Oh man, die Edit is alleen maar om te voorkomen dat je denkt dat ik nu denk dat dat voor aaaalle mensen daar zo is. En dan een dubbele disclaimer om de situatie te beschrijven, zodat er niet weer wordt ingevuld.
En het is niet erg dat ik dat gezien heb, het is niet mijn realiteit. Ik ben net zo allergisch voor mensen die bij een bommelding roepen ‘omg ik ben ook wel eens in een trein geweest, komt wel dichtbij hé’, dat bedoel ik er helemaal niet mee.
Ik kom normaal niet in aanraking met deze situaties en natuurlijk weet ik dat dit een realiteit is voor anderen, maar het echt zien maakt het echt en maakt dat ik er iets bij voelde wat ik niet ken en gewoon even van me af wilde schrijven. Niet omdat ik het gezien heb, maar omdat het er is.
Dat dokters en verpleegkundigen hun dag beginnen met langs huilende ouders hun werkplek binnenlopen, de hele dag geconfronteerd worden met jonge mensen die niet zo ziek zouden moeten zijn, met een lach hun werk doen, daar voelde ik alleen maar respect voor. En ik voelde gewoon een immens verdriet voor de patiënten en ouders. Niet voor mezelf, omdat ik toevallig toeschouwer was, ik ga gewoon naar huis naar een gezond kind en ben niet zielig.
Edit: overigens snap ik wel wat je bedoeld met ‘even laten weten dat ik er geweest ben’, maar dat was m’n punt helemaal niet. Ik kwam niet cool doen, ik kwam delen hoe vreemde verdrietige wereld dat is. Ik deel heel vaak op insta wat m’n werkplek is die dag, omdat het dan een mooi gebouw is of op een leuke locatie ofzo. Dat heb ik vandaag bewust niet gedaan, omdat ik het niet ‘stoer’ vind of er ‘interessant’ mee wil doen ofzo. Vind het echt vervelend dat dat zo overkomt, dat was alleen maar de context van de locatie.
ik heb echt meer last van mijn ‘date’ breuk dan ik dacht. Ik slaap slecht en heb al een paar huilbuien achter de rug.Na 8 maanden daten voelt het toch wel aardig als liefdesverdriet. Helemaal omdat dit de eerste keer na 5 jaar is, dat ik mij weer totaal had opengesteld.