Een oud klasgenoot van de middelbare heeft maandag te horen gekregen dat hij leukemie heeft, werd gisteren in kunstmatige coma gebracht en vanmiddag rond 17 uur is hij al van de machines afgehaald en nu is 't wachten tot zijn lichaam het opgeeft. Ik heb hem zelf al jaren niet meer gesproken maar vind het zo bizar en het houdt me eigenlijk al de hele avond bezig. Laat toch maar weer zien hoe snel het afgelopen kan zijn en dat je dankbaar mag zijn voor elke dag.
Is al de 3e oud-klasgenoot van mij die overlijdt, vind ik best veel op deze leeftijd (27 jaar).