Ik wist nauwelijks wat men deed op een universiteit en toen ik gezondheidsproblemen had, werd het eigenlijk ook ontmoedigd om überhaupt te gaan studeren. Uiteindelijk ben ik via de hbo-propedeuse route op de universiteit beland en toen mijn siblings gingen studeren, werd voor mij pas echt duidelijk dat ik mijzelf behoorlijk heb moeten bijspijkeren om succesvol te zijn. En nu ik zelf in het onderwijs werk, ben ik eigenlijk altijd wel extra gemotiveerd om jongeren met handicap en/of een soortgelijke achtergrond de juiste richting op te sturen omdat hier de toekomst / het studiesucces niet van hoort af te hangen.
En wat je ook achteraf nog wel eens leest is dat de kloof tussen eerstegeneratiestudenten en hun ouders groter wordt naarmate ze een studie hebben doorlopen en dat dit ook wel gevolgen soms heeft voor de relatie op langere leeftijd.