Ik heb het gevoel dat ik compleet uitgeblust ben. heb een jaar geleden een appartement gekocht en ik kan er nog steeds niet intrekken. Er moesten kleine renovaties gebeuren maar door problemen met de aannemer duurde dit langer, tot op het punt dat mijn woning nu onbewoonbaar is en de aannemer failliet. Gelukkig woon ik in mijn ouderlijk huis en hoef ik dus geen huur te betalen. Wel ben ik al mijn spaargeld kwijt. Mijn hond heeft een immuunziekte en ik ben nog steeds op zoek naar de juiste behandeling op lange termijn en dit duurt ook echt al maanden. Daarnaast is mijn moeder halsoverkop bij me ingetrokken omdat ze niet meer kon samenwonen met diegene bij wie ze dat deed. Dit mondt ondertussen uit in een soort vechtscheiding (hoewel ze geen koppel waren) en ik ben eigenlijk haar enige klankbord. Zij leunt echt tegen een depressie aan en ik weet soms echt niet wat ik kan doen om haar op te beuren en tegelijkertijd zelf staande te blijven. Mijn vader (die me een traumatische jeugd bezorgde) is eind vorig jaar overleden en hoewel ik dacht dat ik het dan kon afsluiten, heb ik precies dat rouwproces nog niet kunnen doormaken, net omdat er zoveel anders speelt. Ik worstel ook al jaren tegen een eetstoornis en deze situatie helpt niet om me op te laden beter te eten. Ik heb het gevoel dat ik bij niemand terecht kan, als ik al iets van mijn échte gevoel deel aan vrienden vinden zij het erg en zeggen dat ze zo met me inzitten dat ze zich er zelf ook slecht door voelen. Dus ben ik nog meer geneigd alles op te kroppen, wat ik al jaren met al mijn problemen doe.
Ik vind het al moeilijk om het hier zo te delen, van een nutteloze dagboekpost gesproken. Maar ik moet het écht even kwijt. ![]()
