Ik slaap nu voor het laast in de slaapkamer van mijn ouderlijk huis, morgen halen ze mijn bed uit elkaar en zaterdag gaat alles over naar mijn eigen woning. Komende nachten slaap ik in het bed van mijn moeder, maar damn. Ik vind het zo moeilijk maar ik kan gewoon niet huilen ofzo. Het idee dat ik nooit meer in deze kamer zal slapen, de kamer die al 25 jaar van mij is doet echt zo veel pijn.
Edit : echt dramatisch hoor, maar zo voelt het nu. Ik denk dat ik na een maand nooit meer anders zou willen, maar oke 
precies op tijd 
