting.
Ik zal even ‘kort’ achtergrondinfo geven: Ik heb zo’n 2 jaar een relatie gehad met een zeeman. Hij was dus vaak weg. Je moet dan allebei goed communiceren om er wat van te maken en er echt voor willen gaan. Als we bij elkaar waren was het ook vuurwerk. Dat ging een tijd goed, maar hij had het meeste moeite met de afstand en het feit dat ie aan iemand ‘vast zat’ (begrijpelijk, we zijn in de twintig). Het is ook een jaar uit geweest daardoor. Ik was helemaal kapot van verdriet. Toen bleek hij spijt te hebben en toen heb ik hem nog een kans gegeven. Die heeft ie verpest, want ineens belde hij van zee op dat hij ‘zichzelf wilde zoeken’ aka van me af wilde. Nou had ik natuurlijk genoeg liefdesverdriet gehad dus ik was er aardig klaar mee. Daar wilde ik niet nog eens in belanden. Ik heb toen ook geen contact meer gezocht, omdat hij nog maanden weg zou zijn. Ik heb me in die maanden ook goed gevoeld. Ik voelde me sterk, omdat ik wist dat deze relatie niet goed voor me was. Het waren hoge pieken en diepe dalen, niet iets wat houdbaar is.
Het gekke is dus: toen ik mijn huidige vriend leerde kennen dacht ik amper meer aan mijn ex. In ieder geval niet met zware emotie. Ik ben tegenover hem heel open geweest over mijn liefdesleven, wat dus bestaat uit een ex en wat scharrels. Hij heeft amper iets gedaan met meiden dus ik wilde daar eerlijk over zijn.
In de eerste maanden ging het goed. Hij heeft me ook alles verteld over zijn verleden. Hij heeft een pittige jeugd gehad waar hij nooit eerder over praatte.
Toen begon hij na een tijd steeds vaker dingetjes te vragen over mijn ex. Waar ik eerlijk antwoord op gaf. Ik gaf ook aan niet terug wilde naar hem, omdat de relatie niet gezond was voor mij. Ik werd toen immers gek van verdriet door hem.
Mijn huidige vriend wordt agressief van het idee dat mijn ex aan me heeft gezeten en me zoveel emotionele pijn heeft gegeven. Op zich niet erg, maar ik heb ook aangegeven dat het in het verleden hoort en dat het geen invloed heeft op wat ik met hem heb. Ik heb wel gezegd dat het zou kunnen dat ze elkaar nog eens tegenkomen, omdat ze voorheen in dezelfde kroegen kwam etc (pre corona). Verder heb ik geen contact gehad met mijn ex. Hij heeft mij nog wel eens geappt, maar daar ben ik niet op in gegaan,
Door dit alles raak ik soms enorm in de war: Is het goed wat ik heb gedaan in het verleden? Had ik misschien niks tegen mijn huidige vriend moeten zeggen? Ben ik te snel in een relatie gestapt? Soms gaat het letterlijk elke week over mijn ex. Mijn huidige vriend is zo onzeker over zichzelf dat hij zichzelf continu vergelijkt. Ik ben een keer meegegaan naar zijn psycholoog. Die vertelde mij dat ik me niet mag verontschuldigen over mijn verleden en dat mijn vriend het moet gaan accepteren.
Dat is nu twee maanden geleden en ik denk gewoon weer heel vaak aan mijn ex en de momenten dat het vuurwerk was. Ik word er natuurlijk ook steeds aan herinnert. Soms voelt het alsof ik weer in die liefdesverdrietfase zit. Het is echt ontzettend irritant, want rationeel gezien wil ik oud worden met mijn huidige vriend. We passen geweldig bij elkaar. Mijn gevoel gaat helaas met me aan de wandel.
