Ben even mega verdrietig door een niet zo boeiend gesprek met iemand waar ik veel gevoel voor heb maar het heeft me wederom laten beseffen dat ik misschien wel voor altijd alleen blijf omdat ik mijn gevoelens en emoties en mijn keuzes die daarmee gepaard gaan niet onder controle heb en ik uiteindelijk altijd eindig bij zelf sabotage. Wil gewoon uit die vicieuze cirkel want ik heb een goed leven met fijne mensen om me heen en een carrière maar het enige “grote” ding in het leven waar ik naar verlang daar ben ik zo slecht in. En meestal is het heerlijk maar niet altijd. Ook geen top timing gezien ik bijna 30 ben en je hele levensfilosofie dan even langs je heen gaat.
Zo het van me af typen lucht gelukkig wel op. Nu proberen te slapen

