Ik kon de aftakeling van mijn vader (kanker) letterlijk niet aanzien gisteren. Ik was zo geschokt door zijn toestand, dat als ik hem aankeek ik denk ik zou gaan huilen en de komende 3 uur niet zou stoppen. Ik wil hem ook niet kwellen met mijn verdriet om hem, hij moet al met zoveel dealen
(Ja ik weet dat hier een topic voor is, maar deze heb ik op negeren staan omdat ik het te confronterend vind)